ايراني، اي سره مرد

در فروردين 67 به زادبوم خود، توس (مشهد) رفته بودم، بيمارگونه و گريزان از بمب و موشک جنگ تحميلي، و مدتها بود شعري نگفته بودم؛ اما به محض سکونت و سکون يافتن در مشهد، اين قصيده به خاطرم خطور کرد.
آمد نسيم صبا، پيش از سپيده دمان
تا بسترد، ببرد، از دل ظلام غمان
چون فرودين زبهشت آيد غمان برود
گر هست شير ژيان، ور هست پيل دمان
پارينه برف بزرگ، کوچد زشهر و زدشت
تا مأمني طلبد، از کوه امن و امان
بنگر به کوه و ببين، کز برف و سنگ سياه
بنشسته نور يقين، بر جاي جاي گمان
خوشّانشيد خروس، کايد زهر سوي توس
خوشّا پرستوي جلد، خوشّا همين و همان
پوشيده سبز و کشد، سرزي سپهر بلند
عشن برهنه که بود، عريان و زار و خمان
آن کوه و دامنه بين، وان سبزه هاي خوشاب
ساية سحاب شتاب، چون گله هاي رمان
آهو بزاد و برست، از جور سرد شتا
نک بنگرش به چمن، با بره شاه و چمان
***
از ري زمهلک جنگ، جستم به مأمن توس
در زاد بودم خودم، بهتر امان و ضمان
در ظل بوالحسنم، هشتم امام همام
حبل المتين درش ملجاي معتصمان
همنام و نسل علي، آن برتر ازلي
سالار لم يزلي، زو محترم حرمان
توس است و صبح بهار، من زائري سفري
در باغ پير بزرگ، با يک دو همقدمان
شهنامه گوي شگرف، ابر و چو مو شده برف
فردوسي آن يم ژرف، ديهيم محتشمان
معمار جان و روان، ايران از او به توان
کاخش کتاب بزرگ، ستوارتر هِرمان
گيتي از او به شگفت، کاين فره از که گرفت؟
دلتنگ از او عربان، دلشاد از او عجمان
سرشار نور و نويد، گويد به فرّ اميد:
ايراني، اي سره مرد، يأس از درون برمان
دل خيز و يکدله کن، يأسف واسف يله کن
بردار گرز و سپر، بر گير تير و کمان
صدام چون بره اي، بدبخت و مسخره اي ست
اي شرزه شير شير دلير، او را بدّر و ممان
ديگر زپا منشين در هر زمان و زمين
دشمن به جا بنشان، در هر زمين و زمان
انديشه يکسره کن، نقد روان سره کن
بگذر زکوه و دره، منگر به بيش و کمان
اي خفته، خيز و بگو يک ره دگر چو “اميد”
آمد نسيم صبا، پيش از سپيد دمان
منبع: یزدان پرست، حمید؛ (1388) نامه ایران: مجموعه مقاله ها، سروده ها و مطالب ایران شناسی، تهران، اطلاعات، چاپ نخست.