خواب بزرگ(Big Sleep) قسمت چهارم
86 . داخلي- اتومبيل مارلو- مارلو- ويويان
مارلو: هنوز مي لرزي؛ قضيه چيه؟ نگران من بودي مبادا صدمه اي ببينيم؟ از کي تا حالا اين احساس رو نسبت به من پيدا کردي؟
مارلو اتومبيل را متوقف مي کند.
ويويان: چرا وايستادي؟
مارلو: تا يه مسئله اي دو حل و فصل کنم. خب، بذار با اين قضيه شروع کنيم که ادي مارس با تو چه کار داره؟
ويويان: کاري نداره، حالا اگرم داشت، اين چه ربطي مي تونه يه کار تو داشته باشه؟ مگه باهات تصفيه حساب نشد، هان؟
مارلو: چرا، تو بهم پول دادي.
ويويان: بيشتر مي خواي؟
مارلو: فکر مي کنم حق داري اينو بگي.. نه، من پول خوبي گرفتم. ولي يه دليل ديگه دارم.
ويويان: از پدرم خوشت آمده، هان؟
مارلو: آره.
ويويان: پس چرا ول نمي کني؟
مارلو: يادت هست بهت گفتم که داره از يکي ديگه از افراد خانواده استرنوود هم خوشم مياد؟
ويويان: خب پس چرا اين خوش آمدن دو نشون نمي دي.
مارلو: اين که خيلي سادس ولي اول بهم بگو که ادي مارس باهات چه کار داره؟ و اينو اين قدر مي گم تا بالاخره ازش سر دربيارم. خب ببين، به ادي مارس گفتم که مي خوام بيام ببينمش. وقتي رسيدم ديدم تو اونجايي. دوتايي نقشه ريخته بودين. اون اجاره داد مقدار زيادي پول ببري؛ و بعد يه نفرو فرستاد که اون پولو ازت پس بگيره، تا به اين ترتيب نشون بده بين شما دوتايي تباني اي وجود نداره... داري باز مي لرزي.
ويويان: منو برسون خونه.
مارلو: حتماً اين کارو مي کنم... ولي اول در اون کيفو باز کن. اگر 28000 دلار توش باشه، من تک تک حرفايي رو که بهت زدم پس مي گيرم.
ويويان خودش رو باخته و نمي دونه چه بگويد و چه واکنشي نشان دهد.
مارلو: خب بازش کن و نشون بده که من يه هالو بيشتر نيستم. اگر بازش نمي کني، دست از بازيت بردار و منو يه هالو فرض نکن.
ويويان (با عصبانيت): منو ببر خونه.
مارلو: باشه، ولي اين آخرين بازي بود که بهت پيشنهاد کمک کردم؛ از اين پس خودت بايد از خودت مراقبت کني.
مارلو اتومبيل را به حرکت در مي آورد.
ديزالوبه:
87 . داخلي- آپارتمان مارلو- شب
کارمن: خب معمولاً به دختراي جامه دار چي دستمزد مي دي؟
مارلو حيرت زده برمي گردد و دست به کمر زده و بازجويانه کارمن را خطاب قرار مي دهد.
مارلو: تو فکرم دارم دنبال يه چيز مناسب مي گردم. چه جوري آمدي تو؟
کارمن: شرط مي بندم نمي توني حدس بزني چه جوري؟
مارلو: شرطو باختي، مثل پيترين از توي سوراخ کليد.
کارمن: پيترين کيه؟
مارلو: يه بابايي که توي سالن بيليارد باهاش آشنا شدم. چه جوري اومدي تو؟
کارمن: کارتت رو که از ويويان کش رفته بودم به سرايدار نشون دادم. بهش گفتم که خودن گفتي بيام بالا و منتظرت باشم.
مارلو: از شان ريگان چي يادته؟
کارمن: ازش خوشم مياد.
مارلو:اِ؟ چرا؟
کارمن: اون مث تو، توجهي به من نداشت. هميشه با من مث يه بچه رفتار مي کرد.
مارلو: رفتار ادي مارس باهات چطوره؟
کارمن: نمي شناسمش.
مارلو: مطممئني؟ يعني نميشناسيش؟
کارمن: هميشه به ويويان تلفن مي کنه. چطور مگه؟
مارلو: فکر مي کنم براي يه بارم که شده راستش رو گفتي. خب حالا ديگه بهتره بري من روز سختي داشتم.
کارمن: نمي خوام.
مارلو، مچ دستش را مي گيرد. کارمن مقاومت مي کند مارلو زور بيشتري به کار مي برد کارمن را از روي مبل بيرون کشيده و با خشونت به طرف در مي برد و او را بيرون مي اندازد.
کارمن: تو نمي توني...
مارلو: ساکت شو.
مارلو در را مي بندد.
تصوير سياه مي شود.
تصوير روشن مي شود.
88 . داخلي- اتاق خواب مارلو- شب
مارلو: بله؟
الس: الو، فيل؟
مارلو: سلام برني. چي شده؟
الس: مي خواهم همين الان ببينمت.
مارلو: تازه از خواب بيدار شدم و هنوز صبحونه نخوردم.
الس: دو صبحه. اگر تا نيم ساعت ديگه تو دفتر نباشي، مجبوري صبحونت رو توي دادستاني بخوري.
مارلو: ترجيح ميدم صبحونمو خودم بخورم؛ غذاي دادستاني رو دوست ندارم...خيلي خب اومدم.
ديزالوبه:
89. دفتر الس- شب
مارلو: ساعت دو صبح، کاري بهتر از بيدار کردن مردم نداري؟ حالا چي شده؟
الس: يه دستوراتي هست که بايد بهت منتقل کنم. از اين پس ديگه کاري با پرونده خانواده استرنوود نداري.
مارلو: کي اينو ميگه؟
الس: دادستان.
مارلو (متفکرانه): دادستان هان؟ (پس از مکثي و در حالي که با نرمه گوشش بازي مي کند، قدمي در اتاق برمي دارد) خب پس معلومه نظرش رو تغيير داده... راي شو زده؟
الس: ژنرال استرنوود.
مارلو: شخصاً؟
الس: خيلي خب. بين خودمون بمونه. اون با ژنرال حرف نزده؛ با دخترش خانم راتلج حرف زده.
مارلو: دليل ام آورده؟
الس: تا اونجا که من مي دونم، نه.
مارلو: هيچ جاي قانون نمي گه که يه آدم بدون مشتري ام نتونه روي يه پرونده کار کنه.
الس: خب فقط منو مامور کردن بهت بگم که ديگه پرونده رو دنبال نکني.
مارلو: آره، مي دونم، ماموري و معذور. ولي فقط يه لحظه خودتو جاي من بذار.
مارلو به الس نزديک شده و روي ميز در مقابلش مي نشيند.
مارلو: يه مرد خوب مسني، دوتا دختر داره. يکي از اونا فوق العاده اس. اون يکي زياد فوق العاده نيست. در نتيجه يه بابايي پيدا مي شه و به بازيش مي گيره. پدر دختر منو استخدام مي کنه که از قضيه سردر بيارم. قبل از اين که دستم به طرف برسه، يارو کشته مي شه. ولي اين قتل به جريان خاتمه نمي ده. تازه شروع مي شه. و بعد دوتا جنايت ديگه اتفاق مي افتن و من مي فهمم که يه باباي ديگه يه خيالايي در مورد دختر فوق العاده ئه داره...
الس: اين باباي ديگه؟
مارلو: فکر مي کنم ادي مارس...
الس: چرا؟
مارلو: يکيش به اين خاطر که صاحب خونه اي يه که گايگر توش کشته شده.
الس: درسته... روز بعد از جنايت، جسد رو سپرد به يکي از پادوهاش، تا اون براش صحنه سازي کنه. ولي فکر مي کني مارس با خانم راتلج چه کار داره؟
مارلو: ديشب دوتاييشون... نمي خوام حوصله ات رو با شرح داستان سر ببرم... ولي هر دو خودشون رو به زمين و زمان مي زدند تا ثابت کنن کلکي بينشون وجود نداره. ولي من فکر مي کنم وجود داره و هرچي هم هست به شان ريگان مربوط مي شه.
الس: همون که ناپديد شده و مي گن با همسر ادي مارس فرار کرده؟
مارلو با حرکت سر، حرفش را تاييد مي کند.
الس: خود ژنرال درباره اين قضايا چي فکر مي کنه؟
مارلو: نمي دونم. دختر فوق العاده ئه نمي ذاره ببينمش... خب، هنوزم مي خواب دنبال پرونده رو نگيرم؟
الس: خب، اينو دادستان مي خود. تو کاملاً حق داري کماکان دنبال حدس و گمان هات رو بگيري.
مارلو به قصر خداحافظي و خروج، از روي ميز برمي خيزد.
مارلو: ممنون برني. مي رم صبحونه بخورم. با يه فنجون قهوه چطوري؟
الس: نه، بهتره با تو ديده نشم.
مارلو مي خندد و خداحافظي کرده و از دفتر خارج مي شود.
ديزالوبه:
90. کافه/ رستوران- دم صبح
صدا: اينجا خونه خانواده استرنووده بفرمايين؟
مارل: الو نوريس؟ مارلو هستم.
صداي نوريس: بله آقاي مارلو.
مارلو: مي خواستم بيام ژنرال استرنوود را ببينم.
صداي نوريس: فکر نمي کنم براي امشب امکان پذير باشه.
مارلو: چرا؟
صداي نوريس: سعي کردم باهاتون تماس بگيرم. خانم راتلج دربه در دنبالتونه و مي خواد با شما حرف بزنه. اگه يه لحظه صبر کنين؛ وصلشون مي کنم.
مارلو در انتظار به طرف پيشخوان برگشته و دختر متصدي کافه را خطاب قرار مي دهد.
مارلو: کبريت دارين؟
متصدي: حتماً. (و سيگار مارلو را آتش مي زند)
در همين حال صداي ويويان از پشت تلفن به گوش مي رسد.
مارلو (به متصدي): ممنون ( و به طرف تلفن برمي گردد)
مارلو: سلام خانم راتلج.
ويويان: مي خواستم بهتون بگم که ديگه نگران نباشين و به جست و جوهاتون خاتمه بدين، شان ريگان رو پيدا کرديم.
مارلو: چي گفتين؟ شانو پيدا کردين؟
ويويان: آره، مکزيک بوده. حالش زياد خوب نبوده.
مارلو: چه اتفاقي براش افتاده؟
ويويان: ظاهراً يه حادثه اي براش پيش اومده. از جزئياتش بي خبريم. در اولين فرصت مي رم مي بينمش.
مارلو: مي فهمم. پس به اين ترتيب ژنرال خيلي خوشحال شده؟ ( مارلو مشکوک است و اين شک از لحن و طرز حرف زدنش مي بارد)
ويويان: هنوز خبرو بهش نداديم. فکر کرديم بهره فعلاً صبر کنيم.
مارلو: خب، خيلي ممنون که منو باخبر کردين، سفر خوش.
ويويان: ممنون. خداحافظ.
مارلو (متفکر): خداحافظ.
ديزالوبه:
91. خارجي- خيابان- شب
تبهکار اول: هي، آقا، مي شه...
مارلو که غافلگير شده، مبهوت بر جاي خشکش زده. تبهکار جمله اش را ناتمام گذاشته و در عوض مشتي به چانه مارلو مي زند و تبهکار دومي او را بين هوا و زمين مي گيرد و سپس دو نفري زير بغل مارلو را گرفته و به داخل کوچه مي برند. چند قدمي جلوتر دو تبهکار مارلو را با مشت و لگد گوشمالي مي دهند. مارلو بي رفاع تقش زمين مي شود.
تبهکار اول: ما اين طوري بهت مي گيم. ول کن! (و لگدي به مارلو مي زند و سپس او را روي زمين رها کرده و مي روند)
در حالي که مارلو با زحمت سعي دارد از روي زمين برخيزد، هري جونز سر مي رسد. هري مردي است کوتاه قد، که کت و شلواري معمولي بر تن دارد. ولي در چهره اش شخصيت مردي ديده مي شود که مي توان به او اعتماد کرد. هري به مارلو کمک مي کند تا از جاي برخيزد و روي سطل بزرگ آشغالي کنار ديوار بنشيند. لحظاتي در سکوت به يکديگر نگاه مي کنند. مارلو درد مي کشد.
مارلو: تو همون کسي هستي که منو تعقيب مي کرد؟
مرد (قدري با شرمندگي): آره. اسم من جونزه. هري جونز. مي خواستم ببينمت.
مارلو: چه خوب. مي خواستي اون دوتا رو که بهم پريدن ببيني؟
جونز: راستش اين يا اون، برام اهميتي نداشت.
مارلو: لا اقل مي تونستي داد بزني و کمک بطلبي.
جونز: يه آدمي داره بازي مي کنه، منم مي ذارم بازيشو بکنه. فضولي نمي کنم.
مارلو: عقل مي کني... مي شه کلاهمو بدي؟
جونز کلاه مارلو را از روي زمين برداشته و به دست مارلو مي دهد.
مارلو: کمکم کن خودمو به دفتر برسونم.
ديزالوبه:
92. داخلي- دفتر مارلو- شب
جونز وسط اتاق ايستاده و نگاهش مي کند.
جونز: اون بازي اي که سرت آوردن، بهترين سياه بازي ايه که تا حالا ديده ام.
مارلو: آره منم رنگ شدم.
جونز: يه مغازه اغذيه فروشي داشتم. با يه وانت کوچک دور مي چرخيدم و يه مسلسل سبکم هميشه آماده، دم دستم بود.
جونز: عجب اخاذي کردي!
مارلو: آره، افتضاح! حالا بشين اين طوري، منو عصبي مي کني.
جونز: شايد حرفامو باور نکني
مارلو: چي مي خواي؟
جونز: اين سوري، بهتر شد... يه چيزي براي فروش دارم. ارزون... فقط با 200 دلار.
مارلو که کمرش را گرفته به طرف اتاق مي رود.
جونز: حتي نمي خواي بدوني من کي ام؟
مارلو: با همين حرفايي که شنيدم، فهميدم. پليس نيستي. جز دار و دسته ادي مارس ام نيستي، چون ازش درباره ات پرسيدم. بنابراين بايد يکي از رفقاي برودي باشي. پس اين طور که معلومه، آگنس دوباره عنان رها کرده، هان؟
جونز: اينو از کجا مي دوني؟
جونز، دختر خوبيه. داريم صحبتشو مي کنيم که شايد با هم ازدواج کنيم.
مارلو: اون برات خيلي بزرگه.
جونز: تيکه زشتي اند از اختي ها!
مارلو: فکر مي کنم حق با توئه.
مارلو به زحمت خود را به مبلي رسانده و رويش مي نشيند.
مارلو: شايد دارم با آدناي عوضي حشر و نشر مي کنم؟ خب، ديگه پرت و پلا نگو و حرف حسابتو بزن.
جونز: اگر واقعالً دنبال چيزي هستي، حاضري بالاش پولم بدي؟
مارلو: دنبال چي؟
جونز: چيزي که بتونه کمکت کنه تا ريگانو پيدا کني.
مارلو (لبخندي مي زند): قضيه داره بامزه مي شه. انتظاري داري بهت پول بدم که بهم بفهموني دنبال ريگانم؟ ديگروني ام بودن که اين روزا همينو مي خواستن بهم بگن. برا اين جور خبرا ديگه به کسي سيگارم نمي دم چه برسه به پول.
جونز: بالاخره مي خواي بدوني چي دارم يا نه؟
مارلو: نمي دونم. با دويست دلاري که مي خواي، آدماي خودم اطلاعات زيادي در اختيارم مي ذارن.
جونز: حاضري اين پولو بدي و بفهمي زن ادي مارس کجاس؟ حاضري، کارآگاه؟!
مارلو: احتمال داره. کجاست؟
جونز: آگنس پيداش کرده. ولي جاشو وقتي بهت مي گه که 200 دلار تودستش باشه.
مارلو: خب تو همين اطلاعات رو مجاني در اختيار پليس مي ذاري.
جونز: به اين راحتي منو به زبون نمي آرن.
مارلو: اين طور که پيداست آگنس چيزي داره که من متوجه اش نشده بودم.
جونز: من اين خبرو به زور از زير زبونش بيرون کشيدم. با يه پيشنهاد سر راست اومدم اينجا. مي خواي بخواه، نمي خواي نخواه. پيشنهادي از طرف يه آدم درست به يه آدم درست ديگه. حالا پليسو به رخ من مي کشي؟ بايد از خودت خجالت بکشيو
مارلو: خجالتم مي کشم. گفتي 200 دلار؟
جونز: پولو اينجا داري؟
مارلو: آگنس کجاست؟
جونز: دفتر پاس والگرين (Puss walgreen)، عمارت فولوايدر (Fulwaider) شماره 428، مي دوني کجاست؟
مارلو: نه نمي دونم. ولي مي تونم پيداش کنم.
جونز: فکر مي کني تا يه ساعت ديگه حالت جا مياد که منو اونجا ملاقات کني؟
مارلو: حدس مي زنم.
جونز: پولو بيار. منم مي برمت پيش آگنس.
جونز از آپارتمان خارج مي شود. مارلو برخاسته و کمرش را راست مي کند و بدنش را حرکت مي دهد. دردش کاهش يافته است.
ديزالوبه:
93. داخلي- عمارت فولوايدر- شب
94. داخلي- عمارت فولوايدر- شب
مارلو نگاهي به پيرمرد و آسانسور انداخته، از کنارشان عبور مي کند و به طرف راه پله ها مي رود.
95. داخلي- راهروي عمارت- شب
ل.د.والگرين
بيمه
مارلو گوش مي سپارد. صداهايي از پشت در تشخيص مي دهد.
صداهاي: کي هستي؟ چي مي خواي؟ مي خواستم ببينمت.
مارلو در طول مدت راهرو چند قدمي برمي دارد و به دفتر بعدي والگرين مي رسد که درست چسبيده به دفتر اول است.
صداها: کي هستي؟ من براي ادي مارس کار مي کنم. اسمم کانينوست. کانينو؟ آره. فکر کردم منو يا مياد.
مارلو که در تمامي اين مدت گوش سپرده، آهسته و با احتياط در را باز مي کند. صداها مشخص تر به گوش مي رسند. صداها متعلق به هري جونز و کانينوست.
صداي جونز: چي مي خواي؟
صداي کانينو: واسه چي اون کارآگاهه، مارلو، رو تعقيب مي کردي؟
صداي جونز: کي گفته تعقيب مي کردم؟
صداي کانينو: من مي گم. اشتباه کردي. اشتباه. ادي مارس از اين کار اصلاً خوشش نيومده.
مارلو بي سرو صدا وارد دفتر کناري شده و آهسته با صداها نزديک مي شود. از پشت جداره اي شيشه اي که دفتر اول را از دفتر دوم جدا مي کند، سايه جونز پيداست.
صداي کانينو: حالا بشين و طفره نرو... گفتم واسه چي مارلو را تعقيب مي کني؟
سايه جونز را مي بينيم که مي نشيند.
صداي جونز: خيلي خب، کاري نکردم که بخوام پنهون کنم. اين کاروبه خاطر دوست دختر جوبرودي انجام مي دادم. دختره مي خواست از اين شهر بره و به پول احتياج داشت.
مارلو جلوتر مي رود. ابتدا سايه کانينو و بعد کمي جلوتر، خودش را از لاي در مي بينيم.
صداي جونز: فکر کرد از طريق مارلو مي تونه اين پولو گير بياره.
صداي کانينو: واسه چي انتظار داشت مارلو اين پولو بده؟
حالا جونز وکانينو را به وضوح مي بينيم. جونز روي يک صندلي نشسته و کانينو جلو رويش ايستاده است، مردي خشن و قوي هيکل يک قاتل.
جونز: اون شبي که پسره جوبرودي رو کشت يادت مياد؟ خب، دختر کوچيکه استرنوود اونجا بود. مسئله اينه که مارلو مي دونست و اينو به پليسا نگفت. بنابراين آگنس فکر کرد که اين طوري مي تونه پول بليط قطارشو از مارلو بگيره.
کانينو: حالا مي فهمم. آگنس کجاست؟
جونز: واسه چي مي پرسي؟ ازش چي مي خواي؟ اون...
کانينو اسلحه اش را از جيب پالتويش بيرون مي آورد. جونز جمله اش را ناتمام مي گذارد. وحشت کرده.
کانينو: چي شده جونز؟ مگه تا حالا هفت تير نديدي؟ دختره کجاست؟
جونز (صدايش را پايين مي آورد؛ مارلو از لاي در گوشش را تيز مي کند): خيلي خب، موفق شدي. اون توي يه آپارتمانيه به نشوني خيابون کورت پلاک 301. خب معلوم شد آدم بزدلي ام.
کانينو: نه فقط عاقلي. اگه حرفاي اون دخترم با حرفاي تو بخونه، صدمه اي بهش نمي زنم. حالا چرا خودتو باختي؟ شايد بد نباشه گلويي تازه کني؟
ترس و وحشت از چهره جونز هويداست.
جونز: نه احتياجي ندارم.
کانينو: ليوان داري؟
جونز (دارد مي لرزد): آره کنار آب سرد کن. ئمارلو سايه مرد را از پشت شيشه مي بيند که به طرف آب سرد کن رفته ليواني برمي دارد و از توي بطري مقادير نوشابه درونش مي ريزد و به سوي جونز برمي گردد.
کانينو: بيا رفيق، بخود.
جونز ليوان را گرفته و به محتوايش نگاه مي کند. ولي مردد است.
کانينو: خب، معطل چي هستي بخور. فکر کردي چيه، زهر؟ باهات شرط مي بندم اگه خانوم آگنس بود با کمال ميل مي خوردش.
جونز: ولي منم شرط مي بندم اگه اون بود نمي خورد.
جونز با وجود ترديد و دودلي، سرانجام ليوان را بالا مي کشد و خنده اي سر مي دهد.
کانينو: کجاش بامزه بود؟
جونز: هيچ جاش.
در حالي که جونز به خود مي پيچد کانينو با گفتن «به اميد ديدار جونزي» بلافاصله از در خارج مي شود.
مارلو از مخفي گاهش بيرون آمده و با عجله به طرف در خروجي مي رود. مرد ناپديد شده با شنيدن صداي افتادن ليوان بر کف زمين و شکستنش مارلو به طرف جونز برمي گردد. جونز نقش زمين مي شود. مارلو در را بسته و آهسته به طرف جونز مي آيد. يکي از قطعات ليوان را از روي زمين برداشته و بو مي کند. متفکر چشمش به تلفن روي ميز مي افتد و به طرفش مي رود و گوشي را برمي دارد و شماره اي مي گيرد.
صداي تلفن چي: بفرمايين؟
مارلو: شماره تلفن آپارتمان 301 به نشوني خيابون کورت پلاک 28 رو مي خواستم.
صداي تلفن چي: يه لحظه صبر کنين.
ديزالوبه:
96. داخلي- دفتر والگرين- شب
صداي مردي از پشت تلفن: مجتمع کورت ويو، بفرمايين؟
مارلو: من والاس هستم و از دفتر تعيين هويت پليس تماس مي گيرم. يه دختري به نام آگنس لوزير lowzier اونجا دارين؟
صداي مرد: کسي به اين اسم اونجا زندگي نمي کنه.
مارلو:... يه دختري با موهاي قهوه اي با چشماي سبز، لاغر و کشيده؟ کسي که يا تنها زندگي مي کنه و يا به اتفاق مردي ريز نقش حدود 60 کيلو با کلاه و کت و شلواري خاکستري؟ (به جونز نگاه مي کند)
صداي مرد: ببخشين، همچين کسي نداريم.
مارلو: پس به نفر يه آدرس عوضي داده، ممنون.
مارلو گوشي را مي گذارد و آرام به طرف کاناپه- مبلي کنار در رفته و مي نشيند. جسد جونز پيش پايش افتاده. متفکر يکي ديگر از قطعات شکسته ليوان را برداتشه و با صداي بلند خطاب به جونز حرف مي زند.
مارلو: تو کارات درست بود. جونزي. ولي منو تا لب چشمه بردي و تشنه برگردوندي.
ناگهان تلفن به صدا در مي آيد. مارلو بهت زده نيم نگاهي به جسد و نيم نگاهي به تلفن انداخته و برمي خيزد و گوشي را برمي دارد.
مارلو: بله؟
صدا: کيه پشت خط؟
مارلو: چي گفتين؟
صدا: گفتم کيه پشت خط؟
مارلو (که صدا را شناخته): اوه سلام اگنس. مارلو هستم. همون کسي که مي خواستي ببيني؟
صداي آگنس: هري اونجاس؟
مارلو (برمي گردد و به جسد جونز نگاه مي کند): آره اينجاس.
صداي آگنس: ميشه گوشي رو بهش بدي؟
مارل: نمي تونه باهات حرف بزنه.
صداي آگنس: چرا؟
مارلو: چون مرده. مرد کوچولوت مرد. واسه اين که تو، توي دردسر نيفتي. برات پول آوردم. مي خواي؟
صداي آگنس: آره، مي خوام.
مارلو: ماشين داري؟ کجا مي تونم ببينمت؟
صداي آگنس: رمپرت و اوکورد (Rampert and Oakwood)
مارلو: تا نيم ساعت ديگه اونجام.
مارلو گوشي را مي گذارد و غرق در افکارش، نيم نگاهي به جسد و اطراف دفتر مي اندازد و سپس از در خارج مي شود.
ديزالوبه:
97. خارجي- خيابان- شب
آگنس: چه اتفاقي براش افتاده؟
مارلو، پولي را به آگنس خواسته از کيف پولش بيرون کشيده و به طرف آگنس مي گيرد.
مارلو: احتياجي نيست چيزي در اين زمينه بدوني؛ بخصوص که واقعاً برات اهميتي هم نداره. فقط بذارين اين طوري بگم که اون مرد بدي نبود، لياقت سرنوشت بهتري رو داشت. بيا اينم 200 دلاري که خواسته بودي.
آگنس: من و جو، دو هفته پيش داشتيم از بولوار فوت هيل رد مي شديم. از کنار يه کوپه قهوه اي رنگ عبور کرديم و من، دختري رو که ماشينو مي روند ديدم. زن ادي مارس بود. يکي از آدماي مارس کانينو کنارش بود.
مارلو:اونو مي شناسم.
آگنس: بعضي از آدما رو حتي اگه يه بارم ديده باشي فراموش نمي کني. بنابراين کنجکاو شديم و اونا رو تعقيب کرديم. مي دوني رياليتو کجاست؟
مارلو: آره.
آگنس: سمت شرق، 10 مايل که جلو مي ري، يه جاده فرعي هست. کنار جاده يه مکانيکي و کارگاه صافکاري هست که آرتهاک اونو مي گردونه. يه خونه چوبي ام درست پشتش هست. زن ادي مارس رو همون جا نگه داشتن.
مارلو: مطمئني؟
آگنس: واسه چي دروغ بگم؟
مارلو: گفتي آرت هاک، 10 مايل سمت شرق رياليتو، هان؟
آگنس (به مارلو که در حال خروج از اتومبيل است): به اميد ديدار، کارآگاه. برام آرزوي موفقيت کن. معامله مفت و ناجوري کردي.
مارلو (در حال خروج): امثال تو هميشه معامله اي مفت و ناجوري مي کنن.
مارلو در اتومبيل را بسته و دور مي شود.
ديزالوبه:
98. خارجي- جاده- شب
ديزالوبه:
99. خارجي- جاده- شب
د رگوشه و کنار محوطه چرخي مي زند . سپس از لاي درز چوبي اتاقکي در پشت مکانيکي به داخل نگاهي مي اندازد و چند تقه مي زند.
صداي هاک: چي مي خواي؟
مارلو: باز کنين، لاستيک ماشينم توي جاده پنچر شده.
صداي هاک: آقا ببخشين. مکانيک شبا بستس بهتره برين دياليتو.
مارلو امتناع خوشش نمي آيد دست هايش را به هم مي مالد و اين بار با لگد ضرباتي به پايين در چوبي مي زند. پس از لحظاتي در تا نيمه باز شده و سروکله هاک پديدار مي شود مردي با ظاهري روستايي و خشن که هفت تيرش را به طرف مارلو گرفته.
هاک: خب بيا تو.
100. داخلي- گاراژ هاک- شب
مارلو (با اشاره به هفت تير هاک): با اين چيزي که دستت گرفتي، يه عالمه مشتري مي پروني.
هاک: تو هم با لگد زدن به در خونه مردم، مي توني يه بلايي سر خودت بياري.
گفت و گوهايشان به گونه اي ناغافل، توسط کانينو که آن طرف گاراژ ايستاده قطع مي شود.
کانينو: بس کن آرت. اين بابا حق داره. مگه اينجا مکانيکي نيست، هان؟ پس معطل چي هستي، بهش کمک کن.
با شنيدن صداي کانينو مارلو توجهش به سوي کانينو جلب شده و با چشماني پر سوءظن به او نگاه مي کند.
مارلو: ممنون آقا (سپس به هاک که همچنان هفت تير را به طرف او نشانه رفته) حدس مي زنم پنچرگيري ام مي کنين؟
هاک: به همون خوبي که انگار تازه از کارخونه خريد، ولي من الاي سرم به کار صافکاري و نقاشي يه ماشين گرمه.
کانينو: آرت براي صافکاري موقع خوبي نيست، رطوبت خيلي زياده وقت داري که تايرش رو پنچرگيري کني.
هاک (با بي ميلي): ولي آخه...
کانينو: تند باش!
هاک: خيلي خب باشه.
مارلو دست در جيب برده و کليدي بيرون مي آورد و به دست هاک مي دهد.
مارلو: بيا، اينم کليد صندوق عقب. لاستيکو عوض کن اين طوري راحت تره.
هاک، سويچ را مي گيرد. هفت تير را داخل جيب مي گذارد و به سراغ وسايلش در داخل گاراژ مي رود.
مارلو چند قدمي جلو رفته و مقابل کانينو مي ايستد.
مارلو (به کانينو): آره بالاي جاده، ماشين ليز خورد. لاستيک جلو پنچر شد. شانس آوردم کسي پيدا شد کمکم کنه.
کانينو: آره، اينجا زندگي مي کني؟
مارلو: تازه از رينو و کارسون سيتي راه افتاده بودم.
کانينو: مسيري طولاني طي کردي ها... اين طرف کار داري؟
مارلو: حدوداً. (با اشاره به قسمتي از گاراژ) شمام ماشينت صاف کاري داشته؟
کانينو: يه خورده رنگ کاري. آرت تو کارش زياد فرز نيست وگرنه تاحالا باهاس تمومش مي کرد.
در اين لحظه هاک با حرکتي نامحسوس پشت سر مارلو قرار گرفته و از پشت مارلو را مي گيرد و کانينو رو معطل نکرده و با مشتي مارلو را نقش زمين مي کند.
کانينو: خيل خب آرت ببرش توي خونه.
101. داخلي- مخفي گاه- شب
مارلو (با بي حالي): بايد زن ادي مارس باشي... همون زن موبوري که مي گفتن شان ريگان باهاش فرار کرده.
زن: درسته.
مارلو: شان ريگان کجاست؟
زن: خودمم دلم مي خواد بدونم.
با باز و بسته سدن در هر دو به سمت صدا نگاه مي کنند. ويويان است که وارد اتاق مي شود.
صداي مارلو: سلام عزيزم. فکي مي کردم اينجا پيدات کنم.
ويويان: امروز ظاهراً يه نفر ديگه رو جاي خودت نفرستادي.
مارلو (با اشاره به آباژوري که آن سوي اتاق) در کنار ويويان روشن است): مي شه اون چراغو خاموش کني؟ چشممو مي زنه.
ويويان آباژور را خاموش مي کند و خود به داخل اتاق آمده و روي ميز پايه کوتاهي، جلوي مارلو مي نشيند.
مارلو (به ويويان): حدس مي زنم توي همون خونه کنار مکانيکي هستيم؟
ويويان: درسته.
مارلو سعي مي کند خود را تکاني بدهد ولي او را محکم طناب پيچ کرده اند.
مارلو: بچه هاتون حسابي محکم کاري کردن! حالا کجا هستن، دارن قبر مي کنن؟
ويويان: نتونستي جلوي خودتو بگيري، هان؟
مارلو: بگو کجان؟
ويويان: رفتن تلفن بزنن.
مارلو: که ادي مارسو خبر کنن؟ که بپرسن با من چکار کنن... (خنده اي کوتاه مي کند) آره، اينو ديگه من نمي تونستم بهشون بگم!
ويويان: واسه چي ول نکردي؟
مارلو: چون همه اصرار داشتن ول کنم.... مي شه يه سيگار برام آتيش بزني؟
مونا: برا چي واسه خودت دردسر درست کردي؟ادي که هيچ وقت به تو صدمه اي نده بود، از اينا گذشته من هيچ وقت شانو دوست نداشتم. فقط با هم دوست بوديم. تازه، وقتي شان ناپديد شد، اگه اينجا هم قايم نشده بودم، پليس مطمئن مي شد که ادي شانو کشته.
ويويان سيگاري آتش زده و لب مارلو مي گذارد.
مارلو: مگه نکشته؟
مونا: ادي از اين جور آدمها نيست.
مارلو: منظورت اينه که ادي هيچ وقت آدم نکشته؟
مونا: نه، نکشته.
مارلو: واقعاً به حرفي که مي زني اعتماد داري؟
مونا: آره، دارم.
مارلو: فکر مي کني چطوري فهميدم اينجايين؟
مونا: چطوري؟
مارلو: مردي به نام هري جونز بهم گفت. يه مرد ريز نقش بي آزار، ازش خوشم آمده بود چون فهميده بود که براي ژنرال استرنوود کار مي کنم، اطلاعاتي رو به من فروخت. ولي حالا اين که چطوري دستش به اين اطلاعات رسيده، خودش يه حکايت دراز داره ولي به هر حال کانينو، يکي از آدمايي که شوهرت اجير کرده ، قبل از من سراغ هري رفت. و بعد در حالي که من مثل يه هالو توي اتاقي بغلي ايستاده بودم، حسابشو رسيد. حالا اون مرد کوچولوي بي آزار، مرده... فکر مي کنتي ادي مارس اين کارو نکرده؟
مونا: تو دروغ مي گي.
مارلو: ادي مارس خودش کسي رو نمي کشه، آدم اجير مي کنه براش بکشن.
مونا: پرت و پلا مي گي.
مارلو (با عصبانيت): فقط فکر مي کني باشگاه قمار داره، هان؟ ولي من فکر مي کنم اون يه حق السکوت بگير قهار و يه باج گير و...
مونا: بس کن!
مارلو:.... و يه قاتله که از راه دور با واسطه، جنايت هاش رو انجام مي ده، جنايت هايي که بوي گند پول و فساد از اونا به مشام مي رسن.
مونا که از عصبانيت در حال انفجار است، ليوان آبي را با شدت به صورت مارلو مي پاشد و از جا برخاسته و با سرعت از اتاق خارج مي شود.
مارلو (به مونا که از اتاق خارج مي شود): وقتي ديديش ازش بپرس.
مارلو (به ويويان): خب از شرش خلاص شديم. البته دختر خوبيه ازش خوشم اومد.
ويويان: تو از خيليا خوشت مياد.
ويويان خود را به طرف مارلو کشانده و دستمال مارلو را که در جيب سينه کتش قرار دارد، بيرون کشيده مي خواهد آبي را که مونا بر چهره مارلو پاشيده تميز کند ولي مارلو منصرفش مي کند.
مارلو: احتياجي نيست عزيز، آب برام خوبه.
ويويان دستمال را سر جايش مي گذارد.
مارلو: موندم آيا حاضري همون کاري رو که اون کرده، تو براي مردت انجام بدي.
ويويان: خودمم همينو از خودم سوال مي کردم.
مارلو: خب، فعلاً فقط بايد صبر کنيم کانينو برگرده. اون نمي دونه که من اون جا توي اتاق بغلي بودم. مي دوني اگه بفهمه چه کار مي کنه؟ خورد و خميرم مي کنه. به حرفم مي آره. البته براي شروع.
ويويان (به شدت متاثر شده): خواهش مي کنم از اين حرفا نزن!
مارلو: بايد مي رفتي مکزيک.
ويويان (لکه خون کنار لب مارلو را تميز مي کند): خواهش مي کنم بس کن. (و سيگار خود را لب مارلو مي گذارد)
مارلو: اگرچه، نمي تونستي بري. دم مرز مامورا شناساييت مي کردن. مردم تو رو با ريگان نديده بودن. خيلي بهتر بود. به خصوص براي ادي مارس- که تو هم مونا بياي اينجا (ويويان يکه مي خورد)
ويويان: اگه آزادت کنم قول مي دي که پات رو از اين قضيه بيرون بکشي؟
مارلو: نه، لطفاً اين سيگارو از لبم بردار... خب بهتر شد. حالا برو چاقو بيار اين طنابو پاره کن.
ويويان بلافاصله برخاسته و به طرف آشپزخانه مي رود. مارلو با تقلا برخاسته و روي کاناپه مي نشيند. ويويان در حالي که کاردي به دست دارد برمي گردد و شروع به بريدن طناب مي کند.
مارلو: مواظب انگشتات باش.
ويويان طناب هاي قسمت بالا را مي برد و سپس به سراغ طناب هاي قسمت پاي مارلو مي رود.
مارلو: به طرف دستت نبر!
ويويان طناب را پاره مي کند. مارلو دست هايش را که با دست بند بسته اند، از پشتش بيرون مي آورد.
مارلو: کليد اين دست بندا پيش کيه؟
ويويان: کانينو.
مارلو: فکر مي کني اسلحه اي ام اينجا هست؟
ويويان: تا اونجا که مي دونم، نه.
صداي نزديک شدن اتومبيلي از بيرون به گوش مي رسد. هر دو از جا برمي خيزند. مارلو به طرف پنجره رفته و نگاهي به بيرون مي اندازد.
مارلو (بگاهي به دست هاي بسته اش مي کند): بچه ها زود رفتن و برگشتن.
ويويان: چه کار مي تونيم بکنيم؟
مارلو: ببين عزيز، من تو رو توي دردسر گنده اي انداختم.
ويويان: مهم نيست.
مارلو: چطوري مي تونم از اينجا خارج شم؟
ويويان (با اشاره به دري در گوشه اتاق): اون در به يه حياط خلوت منتهي مي شه.
مارلو: به محض اين که از اينجا خارج شدم، آهسته تا 20 بشمر و بعد يه جيغ بلند بکش.
ويويان: باشه.
مارلو به طرف در رفته وآن را باز مي کند.
مارلو: خيلي خب، شروع کن شمردن.
102. خارجي - محوطه پشت مخفي گاه- شب
مارلو دوان دوان خود را به اتومبيلش که آن سوي خانه پارک شده مي رساند و از درون محفظه مخفي اش اسلحه اي بيرون مي کشد و پشت اتومبيل کمين مي کند.
صداي کانينو: آرت، شنيدي چي گفتم، بدو بيرون ببين چه خبره.
آرت اسلحه به دست محتاط و آرام از در خانه بيرون مي آيد و در حاليکه مي لرزد به اطراف نگاه مي کند. مارلو براي ترساندنش گلوله اي به زمن شليک مي کند. آرت از روي ايوان پايين پريده و پا به فرار مي گذارد.
کانينو از لاي پنجره به بيرون نگاهي کرده و دو تير در تاريکي شليک مي کند. سپس از پشت پنجره مي بينيم که ويويان را سپر کرده، جلو مي اندازد و از درخانه بيرون مي آيند. کانينو که اسلحه به دست پشت ويويان پنهان شده آرام آرام جلو مي آيد. مارلو آنها را مي پايد. ناگهان ويويان جايي را نشان مي دهد.
ويويان: اونجا، پشت فرمون!
کانينو که رو دست خورده شيشه جلوي اتومبيل مارلو را گلوله باران مي کند. مارلو از مخفي گاهش بيرون مي آيد.
مارلو: اينجا، کانينو!
مارلو سه گلوله به طرف کانينو شليک مي کند. کانينو نقش زمين مي شود. مارلو بلافاصله بالاي جسد کانينو رفته جيب هايش را مي گردد و کليد دست بند را پيدا مر کند و نگاهي به آن انداخته و به سوي ويويان که کناري ايستاده مي رود و آن را به دست او مي دهد.
مارلو: بهش مياد کليد دست بند باشه.
ويويان قفل دست بند را باز مي کند.
مارلو: بايد از ماشين اون استفاده کنيم.
مارلو و ويويان به سوي اتومبيل کانينو مي روند.
ديزالوبه:
103. داخلي- اتومبيل- شب
مارلو: از اينجا تا اولين تلفن چقد راهه؟
ويويان: 8 تا 10 مايلي رياليتو. چطور مگه؟
مارلو: وقتي همسر مارس ماشينو درست کنه و مارس بفهمه چه اتفاقي افتاده يه عالمه دردسر به وجود مياد. دردسرايي که هم دامن تو رو مي گيره، هم دامن منو.
ويويان: تا وقتي تو اين دور و برا باشي برام اهميتي نداره.
مارلو: فرصت نشد به خاطر که اونجا کردي تشکر کنم. خيلي خوب بود. خيلي. فکر نمي کردم ديگه آدماي اينطوري پيدا شن.
ويويان: فکر مي کنم عاشقت شدم.
مارلو نگاهي به ويويان مي اندازد و پاسخي نمي دهد.
مارلو: حاضري همراه من بريم پيش پليس؟
ويويان: نمي تونم.
مارلو: چرا؟
ويويان: چي مي گي اگه بهت بگم که من شان ريگانو کشتم؟
مارلو (گويي حدس مي زده، بنابراين در حالي که با خونسردي به جاده نگاه مي کند): حاضري اينو به پليسم بگي؟
ويويان: اگه تو منو ببري پيششون، آره.
مارلو: من اين کارو نمي کنم. ببين عزيز من خسته م. چونه ام درد مي کنه، دنده هام درد مي کنه، يه نفرو اونجا کشتم و بعد، يه کناري وايسادم و کشته شدن يه آدم بي آزارو با چشاي خودم ديدم و دخالت نکردم. نمي تونم همه اينا رو به پليس گم و بهانه بيارم همه اين چيزام فقط به اين خاطر بوده که گايگر مي خواسته از کارمن اخاذي کنه. بلافاصله مي ريزن تو خونه تون، تمومي سوراخ سمبه هاي خونه و خانواده رو مي گردن و بساطي راه مي اندازن که انگار همايش پليسه. همه شونم فقط يه چيز مي پرسن: شان ريگان کجاست؟ چرا ادي مارس وانمود نکرده که همسرش با او فرار کرده؟ تو چرا اينجا قايم شدي؟ داري با دنيايت بازي مي کني.
ويويان: مي تونم بهشون بگم که...
مارلو: ... که ديگه چيزي ازت نپرسن. من يکي حتي ازت نمي پرسم که چي شده پات توي اين منجلاب باز شد. اينو البته اگه به موقع به مقصد برسم- فقط از مارس مي پرسم...
ويويان: چرا اين کارو مي کني؟
مارلو: چون حدس مي زنم که منم دوستت دارم.
ديزالوبه:
104. خارجي- مقابل خانه گايگر- شب
105. داخلي- داخل خانه گايگر- اتاق نشيمن- شب
مارلو: الو، امکان داره با آقاي مارس صحبت کنم؟ (پس از لحظه اي انتظاري) سلام، ادي مارلو هستم. آره، مارلو يا به هر حال اون چيزي که ازش باقي مونده. اون کانينو پسر خوبي بود. ديگه مشکل بتوني کسي به اون خوبي پيدا کني... ادي، قضيه چيه؟ نمي توني حرف بزني؟ من رياليتو هستم، همون جايي که کانينو ازش باهات تماس گرفت. فقط اين دفعه منم که تماس مي گيرم. مي خوام ببينمت. چرا نمي ري پيش پليس؟ همان تازه بهترين ور دست تو کشتم....مي خواي من ببيني؟ خيلي خب، کجا؟ لاس اولينداس خيلي دوره، آپارتمانت ام، نه... خونه ات؟ منظورت همونم جايي که گايگر توش زندگي مي کرد؟ خيلي خب، کي؟ چقدر طول مي کشه خودمو اونجا برسونم؟ هر چه زودتر خودمو مي رسونم.
مارلو گوشي را آرام مي گذارد.
مارلو: رنگ شد...
ويويان: داري تيري تو تاريک م اندازي.
مارلو: تا 10 دقيقه ديگه اينجاس. برو اون طرف و مطمئن شو که در پشتي قفله. همه پرده ها رو هم بکش. من مي رم ماشينو يه جايي سر به نيست کنم.
106. داخلي- اتاق نشيمن گايگر- شب
ويويان: حالا اين تويي که مي لرزي.
مارلو: ترسيدم. عزيز. ضمن اين که دلخورم هستم. ادي مارس در تمامي اين مدت جلوتر از من بوده و بهم رودست زده. هميشه! اگر اين دفعه نتونم رودستش بلند شم کارمون ساخته اس.
مارلو پرده را کمي کنار زده و به بيرون نگاه مي کند. نوري که به پنجره مي افتد از نزديک شدن و توقف اتومبيلي در مقابل خانه خبر مي دهد.
107. خارجي- مقابل خانه گايگر- شب
108. داخلي- اتاق نشيم گايگر- شب
مارلو: اومدن.... خب، هواي پشتو داشته باش. اگه کسي رو ديدي که نزديک مي شه، مث دفعه قبل جيغ بکش.
109. خارجي- مقابل خانه گايگر- شب
مارلو از لاي پرده آنها را مي پايد. با شنيدن صدايي، به طرف ويويان برمي گردد.
مارلو (به ويويان): هي!
ويويان: چيه؟
مارلو (به پرده آويزان چيني اشاره مي کند): پرده! جلوي تکونشو بگير!
111. خارجي- جلوي خانه گايگر- شب
112. داخلي- اتاق نشيمن گايگر- شب
مارلو: ادي، من اول اينجا رسيدم. اون قيچي رو بذار زمين. بذارش زمين!
ادي قيچي را زمين گذاشته و آهسته برمي گردد و با ديدن اسلحه مارلو، دست هايش را بالا مي برد.
مارلو به او نزديک مي شود.
مارلو: برگرد.
مارس که دست هايش را همچنان بالا گرفته، به او پشت را مي کند. مارلو او را مي گردد.
مارلو: برو اونجا.
مارس دست هايش را پايين آورده و در حالي که خيره به اسلحه مارلو نگاه مي کند به طرف کاناپه اي مي رود.
مارلو: بشين.
ناگهان ويويان نزديک مي شود و از پشت پرده (آويز) چيني مارلو را خطاب قرار مي دهد.
ويويان: دوتا مرد پشت درختا قايم شدن.
مارس که يکه خورده به ويويان نگاه مي کند.
مارلو: مواظبشون باش.
ويويان: سلام آقاي مارس.
مارس (به ويويان): به من نارو زدي...
مارلو (آمرانه): گفتم بشين.
مارس بر روي کاناپه مي نشيند. مارلو همچنان اسلحه اش را به طرف او نشانه رفته.
مارلو: اونو قاتي اين ماجرا نکن اين طوري بهتره. اون سر قولش با تو مونده و يک کلمه ام به من حرفي نزده... البته به جز اين که بهم گفت که ريگانو کشته. ولي من حرفشو باور نکردم. ريگان مرده، ولي اون اين کارو نکرده. کارمن اين کارو کرده، نه؟
مارس با حرکت سر حرف مارلو را تاييد مي کند.
مارلو: اين اتفاق چه جوري افتاد؟
مارس: خب، کارمن از ريگان خوشش مي اومد.
مارلو: ولي ريگان همسر تو رو دوست داشت و به کارمن پاسخ منفي داد. و وقتي ام کسي به اون نه بگه، کارمن ديوونه مي شه. ديدمش که اين طوريه... خب ادامه بده.
مارس: کارمن حالت عادي نداشت. وقتي کار تموم شد، يادش نمي اومد چه اتفاقي افتاده.
مارلو: اين حالتش رو هم مي شناسم. ولي بعد، تو جسد رو سر به نيست کردي.
مارس: نمي توني اينو ثابت کني.
مارلو: اثباتش براي تو، همون قدر بده که براي خودم. بعد هم با تعريف کاري که کارمن کرده، شروع کردي به حق السکوت گرفتي از خانم راتلج... چطوري بهش قبولوندي که کارمن اين کارو انجام داده؟
مارس: اون چه رو که بهم مي گي، ثابت کن... خودت گفتي که کارمن رو توي اون حالتا ديدي.
مارلو: آره، معلومه که ديدم... خودت چي؟
مارس: انتظار داري...
مارلو (وسط حرف مي پرد): وقتي اون روز کارمن سر زده اومد پس چرا اونو نشناختي؟ خيلي زرنگي، ولي منتظر بودم تا اين سوالو ازن بپرسم.
حالت چهره مارس طوري است که گويي خلع سلاح شده. او که تا بدين جا خيره و جدي به مارلو نگاه مي کرده، با شنيدن اين حرف لبخند مي زند و در مبل فرو مي رود.
مارس: خب، حالا مي خواي چکار کني؟
مارلو: خيلي زرنگي. بدون اسلحه اومدي اينجا. خيال داشتي سر همه چيز با من کنار بياي ولي وقتي مي رم از خونه بيرون، اوضاع يه دفعه تغيير مي کنه. بچه هاتم رو به همين خاطر بيرون کاشتي ولي اين بار همه چيز فرق کرده، چون من اول اينجا رسيدم.
مارلو با خشمگين و با اعتماد به نفس حرفش را مي زند. سپس با صدايي بلندتر ويويان را در پشت خانه خطاب قرار مي دهد.
مارلو: بخواب روي زمين ويويان.
مارس (نيم خيز شده): مارلو از کوره در نرو! (از جا برمي خيزد و راه مي افتد) اگه اتفاقي بيفته، اگه تيراندازي صورت بگيره، تو...
ناگهان مارلو به جلوي مارس به سمت مجسمه الهه تيراندازي يم کند. مارس از حرکت باز مي ايستد.
مارلو (عصبي): خب، حالا فکر مي کني چه اتفاقي بيفته؟ بچه هات چي فکر مي کنن؟ چه کار مي کنن وقتي اولين آدم از او در خارج بشه؟ اين آدم منم يا تو؟
مارس: نگاه کن مارلو...
صداي مارلو: تو نگاه کن به اين! تا حالا اسلحه نديده بودي؟ دلت مي خواد منم تا سه بشمرم؟ اينو، کانينو به جونزي گفت...
مارس: ديوونه نشو مارلو.
مارلو: جونزي اين قدر مثل تو خودشو نباخته بود.
مارلو به طرف مارس تيراندازي کرده و دست چپش را مجروح مي کند. مارس خم شده و دستش را مي چسبد. درد مي کشد.
مارلو: اين اولش، ادي!
مارس: تيراندازي نکن! نکن!
ولي مارلو توجهي به حرف ادي ندارد و اين بار براي ترساندنش به سمت راست شليک مي کند.
مارلو: اين دو، ادي!
مارس به طرف در خانه مي رود و آن را باز کرده و در حال خروج به سوي افرادش فرياد مي کشد.
مارس: تيراندازي نکنين! منم، منم مارس...
ولي در خانه گلوله باران مي شود، ويويان با نگراني به مارلو نزديک مي شود. مارلو کمي خم شده و منتظر است. سنگيني جسم بي جان ادي مارس در خانه را باز کرده و ادي جلوي اتاق نشيمن نقش زمين مي شود. مارلو به سمت در مي رود در حاليکه پشت ديوار کمين کرده، با پايش در را مي بندد و گوش مي خواباند. سپس بلافاصله به سمت تلفن رفته، شماره اي مي گيرد. ويويان به او نزديک مي شود. نگران است ولي حرف نمي زند.
مارلو: الو، برني؟ مارلو هستم. يکي دوتا گوشت تازه ديگه برات دارم.
صداي الس: اين بار کيه؟
مارلو: ادي مارس... افراد خودش کشتنش. ولي قضيه پيچيده تر از اين حرفاس. اون ريگانو کشته. بعداً برات تعريف مي کنم.
صداي الس: کجايي؟
مارلو: همون جايي که قبلاً اومديم، لاورن تريس... بيا و منو از اينجا بکش بيرون. ضمناً مواظب باش. شايد هنوز بيرون باشن.
صداي الس: راه افتادم.
مارلو گوشي را آهسته مي گذاد و خسته به طرف ويويان مي رود.
مارلو (به ويويان): الان مياد. حالا صبر کن... بذار من بهش توضيح مي دم. نمي دونم بهش چي مي گم. ولي هر چه هست، حدوداً حقيقت داره. بايد کارمن رو از اينجا دور کنين... يعني از خيلي چيزا دور کنين. جاهايي هست که مخصوص درمان اين جور آدم هاست. شايد بتونن حالشو خوب کنن. از اين کارا قبلاً کردن و موفق شدن. ضمناً بايد با پدرت در مورد ريگان حرف بزنم. فکر مي کنم بتونه تحمل کنه.
ويويان: تو يه چيزو فراموش کردي- منو-
مارلو: مگه چته، تو؟
ويويان: چيزي نيست که تو نتوني درمانش کني.
صداي آژير پليس و نزديک شدن اتومبيل هايشان به گوش مي رسد. به سمت صدا نگاه مي کنند و سپس آرام برگشته و گويي بار سنگيني از روي دوش هردوشان برداشته شده باشد، بهم نگاه مي کنند.
منبع: فيلم نگار30
ارسال توسط کاربر محترم سایت : aziztaeme
/ج