... و مختارنامه اين چنين آغاز مي شود
آن چه در زير مي آيد، چند سکانس آغازين مختارنامه است؛ مجموعه تلويزيوني اي که کاري درخشان است در عرصه مجموعه سازي. سکانس هاي زير دو شخصيت اصلي اين مجموعه را معرفي مي کند؛ مختار و کيان. از اين بهار زيبا پيداست که با مجموعه اي خوب روبه رو هستيم.
مختار:ساقه ساقه گندمزارت به دخترکان دم بخت مي ماند ابوسليم. ببين چه مي لولند، مي رقصند و دلبري مي کنند. آدم به ياد شب زفاف مي افتد. دستت درست ... الحق که با اين دسترنج طلا را حقير کرده اي.
ابوسليم: آب حلال، زمين حلال، ارباب سخي،رعيت راضي، خداوند قاضي... بايد هم طلا درو کنيم مختار.
مختار:پس زودتر دست به کار شو که آفت عمرعاص و ملخ هاي شامي اش در راهند. حيف است اين دردانه ها لقمه شياطين شوند.
ابوسليم: بسم الله دروگر و خوشه چين منتظرند. بکارت زراعت را خودت بردارد.
ابوسليم داسي را به مختار مي دهد. مختار داس را گرفته، دامن قبايش را در پر شالش فرو برده و مشغول مي شود.
مختار: الهي به اميد تو.
مختار با نوايي موزون و با دو دست به ساقه هاي گندم ضربه زده و با يک پا آنها را جمع مي کند و نشان مي دهد که در کار درو کردن مهارت دارد. غلام مختار که نامش زربي است، طي مراسم آييني دعا مي خواند و اسپند در آتش مي ريزد. دروگران وي را همراهي مي کنند.
زربي: خدايا به شکرانه نعمتت و به حرمت دانه اي که پاشيديم. مشتي براي پرنده، مشتي براي چرنده، مشتي براي خزنده، مشتي براي خوشه چين و رونده... به نيت اقبال و طبع بلند، زهرجان حسود و بخيل و نتوان بين و ذغل... به کوري چشم شور تا نفخه صور... به چشمداشت زراعتي بي خار و خش، به وعده ناني پاک و بي غل وغش... به حق نان و نمک. به حق خمس و زکاتي که حق الناس است جهت اطعام مستحق و مستمند بيفزا به برکت اين خوشه هاي زر...
جماعت: آمين يا رب العالمين.
زربي: به خلق خوش مصطفي، به سخاوت علي مرتضي، به خوش رويي و گشاده دستي صاحب اين ملک و ضياع... خيرات و مبراتي نثار اسيران خاک. خدايا بر عمر و عزت و شوکت و مکنت سيد و سرورمان مختار بيفزا و امواتش را ببخش و بيامرز.
جماعت: آمين يا رب العالمين
اکنون مختار دسته بزرگي از ساقه هاي درو شده گندم را بغل کرده و آن را به کناري مي گذارد.
ابوسليم: گراز مختار... بپا..
کارگران قشقرقي به پا کرده اند.آنها که تجربه کمتري دارند و جوان ترند، داس ها را رها کرده و فرار مي کنند.تني چند از کارگران نيز هياهو کنان داس ها را دور سر مي چرخانند و در پي گراز مي روند، مختار چست و چالاک بر پشت اسب خود مي نشيند و با تير و کمان به قصد شکار گراز حرکت مي کند.
مختار:غوغا نکنيد ابوسليم... وحش مي شود.
ابوسليم:بپا ابواسحاق...دم بريده زيانکار است. عرصه را تنگ ببينيد زراعت را کن فيکون مي کند.
مختار:از اين سو هاي کنيد تا از گندم زار بيرون شود.
مختار به سمتي که گراز فرار کرده مي تازد... کارگران قيل و قال کنان به دنبال گراز مي روند... گراز گندم زار را مي شکافد و جلو مي رود. مختار اکنون به موازات گراز مي تازد... گراز در مسير حرکت خود بخشي از گندم زار را پايمال مي کند... مختار از گراز جلو مي افتد و در فاصله اي دورتر از گراز از اسب پايين پريده، تيري بر چله کمان نهاده ونشانه مي رود... گراز با خرناسه اي مهيب سرنگون مي شود. کارگران هياهوکنان به سمت گراز مي آيند.مختار نيز با سرعت به طرف شکار مي رود. اينک در بخشي از گندم زار که با تقلاي گراز از بين رفته است، گراز در محاصره مردان مسلح به داس است، دست و پا مي زند و خرخر مي کند... ابوسليم و زربي در حالي که نفس نفس مي زنند، از راه مي رسند ابوسليم مختار را از نزديک شدن به گراز منع مي کند.
ابوسليم: بپا ابواسحاق... سگ جان است و بد غيظ... بپا ناکارت نکند.
زربي به مهارت ارباب خود مي بالد. هراز گاهي با احتياط به گراز نزديک شده و لگدي حواله اش مي کند...
زربي: حرام شده... آوازه مختار را نشنيده بودي؟ به زراعت صياد شير يورش مي بري؟ گندم دانه طلا مي لمباني؟
ابوسليم: بداني اين بي پير، چقدر من پيرمرد را دق داده.
زربي: چه ورمي کرده هلاهل خورده... بايد بند بند دم کرده را جدا کنيم.
مختار متوجه مي شود که گراز با دو تير شکار شده است.
مختار: زربي... انگار با دو تير شکار شده است.
زربي:دوتير هم براي اين لاشه به بو آمده کم است مختار... بايد با صد تير سوراخ سوراخش مي کردي.
مختار:اما من يک تير بيشتر نينداختم.
زربي: پس آن يکي تير، تير غيب بوده.
مختار متوجه حضور کسي مي شود که در نزديکي آنان است. شامه اش انگار بوي آشنايي را احساس کرده ... مختار صيد و افرادش را به قصد يافتن شکارچي دوم ترک مي کند. تصوير بر گراز که در حال دست و پا زدن و جان کندن است مي ماند.
کيان:درود بر پهلواني که شمشيرش را با بيل عوض کرده ... فعله نمي خواهي مرد دهقان؟
مختار: چرا...به کلاغ ها نگاه کن... مزرعه ام مترسک ندارد. حاضرم مزد خوبي بدهم که مترسک شوي وکلاغ ها را بتاراني.
کيان: کسي که زره و خود و شمشيرش را به بيل وداس و کلنگ فروخته باشد، حتماً سخاوت پهلواني را هم به سخاوت دهقاني معامله کرده... مرد جنگ را با مترسک يکي کردن بي انصافي است مختار.
مختار برمي گردد،آغوش مي گشايد... کيان نيز... مختار و کيان در آغوش هم فرو مي روند.
مختار: خوش آمدي مرد جنگ و جهاد.
کيان: خوش باشي مرد باغ و راغ.
مختار: مختار، در ميدان شکار، فقط يک رقيب دارد به نام کيان. خسته نباشي ايراني باوفا.
کيان:مانده نباشي عرب با صفا.
مختار و کيان مجدداً در آغوش هم فرو مي روند.
کيان: بداني چقدر دلتنگت بودم.
مختار: سروجانم ارزاني دل تنگ يار... چه غباري بر سرو صورت داري کيان؟ شبيه پيکره پهلواناني شدي که بر ستونهاي کاخ مدائن حجاري شده... بيا..بيا کيان که عيش زراعت امسالم را صد چندان کردي.
مختار وکيان دست در دست هم مي روند.
مختار: بسم الله کبک بريان
کيان: [با بغض] نمي خواهي بپرسي از کدام جهنم مي آيم؟
مختار:نپرسيده ميدانم. از ميدان جنگي مي آيي که برنده اش معاويه ابن ابي سفيان است. زنده اش حسن ابن علي.
کيانه:همين ؟
مختار:[با خنده] نه همين... من با تو عقد اخوت بسته ام کيان... از کوفه به مدائن کوچ کردم تا به تو نزديک تر باشم. به خدا قسم يک تار موي گنديده ات را با کرور کرور از شيوخ هرهري مذهب و دم دمي مزاج کوفي عوض نمي کنم. روزي که از رزم جامع پوشيدي و عزم جنگ کردي، پشتم لرزيد... وداع آن روزت بوي مرگ مي داد کيان... در غيابت روزي هزار بار ديدار دوباره ات را آرزو کرده ام.خدا را شکر که زنده اي.
کيان:[پريشان] دل چاک چاک و خونين برادرت را نمي بيني؟ نمي پرسي در رکاب سبط پيامبر چه ها ديده اي؟
مختار: تو رفتي و ديدي... من نرفته ديده ام کيان.
کيان: نديده اي مختار... به خدا قسم غربت و تنهايي پسر پيامبر را نديدي، وقتي که کوفيان به طمع غنيمت به خيمه اش ريختند و سجاده از زير پايش بيرون کشيدند.
مختار: من غربت و تنهايي پدرش علي را ديده ام کيان وقتي که کوفيان با شمشيرهاي آخته به خيمه اش ريختند و قصد جانش را کردند... تو به قدر من عراق عرب را نمي شناسي... معاويه و عمروعاص بر اشتر جهل عراقي ها سوارند.آنها بازي را در صفين بردند. عراق روزي فتح شد که قرآن هاي مکر عمروعاص بر نيزه رفت.
کيان:[اشک در چشمانش حلقه مي زند] خنجر يکي از خوارج، به نام جراح ابن سنان، ديشب در ساباط مدائن، پاي پسر پيامبر را شکافت... مختار... خنجر ضارب زهرآگين بوده باشد، جان امام در خطر است.
مختار:[يکه خورده است] يا صاحب صبر. به اين برکت قسم مي دانستم عاقبت اين لشکرکشي، رسوايي بيش از پيش کوفيان است، امام را به کوفه برديد يا هنوز در ساباط است؟
کيان: به توصيه خودشان قرار شد به کوشک سفيد مدائن بروند. فرمودند مرا به سعيد ابن مسعود ثقفي برسانيد که تکيه گاه امني است و به ما خيانت نمي کند. مختار پريشان برخاسته و از خيمه بيرون مي رود. کيان نيز پس از مکثي کوتاه در پي مختار مي رود. تصوير بر کبک هاي بريان مي ماند که دست نخورده اند.
5-خارجي-روز-گندمزار
در حاشيه گندم زار، مختار مدتي در سکوت قدم مي زند. کارگران در زمينه تصوير مشغول درو کردن اند. غم وخشم توأمان در چهره مختار ديده مي شود. کيان با احتياط به وي نزديک مي شود.مختار ناگهان به طرف کيان حمله ور شده و چنگ در گريبان او مي افکند. ظاهراً کيان با احوالات روحي مختار آشنايي کامل دارد و به همين دليل در مقابل تهاجم او کاري نمي کند.
مختار: تو چرا اينجايي کيان؟ آمده اي وفايت را به رخم بکشي؟ آمده اي تحقيرم کني؟
کيان:آمده ام تا شير خفته عرب را بيدار کنم... تو آبروي غيرت اعرابي مختار، آمده ام درياي غيرتت را توفاني کنم.
مختار:[گريبان کيان را رها مي کند] که چه کنم؟
کيان: که امامت را دريابي، روا نيست امام تو تنها باشد و تو به فکر شليت کاه و جوال گندمت باشي.
مختار: شماها که بوديد چه غلطي کرديد؟
کيان:تو خودت را با امثال من مي سنجي ابواسحاق؟ تو مختاري... پسر ابوعبيد ثقفي... پسر سردار فاتح ايران... کدام عربي است که نام ابوعبيد ثقفي را بشنود و سرخم نکند؟ تو کجا و من کجا؟ از يک ايراني که عرب نژادش را حقير مي داند، توقع چه معجزه اي داشتي مختار؟
مختار: معجزه خندق سلمان فارسي را... تو مي توانستي سلماني باشي در کنار پسر پيامبرت...
کيان:عرب زمان پيامير با عرب امروز فرق مي کند مختار...
مختار: هان... پس بيهوده ميخ بر سنگ نکوب. براي عرب امروز نام و آوازه ابوعبيد ثقفي يعني کشک... آوازه بلندتر از اين که صاحب ذوالفقار باشي و شکننده درب خيبر؟ اين جماعت به پسرعم و داماد پيامبرشان رحم نکردند. طلا و رياي شامي ها عقل و دين عراقي ها را زايل کرده... کوفه خري لنگ است و از نفس افتاده که به هي هي امثال من جم نمي خورد...
اما کو گوش شنوا؟ برو کيان ...برو... من زارع پرباري باشم به که جنگجويي بي بار و بر...
کيان: مختار.
مختار:[با فرياد] کيان...ما بيشتر دراين باب سخن کرديم و طرفي نبستيم... رفاقتمان به جاي خود، راهمان به جاي خود...
کيان: مختار... سخني گلوگيرم شده که نگويم خفه مي شوم.
مختار: به گوشيم.
کيان: دشمن جفاکار به از دوست بي وفاست... تير دشمن بر جسم مي نشيند و از دوست بر جان... تنهايي پسرعلي کشنده تر از زخم خنجر جراح ابن سنان است... آمده بودم که به حرمت رفاقت و عقد اخوت اجابتم کني تا مرهمي شويم برغربت اماممان... افسوس...
کيان براسب خود نشسته و به تاخت دور مي شود... مختار به رفتن او نگاه مي کند، در حالي که معلق در برزخي از ترديد است...برود يا نرود...
منبع:ماهنامه فيلم نگار 99
1-خارجي -روز گندم زار
مختار:ساقه ساقه گندمزارت به دخترکان دم بخت مي ماند ابوسليم. ببين چه مي لولند، مي رقصند و دلبري مي کنند. آدم به ياد شب زفاف مي افتد. دستت درست ... الحق که با اين دسترنج طلا را حقير کرده اي.
ابوسليم: آب حلال، زمين حلال، ارباب سخي،رعيت راضي، خداوند قاضي... بايد هم طلا درو کنيم مختار.
مختار:پس زودتر دست به کار شو که آفت عمرعاص و ملخ هاي شامي اش در راهند. حيف است اين دردانه ها لقمه شياطين شوند.
ابوسليم: بسم الله دروگر و خوشه چين منتظرند. بکارت زراعت را خودت بردارد.
ابوسليم داسي را به مختار مي دهد. مختار داس را گرفته، دامن قبايش را در پر شالش فرو برده و مشغول مي شود.
مختار: الهي به اميد تو.
مختار با نوايي موزون و با دو دست به ساقه هاي گندم ضربه زده و با يک پا آنها را جمع مي کند و نشان مي دهد که در کار درو کردن مهارت دارد. غلام مختار که نامش زربي است، طي مراسم آييني دعا مي خواند و اسپند در آتش مي ريزد. دروگران وي را همراهي مي کنند.
زربي: خدايا به شکرانه نعمتت و به حرمت دانه اي که پاشيديم. مشتي براي پرنده، مشتي براي چرنده، مشتي براي خزنده، مشتي براي خوشه چين و رونده... به نيت اقبال و طبع بلند، زهرجان حسود و بخيل و نتوان بين و ذغل... به کوري چشم شور تا نفخه صور... به چشمداشت زراعتي بي خار و خش، به وعده ناني پاک و بي غل وغش... به حق نان و نمک. به حق خمس و زکاتي که حق الناس است جهت اطعام مستحق و مستمند بيفزا به برکت اين خوشه هاي زر...
جماعت: آمين يا رب العالمين.
زربي: به خلق خوش مصطفي، به سخاوت علي مرتضي، به خوش رويي و گشاده دستي صاحب اين ملک و ضياع... خيرات و مبراتي نثار اسيران خاک. خدايا بر عمر و عزت و شوکت و مکنت سيد و سرورمان مختار بيفزا و امواتش را ببخش و بيامرز.
جماعت: آمين يا رب العالمين
اکنون مختار دسته بزرگي از ساقه هاي درو شده گندم را بغل کرده و آن را به کناري مي گذارد.
2-خارجي -روز-گندم زار
ابوسليم: گراز مختار... بپا..
کارگران قشقرقي به پا کرده اند.آنها که تجربه کمتري دارند و جوان ترند، داس ها را رها کرده و فرار مي کنند.تني چند از کارگران نيز هياهو کنان داس ها را دور سر مي چرخانند و در پي گراز مي روند، مختار چست و چالاک بر پشت اسب خود مي نشيند و با تير و کمان به قصد شکار گراز حرکت مي کند.
مختار:غوغا نکنيد ابوسليم... وحش مي شود.
ابوسليم:بپا ابواسحاق...دم بريده زيانکار است. عرصه را تنگ ببينيد زراعت را کن فيکون مي کند.
مختار:از اين سو هاي کنيد تا از گندم زار بيرون شود.
مختار به سمتي که گراز فرار کرده مي تازد... کارگران قيل و قال کنان به دنبال گراز مي روند... گراز گندم زار را مي شکافد و جلو مي رود. مختار اکنون به موازات گراز مي تازد... گراز در مسير حرکت خود بخشي از گندم زار را پايمال مي کند... مختار از گراز جلو مي افتد و در فاصله اي دورتر از گراز از اسب پايين پريده، تيري بر چله کمان نهاده ونشانه مي رود... گراز با خرناسه اي مهيب سرنگون مي شود. کارگران هياهوکنان به سمت گراز مي آيند.مختار نيز با سرعت به طرف شکار مي رود. اينک در بخشي از گندم زار که با تقلاي گراز از بين رفته است، گراز در محاصره مردان مسلح به داس است، دست و پا مي زند و خرخر مي کند... ابوسليم و زربي در حالي که نفس نفس مي زنند، از راه مي رسند ابوسليم مختار را از نزديک شدن به گراز منع مي کند.
ابوسليم: بپا ابواسحاق... سگ جان است و بد غيظ... بپا ناکارت نکند.
زربي به مهارت ارباب خود مي بالد. هراز گاهي با احتياط به گراز نزديک شده و لگدي حواله اش مي کند...
زربي: حرام شده... آوازه مختار را نشنيده بودي؟ به زراعت صياد شير يورش مي بري؟ گندم دانه طلا مي لمباني؟
ابوسليم: بداني اين بي پير، چقدر من پيرمرد را دق داده.
زربي: چه ورمي کرده هلاهل خورده... بايد بند بند دم کرده را جدا کنيم.
مختار متوجه مي شود که گراز با دو تير شکار شده است.
مختار: زربي... انگار با دو تير شکار شده است.
زربي:دوتير هم براي اين لاشه به بو آمده کم است مختار... بايد با صد تير سوراخ سوراخش مي کردي.
مختار:اما من يک تير بيشتر نينداختم.
زربي: پس آن يکي تير، تير غيب بوده.
مختار متوجه حضور کسي مي شود که در نزديکي آنان است. شامه اش انگار بوي آشنايي را احساس کرده ... مختار صيد و افرادش را به قصد يافتن شکارچي دوم ترک مي کند. تصوير بر گراز که در حال دست و پا زدن و جان کندن است مي ماند.
3-خارجي- روز- گندم زار
کيان:درود بر پهلواني که شمشيرش را با بيل عوض کرده ... فعله نمي خواهي مرد دهقان؟
مختار: چرا...به کلاغ ها نگاه کن... مزرعه ام مترسک ندارد. حاضرم مزد خوبي بدهم که مترسک شوي وکلاغ ها را بتاراني.
کيان: کسي که زره و خود و شمشيرش را به بيل وداس و کلنگ فروخته باشد، حتماً سخاوت پهلواني را هم به سخاوت دهقاني معامله کرده... مرد جنگ را با مترسک يکي کردن بي انصافي است مختار.
مختار برمي گردد،آغوش مي گشايد... کيان نيز... مختار و کيان در آغوش هم فرو مي روند.
مختار: خوش آمدي مرد جنگ و جهاد.
کيان: خوش باشي مرد باغ و راغ.
مختار: مختار، در ميدان شکار، فقط يک رقيب دارد به نام کيان. خسته نباشي ايراني باوفا.
کيان:مانده نباشي عرب با صفا.
مختار و کيان مجدداً در آغوش هم فرو مي روند.
کيان: بداني چقدر دلتنگت بودم.
مختار: سروجانم ارزاني دل تنگ يار... چه غباري بر سرو صورت داري کيان؟ شبيه پيکره پهلواناني شدي که بر ستونهاي کاخ مدائن حجاري شده... بيا..بيا کيان که عيش زراعت امسالم را صد چندان کردي.
مختار وکيان دست در دست هم مي روند.
4-خارجي-روز- گندم زار
مختار: بسم الله کبک بريان
کيان: [با بغض] نمي خواهي بپرسي از کدام جهنم مي آيم؟
مختار:نپرسيده ميدانم. از ميدان جنگي مي آيي که برنده اش معاويه ابن ابي سفيان است. زنده اش حسن ابن علي.
کيانه:همين ؟
مختار:[با خنده] نه همين... من با تو عقد اخوت بسته ام کيان... از کوفه به مدائن کوچ کردم تا به تو نزديک تر باشم. به خدا قسم يک تار موي گنديده ات را با کرور کرور از شيوخ هرهري مذهب و دم دمي مزاج کوفي عوض نمي کنم. روزي که از رزم جامع پوشيدي و عزم جنگ کردي، پشتم لرزيد... وداع آن روزت بوي مرگ مي داد کيان... در غيابت روزي هزار بار ديدار دوباره ات را آرزو کرده ام.خدا را شکر که زنده اي.
کيان:[پريشان] دل چاک چاک و خونين برادرت را نمي بيني؟ نمي پرسي در رکاب سبط پيامبر چه ها ديده اي؟
مختار: تو رفتي و ديدي... من نرفته ديده ام کيان.
کيان: نديده اي مختار... به خدا قسم غربت و تنهايي پسر پيامبر را نديدي، وقتي که کوفيان به طمع غنيمت به خيمه اش ريختند و سجاده از زير پايش بيرون کشيدند.
مختار: من غربت و تنهايي پدرش علي را ديده ام کيان وقتي که کوفيان با شمشيرهاي آخته به خيمه اش ريختند و قصد جانش را کردند... تو به قدر من عراق عرب را نمي شناسي... معاويه و عمروعاص بر اشتر جهل عراقي ها سوارند.آنها بازي را در صفين بردند. عراق روزي فتح شد که قرآن هاي مکر عمروعاص بر نيزه رفت.
کيان:[اشک در چشمانش حلقه مي زند] خنجر يکي از خوارج، به نام جراح ابن سنان، ديشب در ساباط مدائن، پاي پسر پيامبر را شکافت... مختار... خنجر ضارب زهرآگين بوده باشد، جان امام در خطر است.
مختار:[يکه خورده است] يا صاحب صبر. به اين برکت قسم مي دانستم عاقبت اين لشکرکشي، رسوايي بيش از پيش کوفيان است، امام را به کوفه برديد يا هنوز در ساباط است؟
کيان: به توصيه خودشان قرار شد به کوشک سفيد مدائن بروند. فرمودند مرا به سعيد ابن مسعود ثقفي برسانيد که تکيه گاه امني است و به ما خيانت نمي کند. مختار پريشان برخاسته و از خيمه بيرون مي رود. کيان نيز پس از مکثي کوتاه در پي مختار مي رود. تصوير بر کبک هاي بريان مي ماند که دست نخورده اند.
5-خارجي-روز-گندمزار
در حاشيه گندم زار، مختار مدتي در سکوت قدم مي زند. کارگران در زمينه تصوير مشغول درو کردن اند. غم وخشم توأمان در چهره مختار ديده مي شود. کيان با احتياط به وي نزديک مي شود.مختار ناگهان به طرف کيان حمله ور شده و چنگ در گريبان او مي افکند. ظاهراً کيان با احوالات روحي مختار آشنايي کامل دارد و به همين دليل در مقابل تهاجم او کاري نمي کند.
مختار: تو چرا اينجايي کيان؟ آمده اي وفايت را به رخم بکشي؟ آمده اي تحقيرم کني؟
کيان:آمده ام تا شير خفته عرب را بيدار کنم... تو آبروي غيرت اعرابي مختار، آمده ام درياي غيرتت را توفاني کنم.
مختار:[گريبان کيان را رها مي کند] که چه کنم؟
کيان: که امامت را دريابي، روا نيست امام تو تنها باشد و تو به فکر شليت کاه و جوال گندمت باشي.
مختار: شماها که بوديد چه غلطي کرديد؟
کيان:تو خودت را با امثال من مي سنجي ابواسحاق؟ تو مختاري... پسر ابوعبيد ثقفي... پسر سردار فاتح ايران... کدام عربي است که نام ابوعبيد ثقفي را بشنود و سرخم نکند؟ تو کجا و من کجا؟ از يک ايراني که عرب نژادش را حقير مي داند، توقع چه معجزه اي داشتي مختار؟
مختار: معجزه خندق سلمان فارسي را... تو مي توانستي سلماني باشي در کنار پسر پيامبرت...
کيان:عرب زمان پيامير با عرب امروز فرق مي کند مختار...
مختار: هان... پس بيهوده ميخ بر سنگ نکوب. براي عرب امروز نام و آوازه ابوعبيد ثقفي يعني کشک... آوازه بلندتر از اين که صاحب ذوالفقار باشي و شکننده درب خيبر؟ اين جماعت به پسرعم و داماد پيامبرشان رحم نکردند. طلا و رياي شامي ها عقل و دين عراقي ها را زايل کرده... کوفه خري لنگ است و از نفس افتاده که به هي هي امثال من جم نمي خورد...
اما کو گوش شنوا؟ برو کيان ...برو... من زارع پرباري باشم به که جنگجويي بي بار و بر...
کيان: مختار.
مختار:[با فرياد] کيان...ما بيشتر دراين باب سخن کرديم و طرفي نبستيم... رفاقتمان به جاي خود، راهمان به جاي خود...
کيان: مختار... سخني گلوگيرم شده که نگويم خفه مي شوم.
مختار: به گوشيم.
کيان: دشمن جفاکار به از دوست بي وفاست... تير دشمن بر جسم مي نشيند و از دوست بر جان... تنهايي پسرعلي کشنده تر از زخم خنجر جراح ابن سنان است... آمده بودم که به حرمت رفاقت و عقد اخوت اجابتم کني تا مرهمي شويم برغربت اماممان... افسوس...
کيان براسب خود نشسته و به تاخت دور مي شود... مختار به رفتن او نگاه مي کند، در حالي که معلق در برزخي از ترديد است...برود يا نرود...
منبع:ماهنامه فيلم نگار 99