روم به تخته سياه

معلمي در مدرسه يكي از جذاب ترين و خاطره انگيزترين شغل هايي است كه مي توانيد تجربه اش كنيد
اين را كه مي گويند چوب معلم گل است، كمتر كسي ديده اما بسيار ديده شده كه هر كس اين چوب را نخورده، اگر هم خل نبوده يا نشده، قطعاً يك جورهايي خرفت شده و هيچ ياد نگرفته و زگهواره تا گور اصلاً دانش نجسته؛ حتي به زور پول بابا. دانشجو هم شده بوده. همه اين ها به اين دليل است كه معلم يك جور آدم كمياب است كه با مقاومت ذاتي بشر در برابر يادگيري مي جنگد و چون شمع مي سوزد تا نوع بشر را روشن كند و باز هم به همين دليل معلمي از قديم مقدس بوده و شغل پيامبران بوده و هميشه آرزو و شغل مورد علاقه خيلي ها بوده كه اغلب نمي دانسته اند از كجا و چطور بايد شروعش كنند و شايد اين مطلب بتواند اين مشكل تاريخي را حل كند. البته اگر درست بخوانندش و خوب فهمش كنند. معلمي جدا از اينكه يك شغل است، هنر و مهارت هم هست. شرط اول قدمش هم اين است كه عاقل باشيد و عاشق!

چه كسي بايد شروع كند؟
 

بايد نيرويي در درونتان شما را ترغيب كند كه آنچه را بلديد به ديگران هم ياد بدهيد. آنهايي در اين كار موفق ترند كه علاوه بر تخصصي كه دارند و مهارت هايي كه در طول راه به دست مي آورند، عشق معلمي را هم داشته باشند. از خودتان بپرسيد از پس اين كار پر مسؤوليت بر مي آييد يا نه؟ واقعاً چيزي درونتان قلقكتان مي دهد كه بخواهيد يك سال تحصيلي با بچه ها سر و كله بزنيد و كلي مطالب سخت و آسان را به شان تفهيم كنيد؟
•تخصص:براي ياد دادن، اول بايد همان چيزي را خوب بلد باشيد و اين يعني تخصص. فرض كنيد شما در نقاشي تبحر خاصي داريد و مي توانيد به ديگران هم نقاشي كردن را ياد بدهيد. اين به اين معني است كه شما تخصص تدريس را داريد. اما يادتان باشد كه تخصص تدريس هم براي خودش رده بندي دارد.
•مهارت:اينكه شما صرفاً چيزي را بلد باشيد، به اين معني نيست كه حتماً از پس تدريسش هم بر مي آييد. تدريس كردن علاوه بر تخصص، مهارت هم مي خواهد. هر دو هم لازم و ملزوم يكديگرند و نمي توان گفت كه وجود فقط يكي اش كافي ست. اگر تخصص داشته باشيد ولي نتوانيد معلم خوبي باشيد. به روز بودن اطلاعات، بيان مناسب، داشتن صبر و حوصله، انتقاد پذيري، روحيه تعامل با دانش آموزان و همكاران مهارت هايي هستند كه بايد كم و بيش داشته باشيد و رفته رفته تقويتش كنيد.

از كجا بايد شروع كرد؟
 

•مدرسه خودتان:همان جايي كه روزي درس مي خوانديد و دانش آموز آنجا بوديد گزينه مناسبي است. اگر دير نجنبيد، حتماً هنوز معلماني هستند كه شما را به ياد بياورند و سابقه تحصيلي تان را به ياد داشته باشند. به مدرسه قديم تان سري بزنيد و ببينيد آيا به معلم احتياج ندارند؟ گاهي مدارس معلم هاي خودشان را از بين شاگردان زرنگ سال هاي گذشته انتخاب مي كنند. بعضي مدارس كه سطح علمي بالايي دارند و شيوه گزينش دانش آموز و تدريس معلم هايشان زبانزد است، اين تجربه را دارند كه از بين شاگردان برتر سال ها گذشته خود تعدادي را براي تدريس انتخاب مي كنند. اگر دانش آموز خوب و تو چشمي بوديد حتماً بعد از فارغ التحصيلي به مدرسه تان سر بزنيد.
•خوب ديده شويد:به دوستان و آشنايان كه در محيط هاي آموزشي كار مي كنند بسپاريد اگر موردي براي تدريس پيدا كردند خبرتان كنند. اگر واقعاً دوست داريد كه معلم شويد و تدريس كنيد در محيط هاي آموزشي زياد آفتابي شويد. ارتباطتان را با جاهايي كه احتمال دارد يك روزي آنجا مشغول به كار شويد قطع نكنيد. همين كه به اين محيط ها رفت و آمد داشته باشيد، كم كم چم و خم اينكه چطور مي توانيد در اين محيط به طور جدي شروع به كار كنيد دستتان مي آيد.
منبع: نشريه همشهري جوان، شماره 307..