دو حالت دارد: (2)

برای اشخاص بیمار همیشه دو حالت وجود دارد: یا اینکه بیمه اند یا غیر بیمه.
اگر بیمه اند وای بر احوالشان!... و با این گیردادن های بی مورد مراکز بیمه و با آن مصائب و ناراحتی هایی که شما بهتر از من می دانید مواجهند و همیشه در تلاش برای بهبودیند، ولی هر روز از روز قبل بیمارتر! و یا اینکه مریض غیر بیمه اند. برای بیماران غیر بیمه دو حالت وجود دارد: یا اینکه مثل نویسنده ی این مطالب آه در بساط ندارند و ساس در جیب هایشان سه قاپ می زند!... یا اینکه پولدارند. اگر پول دار هستند که واقعاً خوش به حالشان، و همه ی دکترها و بیمارستانها با آغوش باز پذیرای آنها هستند. ولی اگر بیمار بی پول است دو حالت دارد: یا اینکه در یک بیمارستان یا مرکز درمانی یک پارتی دارد و یا اینکه از این نعمت خدایی هم بی بهره است!
اگر پارتی دارد که مجدداً خوش به حالش و این فرد یا طبقه را نیز می توان با پول دارها مطابقت داد... و مزایای آنها را نیز می توان در ردیف اینها دانست... . (- اما خودمانیم مگر آدم بی پول می تواند پارتی داشته باشد؟!) و شاید هم بی پارتی هستند و باز دارای دوحالت می باشد:
یا اینکه دستی از غیب بر سر آنها می رسد و آن بدبخت های بی پول و بی پارتی را از ورطه هلاکت نجات می دهد... و یا اینکه هیچ گونه امداد غیبی هم بر آنها نازل نمی شود، و الحق که وای بر این دسته که بی پول و بی پارتی و بی لطف پروردگارند... و برای این طبقه ی بدبخت بدشانس که زندگی برایشان واقعاً (جهنم خانه) است، تنها یک راه وجود دارد. و راه دیگری هم نه! و آن طریق این است که:
این دسته از بیماران بروند در صندوق خانه (اتاقک درون اتاق) و در آن را به روی خود قفل کنند و به جرم بیماری و بی پول و بی پارتی بودن، آنقدر ناله کنند و آه بکشند و فریاد بزنند تا لذت این زندگی شیرینشان از لای دندانهایشان بیرون آید! و شیری که از پستان مادرشان خورده اند، از گوشه ی چشمهایشان (1) بیرون بزند تا آنها باشند که دیگر بدون اجازه مریض نشوند!... آن هم مریض غیر بیمه!...