رفاقت نوجوان و پدر

چه قدر باید با پدرم رفاقت کنم که هم حرمت مان حفظ شود و هم بین مان فاصله نیفتد؟

پدر خانواده در عین اینکه باید برای فرزندان شخصیتی صمیمی و حمایتگر داشته باشد، در اصول و اعمال خود نیز باید مقتدر و پایدار باشد. در این حالت، فرزندان طوری با او احساس رفاقت و صمیمیت می کنند که می توانند دغدغه ها و مسائل خود را به راحتی با او در میان بگذارند و در عین حال، او را به عنوان مرجع قدرت و عدالت در خانواده بپذیرند و مورد احترام و تکریم قرار دهند.
در حقیقت، رشد متناسب همه ی ابعاد شخصیتی، پدر را فردی محبوب و قابل احترام خواهد کرد. اما اگر یکی از ابعاد شخصیت آدمی به صورت ناموزونی رشد کند، مثلاً صفت اقتدار و جدیت در او غالب شود، فاصله ی عاطفی بین پدر و پسر زیاد و سبب بروز مشکلاتی می شود. در این صورت، می توان صمیمانه و با احترام، به گونه ای که سبب رنجش پدر نشود، این نکته را به او متذکر شد. نکته ی اساسی دیگر این است که هر چه ارتباط ها صمیمانه تر باشد، باید احترام ها را بیش تر رعایت کرد، زیرا سوءاستفاده از صمیمیت پدر و شکستن حریم احترام وی، می تواند مانع بروز صمیمیت بیش تر از سوی او شود.
منبع مقاله :
ایمانی، محسن؛ وجدانی، فاطمه؛ (1388)، چالش های من و پدرم،(پاسخ به سؤالات نوجوانان)، تهران: نشر قطره، چاپ اول (1389)