هزینه ها (مخارج) نوجوان

پدرم تا چه موقع و تا چه اندازه باید هزینه های من را پرداخت کند؟

وظیفه ی پدر این است که مایحتاج ضروری و نیازهای اساسی فرزند را تأمین کند. به این ترتیب، فراهم کردن وسایل تجملی و غیرضروری برعهده ی او نیست و درست نیست که فرزندان (به خصوص در شرایطی که پدر در مضیقه ی مالی قرار دارد) در این خصوص از او توقعاتی داشته باشند و درخواست های شان را بر ایشان تحمیل کنند (اگرچه معمولاً پدرها از سر لطف، سعی می کنند خواسته های غیرضروری فرزند مثل رایانه، تلفن همراه و نظیر این ها را نیز تا حد امکان برآورده کنند).
معمولاً پدر باید تا سن بیست و یک سالگی هزینه های فرزندان را تأمین کند و آنان باید برنامه های زندگی خود را به گونه ای تنظیم کنند که در این سن، بتوانند مستقل زندگی کنند.
البته در وضعیتی که میزان بیکاری زیاد است و به قدر کافی فرصت های شغلی در جامعه وجود ندارد، خوب است که والدین به حمایت های مالی خود از فرزندان ادامه دهند.
در این مواقع، نباید منتی بر آنان بگذارند، بلکه باید تلاش کنند تا امکان اشتغال برای آنان فراهم شود.
در مقابل، فرزندان نیز باید توجه داشته باشند که در این زمینه، طلبی از والدین خویش ندارند و بنابراین باید در این دوران، سطح توقعات خود را پایین بیاورند و به حداقل ها اکتفا کنند و نهایت تلاش خود را به کار گیرند تا هرچه سریع تر خودکفا شوند. به هرحال رفتار و تعامل والدین و فرزندان باید به گونه ای باشد که در این دوران بحرانی، اوضاع به آرامی سپری شود.
در مورد پول توجیبی که معمولاً برای رفع نیاز مادی به فرزندان پرداخت می شود، باید توجه داشت که مقدار آن باید متناسب با درآمد پدر باشد، نه اینکه با پول توجیبی هم کلاسی های دیگری که والدین شان از توان مالی بالاتری برخوردارند، مقایسه شود.
اگر پدری به دلیل بضاعت مالی کم نتواند هزینه های تحصیل فرزندانش را تأمین کند، نهادهایی مانند سازمان بهزیستی و کمیته ی امداد امام خمینی(ره)، می توانند به این گونه افراد بورس تحصیلی بدهند. و اگر کسی مایل به استفاده از این بورسیه ها نباشد، می تواند روزها کار کند و شب ها به تحصیل بپردازد و یا ادامه ی تحصیل را به سال های بعد موکول کند.
منبع مقاله :
ایمانی، محسن؛ وجدانی، فاطمه؛ (1388)، چالش های من و پدرم،(پاسخ به سؤالات نوجوانان)، تهران: نشر قطره، چاپ اول (1389)