اجبار

 coercion

اگر انسان ها وادار به انجام عملي خلاف اراده ي خود شوند، تحت اجبارند. البته بايد اجبار را از زور ( ‌compulsion ) تمييز داد. ما وقتي از اعمال زور سخن مي گوييم كه شخص به طور فيزيكي وادار به انجام عملي شود كه در برابر آن مقاومت مي كند. به عنوان مثال اگر فردي به معناي واقعي كلمه به بند و زنجير كشيده شده باشد و به انجام عملي وادار شود يا عملي در مورد او انجام گيرد، او هدف اعمال زور واقع شده است. در مقابل، در برخي موارد اجبار فيزيكي وجود ندارد اما عامل اجبار، براي حصول اطمينان از نتيجه اي خاص، گزينه هاي موجود در دسترس افراد را تغيير مي دهد. معمولاً اين كار با تهديد و افزايش هزينه ي گزينه هاي نامطلوب صورت مي پذيرد. در اين موارد، درجه ي اجبار بستگي به تنوع گزينه هاي ارائه شده دارد. قضاوت شخص تحت اجبار گوياي وضعيت اوست؛ اگر مدعي شود كه مقاومت در برابر فشارهاي اعمال شده براي انجام عمل موردنظر اجباركننده معقول نبوده، او تحت اجبار است. يك پرسش مهم آن است كه در چه شرايطي مي توان ادعا كرد كه فرد مجبور شده جايي براي انتخاب نداشته است؟
اجبار كننده ممكن است هزينه ي گزينه هاي موجود را به نحوي تغيير دهد كه مطمئن شود گزينه هاي مطلوب او كم هزينه تر از ساير گزينه هايند. اين عمل تهديد ناميده مي شود. بنابراين اجباركننده ممكن است فرد تحت اجبار را در برابر يك انتخاب حياتي قرار دهد: يا پول شما يا زندگي تان؟
منبع مقاله :
پايك، جان، (1391)، فرهنگ اصطلاحات فلسفه ي سياسي، مترجمان: سيد محمدعلي تقوي- محمدجواد رنجكش، تهران: نشر مركز، چاپ اول