احتياط

prudence

عمل احتياط آميز معمولاً در برابر عمل اخلاقي مطرح مي شود. براي مثال، احتياط حكم مي كند كه غذاي فاسد نخوريم، اما نخوردن غذاي فاسد نه يك وظيفه ي اخلاقي است و نه به طور خاصي از نظر اخلاقي ارزشمند است. احتياط خصوصيت افراد خويشتن خواه و عاقلي است كه مي كوشند رضايت مندي خود را به حداكثر برسانند. در فلسفه ي سياسي به نظر مي رسد كه برخي از ديدگاه هاي قراردادي در مورد وظايف سياسي و اخلاقي، بيش از آن كه از وظيفه ي اخلاقي سخن بگويند، وظايف مبتني بر احتياط را مطرح مي كنند و همين سبب مي شود كه اين وظايف پايه ي استواري نداشته باشند. توجيه اعمال بر مبناي احتياط به پيامدهاي آن اعمال براي عامل آنها بستگي دارد. توجيه اين تكليف كه فرد نبايد دزدي كند، براساس احتياط، فقط تا جايي كارگر است كه دولت بتواند دزدان را دستگير و مجازات كند. بر همين اساس، احتياط خصيصه ي افراد فرومايه اما هوشمندي است كه تا جايي به اصول عدالت پايبند مي مانند كه با رضايت مندي شان سازگار باشد. اين افراد زماني كه بتوانند از مجازات بگريزند، اصول مزبور را نقض خواهند كرد.
منبع مقاله :
پايك، جان، (1391)، فرهنگ اصطلاحات فلسفه ي سياسي، مترجمان: سيد محمدعلي تقوي- محمدجواد رنجكش، تهران: نشر مركز، چاپ اول