جرايم بدون قرباني

در اصطلاح جرايم بي قرباني به فعاليتهايي گفته مي شود که افراد کم و بيش آزادانه به آنها اشتغال مي ورزند بي آنکه مستقيماً به ديگران زياني برسانند، اما به عنوان فعاليتهاي غيرقانوني تعريف شده اند (استفاده از مواد مخدر، اشکال مختلف قمار، يا فحشا) (Schur, 1965; Geis, 1972) اصطلاح جرايم بي قرباني کاملاً دقيق نيست، زيرا افرادي که، معتاد به موادمخدر يا قمارباز مي شوند، به مفهومي قرباني يک نظام تبهکاري سازمان يافته مي گردند. اما، از آنجا که هر آنچه بر سر اين گونه افراد مي آيد اساساً نتيجه اعمال خودشان است، بسياري استدلال مي کنند که اين وظيفه حکومت نيست که در اين گونه فعاليتها مداخله کند- و اينکه اين عادات بايد «جرم زدايي» شود.
بعضي مؤلفان پيشنهاد مي کنند که فعاليتهايي که افراد بنابر اراده خويش و آزادانه به آن مي پردازند نبايد غيرقانوني باشد (مادامي که به آزادي ديگران تجاوز نمي کنند يا موجب آزار و زيان آنها نمي شوند). مخالفان ادعا مي کنند که حکومت بايد نقش نگهبان اخلاقي مردمي را که تحت اداره آن هستند داشته باشد و بنابراين حق دارد که دست کم بعضي از اين انواع فعاليت را غيرقانوني تعريف کند. شگفت آن که اين استدلال اغلب توسط محافظه کاران مطرح مي شود، که از جهات ديگر، بر آزادي فرد از مداخله دولت تأکيد مي کند. بديهي است، مسأله بسيار پيچيده است. آيا کسي با آسيب زدن به خود به ديگران زيان مي رساند، به عنوان مثال يک معتاد به مواد مخدر به خانواده اش آسيب مي زند؟ تا چه اندازه اين گونه استدلالها را مي توان پذيرفت؟
منبع مقاله:
گيدنز، آنتوني، (1376)، جامعه شناسي، ترجمه ي منوچهر صبوري، تهران: نشر ني، چاپ بيست و هفتم: 1391.