با سلام به شما دوست عزیز خواهر گرامی؛ شما اکنون دچار احساساتی گردیده اید که ناشی از قرار گرفتن شما در سنین و شرایط نوجوانی بوده و وظیفه شما در این شرایط مدیریت این احساسات می باشد. مدیریت به معنی سرکوب کردن احساسات نبوده و منظور از آن، هدایت این احساسات در مسیر درست و منطقی می باشد. احساس از جمله مواردی است که با اراده ما به سراغ ما نیامده و همه ما در زندگی خود با انواع احساساتی که تنها ساخته ذهن ماست روبرو هستیم. ما ناچار به پذیرش تولیدات ذهنمان می باشیم. تولیدات ذهن ما علاوه بر احساسات، افکار، خاطرات و ... را شامل می گردد که ما هیچ نقشی در آن نداشته و تنها موظفیم که آنها را پذیرفته و در مسیر صحیح خود هدایت نماییم. در اینجا نیز احساسی که شما نسبت به استاد خود دارید احساسی است که ممکن است همه ما در شرایط مشابه به آن دست یابیم. مسئله اینجاست که شما با قوه تعقل خود و با ارزیابی های لازم قدرت مدیریت آن را داشته باشید. در میان گذاشتن احساس شما نیز با استاد خویش نادرست نبوده چنانکه استاد شما نیز از ابراز این احساس توسط شما استقبال نموده و از شما خواسته است که در مورد آن صحبت کنید. صحبت در خصوص این موضوع احساس مطبوعی به شما داده و آن مرحله پذیرش است. یعنی شما پذیرفته اید که دچار یک احساس گردیده اید و لزوماً این احساس، نقش تعیین کننده ای نباید در زندگی شما ایفا نماید. یعنی لزوما همانگونه که هرفکری که از ذهن ما می گذرد نباید بر زندگی ما اجرا گردیده و تأثیرگذار باشد، احساسات ما نیز بدون مشارکت عقل و منطق نباید اجازه تأثیرگذاری در زندگی ما داشته باشند. بنابراین نه قرار است که شما ایشان را فراموش کنید و نه اینکه با ذهن خود مبارزه نمایید. احساس شما یک احساس طبیعی است. اجازه دهید ذهن شما کار خود را انجام دهد (کار ذهن شما تولید افکار و احساسات است). شما تنها به وظیفه خود که هدایت افکار و احساساتتان در مسیر صحیح در زندگیتان می باشد عمل نمایید. انسانها قادر به مدیریت و هدایت صحیح تولیدات ذهن خود بوده و لذا با بکارگیری این توانایی می توانند سرنوشت خود را به بهترین و نیکوترین شکل ممکن رقم بزنند. با آرزوی بهترینها برای شما دوست عزیز