سلام خسته نباشید,دختری هستم 20ساله,من یکسال و سه ماه با پسری آشنا شدم که ایشون 24سالشونه,تو این یکسال اوایل اصلا شرایطش برام سخت بنظر نمیومد اما کم کم که گذشت انگار تازه چشمام باز شد تو این یسال تنها جایی که با هم رفتیم یه پارک بالاتر از محلمون بود بلااستثناء همش همون پارک رفتیم چون ایشون میگن من پول ندارم شرایطشو ندارم جای دیگه بریم درحالیکه ماشین داره خونه داره,ماشینو میگم حرکت بده میگه نه تصادف میکنم پول ندارم,یه سوپرمارکت داره که به حرف خودش با پدرش شریکه,از پدرش اصلا پول نگرفته اگرم گرفته قرض بوده که همرو بهش پس داده,مشکل من اینه که میگه بعد از ازدواج همه کمی و کاستی هارو جبران میکنم برات,قسم خورده گفته باهام بمون من برات زندگیو بهشت میکنم,هنوز سربازی نرفته دوسال باید منتظرش بمونم,اصلا نمیدونم چرا شرایطشو قبول کردم,چند باری هم بهم زدیم اما اینقدر پیام میداد باعث میشد عذاب وجدان بگیرم خودم برمیگشتم, از نظر اون من خیلی پولکی هستم فقط واسه اینکه میگم محل قرارمونو عوض کنیم یا میگم من گل دوس دارم یه شاخه گل بخر اون میگه همش منو با دیگران مقایسه میکنی چشم و هم چشمی داری,ولی از هرکی میپرسم میگه این حق طبیعیه توعه که یچیزایی رو ازش تو دوستی بخوای,بهش گفتم با آرامش گفتم این خواسته های منه میگه منم میتونم ازت خیلی درخواستا داشته باشم ,برای خودشم حتی لباس به زور میخره میگه من واقعا پول ندارم اگه داشته باشم میخرم,این چیزاش واقعا آزارم میده من دوس دارم به خودش برسه,پسر بدی نیست ولی خسیس بودنش اذیتم میکنه,ولی میدونم واقعا دوسم داره,میترسم ازینکه تو ازدواج بازم این رفتارارو داشته باشه سره یه قرون دوزار حسابرسی کنه,نکته بعدی اینه که مادرش معلمه اینقد اینو از بچگی محدود کردن اعتماد به نفسش پایینه هیچ جا نمیذارن تنها بره من قبل آشنایی با ایشون اعتمادبه نفسم خیلی بالاتر بود همنشینی اثر کرده اعتماد بنفس منم اومده پایین ولی به روم نمیارم,کمکم کنین نمیدونم اگه بهم بزنم چه بلایی سر جفتمون میاد ولی اگه واقعا بدونم باهاش خوشبخت نمیشم رابطه رو تموم میکنم آیندم خیلی برام مهمتره