پرسش :

انار چه فوایدی دارد؟

پاسخ :
پيامبر خدا صلى‏ الله ‏عليه و ‏آله و سلّم :
مَن أكَلَ رُمّانَةً حَتّى يَستَتِمَّها ، نَوَّرَ اللّه‏ُ قَلبَهُ أربَعينَ لَيلَةً؛
هر كس انارى را كامل بخورد ، خداوندْ قلب او را چهل شب ، نورانى مى‏دارد .
مكارم الأخلاق ، جلد 1 ، صفحه 371 ، حديث 1224

*******
عن زيد الشحّام :
كُنتُ عِندَ أبي عَبدِاللّه‏ عليه‏السلام فَدَعا بِالحَجّامِ فَقالَ لَهُ : اِغسِل مَحاجِمَكَ وعَلِّقها ودَعا بِرُمّانَةٍ فَأَكَلَها . فَلَمّا فَرَغَ مِنَ الحِجامَةِ دَعا بِرُمّانَةٍ اُخرى فَأَكَلَها ، وقالَ : هذا يُطفِئُ المِرارَ؛
به نقل از زيد شحّام: نزد امام صادق عليه‏السلام بودم كه حجامتگرى را طلبيد . پس به او فرمود : «ابزارهاى حجامت خود را بشوى و بياويز» .
آن‏گاه ، انارى طلبيد و خورد . چون حجامت را به پايان برد ، انار ديگرى طلبيد و خورد و فرمود : «اين ، تلخه را فرو مى‏نشانَد» .
مكارم الأخلاق ، جلد 1 ، صفحه 170 ، حديث 494

*******
امام صادق عليه‏السلام :
مَن أكَلَ رُمّانَةً عَلَى الرِّيقِ ، أنارَت قَلبَهُ أربَعينَ يوَما؛
هر كس ناشتا انار بخورد، [آن انار] ، قلبش را چهل روز روشن مى‏كند.
الكافي ، جلد 6 ، صفحه 354 ، حديث 11
*******
پيامبر خدا صلى‏ الله ‏عليه و ‏آله و سلّم :
كُلُوا الرُّمّانَ ؛ فَلَيسَت مِنهُ حَبَّةٌ تَقَعُ فِي المَعِدَةِ إلاّ أنارَتِ القَلبَ ، وأخرَجَتِ الشَّيطانَ أربَعينَ يَوما؛
انار بخوريد؛ زيرا هيچ دانه‏اى از آن در معده جاى نمى‏گيرد ، مگر اين كه چهل روز ، قلب را نورانى مى‏سازد و شيطان را برون مى‏راند .
عيون أخبار الرضا عليه‏السلام ، جلد 2 ، صفحه 35 ، حديث 80

*******
امام صادق عليه‏السلام :
أربَعَةٌ يَعدِلنَ الطَّبائِعَ : الرُّمّانُ السّورانِيُّ ، والبُسرُ المَطبوخُ ، وَالبَنَفسَجُ ، وَالهِندَباءُ ؛
چهار چيز ، طبع را اعتدال مى‏بخشد : انار سورانى ، خرماى نارس پخته‏شده ، بنفشه ، و كاسنى .
الخصال ، صفحه 249 ، حديث 113
*******
امام صادق عليه‏السلام :
مَن أكَلَ رُمّانا عِندَ مَنامِهِ فَهُوَ آمِنٌ في نَفسِهِ إلى أن يُصبِـحَ ؛
هر كس در هنگام خفتن، يك انار بخورد ، تا صبح ، جانش در امان است .
طبّ الأئمّة لابني بسطام ، صفحه 134 و بحار الأنوار ، جلد 66 ، صفحه 164

*******
امام صادق عليه‏السلام :
عَلَيكُم بِالرُّمّانِ ؛ فَإِنَّهُ لَم يَأكُلهُ جائِعٌ إلاّ أجزَأَهُ ، ولا شَبعانُ إلاّ أمرَأَهُ ؛
بر شما باد انار؛ چرا كه هيچ گرسنه‏اى آن را نمى‏خورد ، مگر اين كه وى را بسنده است و هيچ سيرى آن را نمى‏خورد ، مگر اين كه غذا را بر وى گوارا مى‏سازد .
الكافي ، جلد 6 ، صفحه 352 ، حديث 1