زن پدرى داشتم که بدون اولاد بوده و در زمان حیات خودش چهار تخته فرش که زیر پایش بوده، وصیت کرده که به مسجدى داده شود، البتّه این فرشها یک پنجاهم ثروتش بشمار نمى‏آمده است که من طبق گفته خودش بعد از فوت او، آنها را به مسجد تحویل داده‌‏ام و الآن دو سه سال است که تحویل مسجد است در حالى که خواهرزاده‌‏اش اظهار مى‏دارد که «باید آن قالى‏ها به ما داده شود!» حال حقیقت امر از نظر شرعى چیست؟