اگر کسى معناى قصد انشاء را نداند ولى عقد را صرفا به قصد محرم شدن جارى نماید، آیا عقد صحیح است؟ مثلا اگر دختر و پسرى عقد را دوتایى بین خود جارى کنند، به طورى که پسر قصد انشاء و معناى هر یک از کلمات عقد را بداند ولى دختر قصد انشاء و معناى کلمات را نداند و ایجاب را به قصد آن که با آن پسر محرم بشود بخواند با قرائت صحیح (و پسر هم صیغه قبول را به قصد انشاء بخواند با قرائت صحیح، و از هر کلمه معناى آن را قصد نماید) و در عقد مذکور دختر مقدار مهریه خود را که پدر دختر تعیین کرده مى‌‏‌داند که چقدر است، آیا عقد مذکور صحیح است؟