فلسفه وضو گرفتن
فلسفه وضو گرفتن چیست؟
پاسخ اجمالی:
وضو داراى دو فایده روشن است: فایده «بهداشتى» و فایده «اخلاقى و معنوى». شستن و مسح کردن اعضاء باعث پاکیزگی آن ها و تماس آب با پوست، اثر خاصى در تعادل اعصاب سمپاتیک و پاراسمپاتیک دارد. از نظر اخلاقى و معنوى هم، چون با قصد قربت و براى خدا انجام مى شود اثر تربیتى دارد.
پاسخ تفصیلی:
شک نیست که وضو داراى دو فایده روشن است: فایده بهداشتى و فایده اخلاقى و معنوى.
از نظر بهداشتى، شستن صورت و دست ها آن هم پنج بار و یا لااقل سه بار در شبانه روز، اثر قابل ملاحظه اى در نظافت بدن دارد، به خصوص که این دو قسمت، با خوردن و آشامیدن ارتباط تام دارند، و مسح کردن سر و پشت پاها که شرط آن رسیدن آب به موها یا پوست تن است، سبب مى شود که این اعضا را نیز پاکیزه بداریم، و تماس آب با پوست بدن، اثر خاصى در تعادل اعصاب سمپاتیک و پاراسمپاتیک دارد.
و از نظر اخلاقى و معنوى، چون با قصد قربت و براى خدا انجام مى شود اثر تربیتى دارد، مخصوصاً که مفهوم کنائى آن این است: «از فرق تا قدم در راه اطاعت تو گام بر مى دارم» و این مؤید فلسفه اخلاقى و معنوى آن است.
در روایتى از امام على بن موسى الرضا(علیه السلام) مى خوانیم:
«اِنَّما أُمِرَ بِالْوُضُوءِ وَ بُدِءَ بِهِ لاَِنْ یَکُونَ الْعَبْدُ طاهِراً اِذا قامَ بَیْنَ یَدَىِ الْجَبّارِ، عِنْدَ مُناجاتِهِ اِیّاهُ، مُطِیْعاً لَهُ فِیْما أَمَرَهُ، نَقِیّاً مِنَ الأَدْناسِ وَ النَّجاسَةِ، مَعَ ما فِیْهِ مِنْ ذَهابِ الْکَسَلِ، وَ طَرْدِ النُّعاسِ وَ تَزْکِیَةِ الْفُؤادِ لِلْقِیامِ بَیْنَ یَدَىِ الْجَبّارِ»
«براى این دستور به وضو داده شده و آغاز عبادت با آن است که بندگان هنگامى که در پیشگاه خدا مى ایستند و با او مناجات مى کنند، پاک باشند، و دستورات او را به کار بندند، از آلودگى ها و نجاست ها بر کنار شوند، علاوه بر این وضو سبب مى شود که: آثار خواب و کسالت از انسان برچیده شود و قلب براى قیام در پیشگاه خدا نور و صفا یابد».(1)
پی نوشت:
(1). « وسائل الشیعه»، جلد 1، صفحه 257( جلد 1، صفحه 367، چاپ آل البیت)-« بحار الانوار»، جلد 6، صفحه 64 و جلد 77، صفحه 234-« میزان الحکمة»، جلد 4، صفحه 3563، دار الحدیث، طبع اول-« عیون اخبار الرضا علیه السلام»، جلد 1، صفحه 111، مؤسسة الاعلمى للمطبوعات، بیروت، طبع اول، 1404 ه ق.
منبع: تفسیر نمونه، آیت الله العظمی مکارم شیرازی، دارالکتب الإسلامیۀ، چاپ سی و ششم، ج 4، ص 373.
پرسش های مرتبط:
