بخشی از بدن شخصی چند زخم بزرگ و کوچک دارد. وضعیت کنونی درمان چنین است که با کارهای درمانی؛ مانند: بخیه زدن، ضدّعفونی کردن و پانسمان، همه ی عضوی که زخم شده است متنجّس می شود و تنجّس آن به وسیله ی خون بیرون آمده از زخم نیست، بلکه خون به گونه ای غالب با داروهای ضدّعفونی زایل می شود. آیا زوال عین نجاست به شیوه ی نوشته شده مانند برطرف کردن آن از ته کفش، سبب طهارت می گردد یا لازم است با آب پاک شود؟