پرسش :
در كشور پاكستان، كتابى به نام »اصلاح الرّسوم« كه نويسنده آن يكى از روحانيّون شيعه مى باشد، چاپ شده است; متأسّفانه در كتاب مذكور چيزهايى نوشته شده كه موجب تضعيف مكتب تشيّع مى باشد، مثلاً در صفحه اى از آن نوشته شده: »همان طورى كه برادران اهل سنّت در اذان »الصلوة خير من النوم« را اضافه كردند، برادران شيعه هم در اذان جمله »اشهد ان عليّاً ولى اللّه« را اضافه نمودند; وقتى كه اين كتاب در بازار پخش شد وهّابى ها بيشتر از شيعه اين كتاب را خريدند، و انجمن سپاه صحابه، در دادگسترى مركزى پاكستان در لاهور، با استناد به اين كتاب به شيعيان گفتند: بايد جمله »اشهد ان عليّاً ولى اللّه« از اذان شيعه حذف شود; در بيان اين مسأله، جمعيّت علماى جعفريّه، به دولت پاكستان اعلام كردند كه مؤلّف اين كتاب شيعه نيست و نظريّات او مورد قبول شيعيان نمى باشد; چون ما در مسائل دينى به مراجع تقليد رجوع مى كنيم و به گفته آنها عمل مى كنيم نظر حضرتعالى را جهت ارائه به دادگسترى پاكستان خواهانيم
پاسخ :
جواب: شهادت به ولايت امير مؤمنان)عليه السلام( در اذان و اقامه، به عنوان تيمّن و تبرّك، و به تعبير ديگر، به عنوان استحباب مطلق نه جزئيّت، از مسائلى است كه اكثر علماى شيعه و فقهاى اماميّه به آن تصريح كرده اند و همان گونه كه علاّمه محقّق، مرحوم آية اللّه العظمى حكيم در كتاب نفيس خود »مستمسك العروه« تصريح كرده، ذكر اين شهادت از شعائر ايمان، و رمز تشيّع است، و از اين جهت راجح، بلكه در بعضى از موارد ممكن است جنبه وجوب و لزوم پيدا كند، اين نكته نيز لازم به تذكّر است كه اتّحاد و وحدت صفوف مسلمين، اعمّ از شيعه و اهل سنّت، مفهومش اين نيست كه شيعيان آنچه را كه مقتضاى مذهبشان و فتواى فقهايشان مى باشد كنار بگذارند، همان گونه كه مذاهب چهارگانه اهل سنّت هر كدام براى خود ويژگيها و خصوصياتى دارند كه پيروان هر مذهب اصرار به حفظ آن دارند; به هر حال نبايد وسوسه هاى ناآگاهان سبب شك و ترديد شود.
استفتائات آيت الله العظمي مكارم شيرازي )جلد اول
جواب: شهادت به ولايت امير مؤمنان)عليه السلام( در اذان و اقامه، به عنوان تيمّن و تبرّك، و به تعبير ديگر، به عنوان استحباب مطلق نه جزئيّت، از مسائلى است كه اكثر علماى شيعه و فقهاى اماميّه به آن تصريح كرده اند و همان گونه كه علاّمه محقّق، مرحوم آية اللّه العظمى حكيم در كتاب نفيس خود »مستمسك العروه« تصريح كرده، ذكر اين شهادت از شعائر ايمان، و رمز تشيّع است، و از اين جهت راجح، بلكه در بعضى از موارد ممكن است جنبه وجوب و لزوم پيدا كند، اين نكته نيز لازم به تذكّر است كه اتّحاد و وحدت صفوف مسلمين، اعمّ از شيعه و اهل سنّت، مفهومش اين نيست كه شيعيان آنچه را كه مقتضاى مذهبشان و فتواى فقهايشان مى باشد كنار بگذارند، همان گونه كه مذاهب چهارگانه اهل سنّت هر كدام براى خود ويژگيها و خصوصياتى دارند كه پيروان هر مذهب اصرار به حفظ آن دارند; به هر حال نبايد وسوسه هاى ناآگاهان سبب شك و ترديد شود.
استفتائات آيت الله العظمي مكارم شيرازي )جلد اول