پرسش :

استاد يا دانشجوى دانشگاه اهواز، شهركى در 45 كيلومترى اهواز مسكن اوست و هرروز در اين مسير براى تحصيل يا تدريس رفت و آمد مى كند. الف( با توجّه به اين كه هيچ كدام از اين دو مكان وطنش نيست، نمازش چه حكمى دارد؟ ب( در فرض بالا با توجّه به اين كه بين وطنش و اين دو محل، يعنى شهرك محلّ سكونت و اهواز كه محلّ كارش است، بيش از مسافت شرعى فاصله است، اگر آخر هر هفته براى سركشى اقوامش به وطنش برود، در بين راه نمازش چه حكمى دارد؟ اگر ابتداى حركتش به طرف وطن از محلّ كار )اهواز( باشد، يا محلّ سكونت )شهرك( آيا در حكم تأثيرى دارد؟ ج( اگر موقع برگشت از وطن، هنوز وقت تحصيل و تدريس نباشد، )مثلاً دانشگاه دو يا سه روز تعطيل باشد( و اين فرد جهت مطالعه و آماده شدن براى تحصيل و تدريس به محلّ سكونت )شهركى كه با محلّ كار به اندازه مسافت شرعى فاصله دارد(، بيايد آيا اين سفر شغلى حساب مى شود، تا در بين راه و محلّ سكونت نمازش كامل باشد؟

پاسخ :
جواب الف : نماز و روزه آنها در هر دو محل و در اثناى راه كامل است.
جواب ب: نماز و روزه او در بين راه در هر حال شكسته است.
جواب ج: در راه بازگشت از وطن، احتياطاً جمع بخواند; ولى اگر ده روز توقّف كرده، شكسته است
استفتائات آيت الله العظمي مكارم شيرازي )جلد اول