پرسش :
اگر ائمه (ع) می توانند هر کاری را انجام دهند، پس چرا آنها نتوانستند حرم های خود را در مقابل حملات تروریستی و تیر اندازی مردان مسلح محافظت کنند؟
پاسخ :
خداوند متعال به پیامبر گرامی اسلام (ص) و دیگر پیامبران و ائمه اطهار (ع) علاوه بر ولایت تشریعی[1]، ولایت تکوینی نیز عطا فرموده است و آنان براساس ولایت تکوینی توانایی و قدرت هر گونه دخل و تصرفی را در عالم دارند. امام باقر (ع) فرمود: "اسم اعظم 73 حرف دارد، نزد «آصف بن برخیا» یک حرف بود که با به کار بردن همان یک حرف در یک لحظه تخت بلقیس را آورد و نزد ما (امامان) 72 حرف از اسم اعظم هست".[2] براساس این، حدیث شریف میزان توانایی و قدرت ائمه اطهار (ع) مشخص می شود. این نوع ولایت و قدرت اختصاص به حال حیات ظاهری آنان ندارد. آنان ذوات مقدسه ای هستند که زندگی و مرگ شان یکسان است؛ یعنی پس از شهادت و ارتحال از این جهان مادی و در حال زندگی برزخی خود نیز از این قدرت برخوردار هستند، اما آنان همواره ملزم بوده اند که در کارها و زندگی روزمره خود از علم و قدرت عادی استفاده کنند و دست به اعجاز و کار خارق العاده نزنند، مگر در موارد مخصوص و به اذن الاهی که مصلحت دین خدا و هدایت مردم در آن بود؛ یعنی این بزرگواران در زندگی دنیایی خود نیز همیشه از این قدرت استفاده نکردند.
همان طور که خداوند متعال که بالاترین قدرت ها است همیشه از این قدرت خود استفاده نکرده و نمی کند. در طول تاریخ چندین بار گروه های ظالم و سرکش به خانه کعبه حمله ور شده و آن را تخریب کردند، ولی خداوند متعال تنها در یک مورد سپاهیان ابرهه را که تصمیم جدی بر نابودی کعبه داشتند به طرز معجزه آسایی نابود کرد تا برای همیشه در تاریخ ثبت شود و همگان بدانند که خداوند متعال که بالاترین قدرت ها است، اگر بخواهد و اراده اش تعلق بگیرد می تواند در یک لحظه همه کافران و ظالمان و فاسقان را تنبیه و مجازات و نابود نماید، اما از روی لطف و مهربانی به آنان مهلت می دهد تا کسانی که از روی جهالت مرتکب اعمالی می شوند از مسیر ضلالت خود بر گردند و در روز جزا عذری نداشته باشند که خدایا اگر به ما مهلت داده بودی ما نیز هدایت می شدیم . درست بر همین اساس است که پیامبران و ائمه (ع) نیز باید طبق اسباب ظاهری وظیفه خود را پیش ببرند، تا امکان هدایت برای همه افراد باشد. همان طور در موارد خاصی این اعجاز و قدرت از ائمه (ع) در جهت حفظ خود و یاران و حرم مطهرشان دیده شده و در تاریخ ثبت شده است، ولی به همان دلیلی که در بالا بیان شد عمومیت ندارد.
احترام حرم های ائمه (ع) راه هدایت و سعادت است و بر عکس هتک حرمت آنها مسیر ضلالت و گمراهی است و یکی از سنت های الاهی این است که همه مردم تا روز معاد در انتخاب مسیر هدایت و ضلالت آزاد باشند و اگر امامان (ع) بخواهند همیشه از علم و قدرت الاهی خود استفاده و در اندک زمان ممکن دشمنان و معاندین خود را که همان دشمنان خداوند متعال هستند نابود کنند، این بر خلاف سنت لایتغیر الاهی است و دیگر هدف از خلقت و آفرینش انسان ها که همان تکامل و امتحان و ساخته شدن انسان ها است محقق نخواهد شد.
بسیاری از افرادی که امروزه دست به اقدامات تروریستی علیه مسلمانان مظلوم و بی دفاع می زنند خود مسلمان اند، ولی متأسفانه فریب خورده و ابزار دست قدرت های شیطانی شده اند و از روی انحراف برای رضای خداوند و تقرب به پروردگار متعال مسلمانان را هدف قرار می دهند! عمل و منش اینان انسان را به یاد خوارج نهروان می اندازد که با قصد قربت حضرت علی (ع) را برای ثواب بیشتر در شب قدر در مسجد به شهادت رساندند و نیز انسان را به یاد لشکریان یزید می اندازد که با قصد قربت با امام حسین (ع) جنگیدند؛ چرا که ادعا می کردند که حسین و یارانش از دین جد بزرگوارش خارج شده اند. همان گونه که خوارج نهروان حضرت علی (ع) را کافر می پنداشتند. اما با این حال این امامان مهربان از قدرت الاهی و ولایت تکوینی خود در جهت نابودی آنان استفاده نکردند.
در پایان تذکر این نکته خالی از لطف نیست که ائمه با استفاده نکردن از قدرت الاهی خود برای نابود ساختن چنین جریاناتی، راه طبیعی نابود ساختن آنان را به بشریت آموخته اند؛ یعنی اگر آنان از قدرت الاهی خود استفاده می کردند دیگر نمی توانستند برای ما الگو باشند و ما که از آن قدرت بی بهره ایم، نمی دانستیم که در شرایط مساوی با شرایط ائمه مثل امام حسین (ع) چه اقداماتی را باید برای حفظ اسلام انجام دهیم.
براین اساس است که آنان از این قدرت همیشه و در همه جا استفاده نمی کنند.
پی نوشتها:
[1] در این مسئله بین علما اختلاف است.
[2] کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج 1، ص 230، ح 1.
منبع: http://farsi.islamquest.net
خداوند متعال به پیامبر گرامی اسلام (ص) و دیگر پیامبران و ائمه اطهار (ع) علاوه بر ولایت تشریعی[1]، ولایت تکوینی نیز عطا فرموده است و آنان براساس ولایت تکوینی توانایی و قدرت هر گونه دخل و تصرفی را در عالم دارند. امام باقر (ع) فرمود: "اسم اعظم 73 حرف دارد، نزد «آصف بن برخیا» یک حرف بود که با به کار بردن همان یک حرف در یک لحظه تخت بلقیس را آورد و نزد ما (امامان) 72 حرف از اسم اعظم هست".[2] براساس این، حدیث شریف میزان توانایی و قدرت ائمه اطهار (ع) مشخص می شود. این نوع ولایت و قدرت اختصاص به حال حیات ظاهری آنان ندارد. آنان ذوات مقدسه ای هستند که زندگی و مرگ شان یکسان است؛ یعنی پس از شهادت و ارتحال از این جهان مادی و در حال زندگی برزخی خود نیز از این قدرت برخوردار هستند، اما آنان همواره ملزم بوده اند که در کارها و زندگی روزمره خود از علم و قدرت عادی استفاده کنند و دست به اعجاز و کار خارق العاده نزنند، مگر در موارد مخصوص و به اذن الاهی که مصلحت دین خدا و هدایت مردم در آن بود؛ یعنی این بزرگواران در زندگی دنیایی خود نیز همیشه از این قدرت استفاده نکردند.
همان طور که خداوند متعال که بالاترین قدرت ها است همیشه از این قدرت خود استفاده نکرده و نمی کند. در طول تاریخ چندین بار گروه های ظالم و سرکش به خانه کعبه حمله ور شده و آن را تخریب کردند، ولی خداوند متعال تنها در یک مورد سپاهیان ابرهه را که تصمیم جدی بر نابودی کعبه داشتند به طرز معجزه آسایی نابود کرد تا برای همیشه در تاریخ ثبت شود و همگان بدانند که خداوند متعال که بالاترین قدرت ها است، اگر بخواهد و اراده اش تعلق بگیرد می تواند در یک لحظه همه کافران و ظالمان و فاسقان را تنبیه و مجازات و نابود نماید، اما از روی لطف و مهربانی به آنان مهلت می دهد تا کسانی که از روی جهالت مرتکب اعمالی می شوند از مسیر ضلالت خود بر گردند و در روز جزا عذری نداشته باشند که خدایا اگر به ما مهلت داده بودی ما نیز هدایت می شدیم . درست بر همین اساس است که پیامبران و ائمه (ع) نیز باید طبق اسباب ظاهری وظیفه خود را پیش ببرند، تا امکان هدایت برای همه افراد باشد. همان طور در موارد خاصی این اعجاز و قدرت از ائمه (ع) در جهت حفظ خود و یاران و حرم مطهرشان دیده شده و در تاریخ ثبت شده است، ولی به همان دلیلی که در بالا بیان شد عمومیت ندارد.
احترام حرم های ائمه (ع) راه هدایت و سعادت است و بر عکس هتک حرمت آنها مسیر ضلالت و گمراهی است و یکی از سنت های الاهی این است که همه مردم تا روز معاد در انتخاب مسیر هدایت و ضلالت آزاد باشند و اگر امامان (ع) بخواهند همیشه از علم و قدرت الاهی خود استفاده و در اندک زمان ممکن دشمنان و معاندین خود را که همان دشمنان خداوند متعال هستند نابود کنند، این بر خلاف سنت لایتغیر الاهی است و دیگر هدف از خلقت و آفرینش انسان ها که همان تکامل و امتحان و ساخته شدن انسان ها است محقق نخواهد شد.
بسیاری از افرادی که امروزه دست به اقدامات تروریستی علیه مسلمانان مظلوم و بی دفاع می زنند خود مسلمان اند، ولی متأسفانه فریب خورده و ابزار دست قدرت های شیطانی شده اند و از روی انحراف برای رضای خداوند و تقرب به پروردگار متعال مسلمانان را هدف قرار می دهند! عمل و منش اینان انسان را به یاد خوارج نهروان می اندازد که با قصد قربت حضرت علی (ع) را برای ثواب بیشتر در شب قدر در مسجد به شهادت رساندند و نیز انسان را به یاد لشکریان یزید می اندازد که با قصد قربت با امام حسین (ع) جنگیدند؛ چرا که ادعا می کردند که حسین و یارانش از دین جد بزرگوارش خارج شده اند. همان گونه که خوارج نهروان حضرت علی (ع) را کافر می پنداشتند. اما با این حال این امامان مهربان از قدرت الاهی و ولایت تکوینی خود در جهت نابودی آنان استفاده نکردند.
در پایان تذکر این نکته خالی از لطف نیست که ائمه با استفاده نکردن از قدرت الاهی خود برای نابود ساختن چنین جریاناتی، راه طبیعی نابود ساختن آنان را به بشریت آموخته اند؛ یعنی اگر آنان از قدرت الاهی خود استفاده می کردند دیگر نمی توانستند برای ما الگو باشند و ما که از آن قدرت بی بهره ایم، نمی دانستیم که در شرایط مساوی با شرایط ائمه مثل امام حسین (ع) چه اقداماتی را باید برای حفظ اسلام انجام دهیم.
براین اساس است که آنان از این قدرت همیشه و در همه جا استفاده نمی کنند.
پی نوشتها:
[1] در این مسئله بین علما اختلاف است.
[2] کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج 1، ص 230، ح 1.
منبع: http://farsi.islamquest.net
