پرسش :
از ديدگاه قرآن فايده ابتلاي بشر به «نعمتها» و نقمتها» براي چيست؟
پاسخ :
از ديدگاه قرآن نعمت و نقمت و رفاه و رنج دنيا هر دو آزمون الهي است؛ نه هر انسان مرفّهي مورد اکرام خداست و نه هر انسان مبتلايي مورد تحقير او. قرآن کريم چنين مي فرمايد: انسان عادي مي پندارد اگر ما او را از نعمت برخوردار کرديم وي را گرامي داشته و اگر در تنگي قرار داديم به او توهين روا داشته ايم. هرگز اين چنين نيست؛ نه رفاه نشانة کرامت شخص مرفّه است و نه رنج زمينه تحقير انسان رنجور: «فأمّا الإنسان إذا ماابْتليه ربّه فأکرمه ونعّمه فيقول ربّي أکرمَنِ * وأمّا إذا ماابْتليه فقدر عليه رِزقه فيقول ربّي أهانَنِ کلاّ» فجر/15ـ16؛ [اما انسان چون خداوند به کرم خود او را نعمتي براي آزمايش و امتحان بخشد در آن حال مغرور نعمت شود و گويد: خدا مرا عزيز و گرامي داشت و چون او را براي آزمودن تنگ روزي و فقير کرد گويد: خدا مرا خوار گردانيد. چنين نيست]، بلکه هر دو براي آزمون است، گرچه در دنيا اگر از حقّ و حقيقت روي بازگرداند و سرپيچي کند خداوند او را به زندگي تنگ و دشوار و در آخرت به کوري و کور باطني مبتلا مي کند: «ومن أعْرضَ عن ذکري فإنّ له معيشةً ضنکاً ونحشره يوم القيمة أعمي» طه/124؛ [همانا هر کس از ياد من اعراض کند زندگانيش تنگ شود و روز قيامت او را نابينا محشور کنيم.] «ضَنْک» همواره به معناي فقر و تهيدستي نيست، بلکه گاهي فشاري است که از ناحية دنيا پر زرق و برق و از ناحيه سود و سرمايه کلان بر انسان وارد مي گردد؛ بسان مرغي که در قفسي طلايي زنداني شده باشد.
eporsesh.com
از ديدگاه قرآن نعمت و نقمت و رفاه و رنج دنيا هر دو آزمون الهي است؛ نه هر انسان مرفّهي مورد اکرام خداست و نه هر انسان مبتلايي مورد تحقير او. قرآن کريم چنين مي فرمايد: انسان عادي مي پندارد اگر ما او را از نعمت برخوردار کرديم وي را گرامي داشته و اگر در تنگي قرار داديم به او توهين روا داشته ايم. هرگز اين چنين نيست؛ نه رفاه نشانة کرامت شخص مرفّه است و نه رنج زمينه تحقير انسان رنجور: «فأمّا الإنسان إذا ماابْتليه ربّه فأکرمه ونعّمه فيقول ربّي أکرمَنِ * وأمّا إذا ماابْتليه فقدر عليه رِزقه فيقول ربّي أهانَنِ کلاّ» فجر/15ـ16؛ [اما انسان چون خداوند به کرم خود او را نعمتي براي آزمايش و امتحان بخشد در آن حال مغرور نعمت شود و گويد: خدا مرا عزيز و گرامي داشت و چون او را براي آزمودن تنگ روزي و فقير کرد گويد: خدا مرا خوار گردانيد. چنين نيست]، بلکه هر دو براي آزمون است، گرچه در دنيا اگر از حقّ و حقيقت روي بازگرداند و سرپيچي کند خداوند او را به زندگي تنگ و دشوار و در آخرت به کوري و کور باطني مبتلا مي کند: «ومن أعْرضَ عن ذکري فإنّ له معيشةً ضنکاً ونحشره يوم القيمة أعمي» طه/124؛ [همانا هر کس از ياد من اعراض کند زندگانيش تنگ شود و روز قيامت او را نابينا محشور کنيم.] «ضَنْک» همواره به معناي فقر و تهيدستي نيست، بلکه گاهي فشاري است که از ناحية دنيا پر زرق و برق و از ناحيه سود و سرمايه کلان بر انسان وارد مي گردد؛ بسان مرغي که در قفسي طلايي زنداني شده باشد.
eporsesh.com
.jpg "دختران شعیب؛ آداب حیا در معاشرت با نامحرم از نگاه قرآن")
.jpg "چرا فاصله قیمت کارخانه و بازار خودرو دوباره افزایش یافته است؟")
