پرسش :
آيه شريفه «الّذي جعل لكم مِن الشَّجرِ الاخضر ناراً» چگونه و با چه بياني اشاره بر مسأله معاد دارد؟
پاسخ :
مفسران در اينجا تفسيرهاي گوناگوني دارند
1 ـ بسياري از آنها آيه را اشاره به دو درخت مخصوصي دانسته اند كه در ميان عرب به نام «مَرْخ» و «عفار» شناخته مي شد، و براي آتش افروزي به جاي كبريت از آنها استفاده مي كردند، يكي را محكم بر ديگري مي كوبيدند تا جرقه آتش از آن ظاهر شود، و در حقيقت به جاي سنگ آتش زنه كه در قديم معمول بود از آن استفاده مي كردند.
قرآن ميفرمايد آن خدائي كه مي تواند از اين دو چوب سبز آتش بيرون بفرستد قدرت بر احياء مردگان دارد، كسي كه آب و آتش را با هم جمع كرده، چگونه نمي تواند حيات را بعد از مرگ بيافريند؟ آيا تضاد «حيات» و «مرگ» شبيه تضاد آب و آتش نيست؟
2 ـ جمعي قدم را فراتر نهاده و گفته اند خاصيت آتش افروزي به وسيله چوب درختان منحصر به آن دو چوب مخصوص (مَرْخ و عَفار) نيست، بلكه اين خاصيت در تمام درختان وجود دارد، منتها در آن دو چوب مخصوص بهتر و سريعتر ظاهر مي شود، و لذا ضرب المثلي است در ميان عرب كه از قديم گفته اند «في كُلِّ شَجَرٍ نارٌ» [در هر درختي آتش است]!
خلاصه اين كه هنگامي كه چوبهاي درختان محكم به هم بخورند جرقه مي دهند، حتي چوب درختان سبز! و لذا بسيار اتفاق مي افتد كه در جنگلها آتش سوزي هاي وسيع و وحشتناكي رخ مي دهد، بي آنكه دست هيچ انسان خرابكاري در كار باشد.
اين به خاطر آن است كه بادهاي سخت، شاخه ها را محكم به هم مي كوبند، و گاهي جرقه حاصل از آن در ميان برگهاي خشك مي افتد، و آن را شعله ور مي سازد، سپس وزش بادها به اين آتش دامي مي زند، ناگهان مي بينيم مناطق وسيعي از جنگل و چوبهاي خشك آن در آتش مي سوزند.
توجيه اين مسأله از نظر علم امروز روشن است، زيرا مي دانيم نه فقط درختان بلكه هر دو جسم در اثر اصطكاك شديد، جرقه الكتريسيته بيرون مي دهند، اين همان آتشي است كه در دل تمام ذرات جهان ماده حتي در دل درختان سبز نهفته است.
3- تفسير ديگري كه براي اين آيه وجود دارد و در گذشته بر مفسران مخفي مانده بود، ولي بر اثر پيشرفتهاي علوم امروز بر ما روشن شده، و شايد از همه تفسيرها مناسب تر به نظر مي رسد اين است كه درختان در طول عمر خود، مرتباً نور و حرارت خورشيد را مي مكند و در خود ذخيره مي كنند، و به هنگامي كه چوبهاي خشك را مي سوزانيم، آن نور و حرارتي كه ساليان دراز در خود ذخيره كرده اند در مدت كوتاهي بيرون مي دهند، و ما از آن بهره مي گيريم، يعني انرژيهاي مرده اين رستاخيز عظيم، جان مي گيرند و اظهار وجود مي كنند، بنابراين هر زمان آتشي مي افروزيم، صحنه معاد را در برابر چشم خود مي بينيم!
eporsesh.com
مفسران در اينجا تفسيرهاي گوناگوني دارند
1 ـ بسياري از آنها آيه را اشاره به دو درخت مخصوصي دانسته اند كه در ميان عرب به نام «مَرْخ» و «عفار» شناخته مي شد، و براي آتش افروزي به جاي كبريت از آنها استفاده مي كردند، يكي را محكم بر ديگري مي كوبيدند تا جرقه آتش از آن ظاهر شود، و در حقيقت به جاي سنگ آتش زنه كه در قديم معمول بود از آن استفاده مي كردند.
قرآن ميفرمايد آن خدائي كه مي تواند از اين دو چوب سبز آتش بيرون بفرستد قدرت بر احياء مردگان دارد، كسي كه آب و آتش را با هم جمع كرده، چگونه نمي تواند حيات را بعد از مرگ بيافريند؟ آيا تضاد «حيات» و «مرگ» شبيه تضاد آب و آتش نيست؟
2 ـ جمعي قدم را فراتر نهاده و گفته اند خاصيت آتش افروزي به وسيله چوب درختان منحصر به آن دو چوب مخصوص (مَرْخ و عَفار) نيست، بلكه اين خاصيت در تمام درختان وجود دارد، منتها در آن دو چوب مخصوص بهتر و سريعتر ظاهر مي شود، و لذا ضرب المثلي است در ميان عرب كه از قديم گفته اند «في كُلِّ شَجَرٍ نارٌ» [در هر درختي آتش است]!
خلاصه اين كه هنگامي كه چوبهاي درختان محكم به هم بخورند جرقه مي دهند، حتي چوب درختان سبز! و لذا بسيار اتفاق مي افتد كه در جنگلها آتش سوزي هاي وسيع و وحشتناكي رخ مي دهد، بي آنكه دست هيچ انسان خرابكاري در كار باشد.
اين به خاطر آن است كه بادهاي سخت، شاخه ها را محكم به هم مي كوبند، و گاهي جرقه حاصل از آن در ميان برگهاي خشك مي افتد، و آن را شعله ور مي سازد، سپس وزش بادها به اين آتش دامي مي زند، ناگهان مي بينيم مناطق وسيعي از جنگل و چوبهاي خشك آن در آتش مي سوزند.
توجيه اين مسأله از نظر علم امروز روشن است، زيرا مي دانيم نه فقط درختان بلكه هر دو جسم در اثر اصطكاك شديد، جرقه الكتريسيته بيرون مي دهند، اين همان آتشي است كه در دل تمام ذرات جهان ماده حتي در دل درختان سبز نهفته است.
3- تفسير ديگري كه براي اين آيه وجود دارد و در گذشته بر مفسران مخفي مانده بود، ولي بر اثر پيشرفتهاي علوم امروز بر ما روشن شده، و شايد از همه تفسيرها مناسب تر به نظر مي رسد اين است كه درختان در طول عمر خود، مرتباً نور و حرارت خورشيد را مي مكند و در خود ذخيره مي كنند، و به هنگامي كه چوبهاي خشك را مي سوزانيم، آن نور و حرارتي كه ساليان دراز در خود ذخيره كرده اند در مدت كوتاهي بيرون مي دهند، و ما از آن بهره مي گيريم، يعني انرژيهاي مرده اين رستاخيز عظيم، جان مي گيرند و اظهار وجود مي كنند، بنابراين هر زمان آتشي مي افروزيم، صحنه معاد را در برابر چشم خود مي بينيم!
eporsesh.com
