پرسش :
در حدیثی آمده است که امام حسین ـ علیه السّلام ـ و یارانش در شب قبل از شهادت، همگی با آب غسل کردند؛ حال چرا می‌گویند: امام ـ علیه السّلام ـ با لب تشنه شهید شدند. آیا نمی‌توانستند غسل نکنند و آن آب را بنوشند؟
پاسخ :
درباره غسل کردن امام حسین ـ علیه السّلام ـ در شب عاشورا باید گفته شود که با تحقیق در کتاب‌هایی روایی چنین حدیثی از معصوم ـ علیهم السّلام ـ یافت نشده است، ولی در بعضی کتاب‌های تاریخی به این مطلب اشاره شده است.
ابو مخنف می‌نویسد: ابن زیاد نامه‌ای به این مضمون برای عمر بن سعد نوشت: «چون نامة مرا خواندی، اگر حسین بر حکم من گردن نهاد و اطاعت کرد که هیچ و گرنه بی‌درنگ او را از آب منع کن. آب بر یهودی و نصرانی حلال است مگر بر حسین و اهل بیتش».[1]
به تعقیب این دستور، از هفتم محرم، آب بر اهل خیام بسته شد، این بدان معنا نیست که امام حسین ـ علیه السّلام ـ و یارانش در این سه روز دسترسی به آب نداشته‌اند در حالی که یاران او در این فواصل با جنگ و نبرد، آب را به خیام می‌رساندند.
امام ـ علیه السّلام ـ در عصر تاسوعا به برادرش عباس ـ علیه السّلام ـ دستور داد که آب را به خیام برسانند تا اصحاب خود را پاکیزه نمایند و تن ها بشویند و وضو نمایند و خود را برای شهادت فردا آماده نمایند. حضرت عباس ـ علیه السّلام ـ [2] با چند تن از یاران خود به شریعه فرات رفته و بعد از جنگ سختی آب را به خیام رسانده‌اند.[3]
بنابراین از اینکه یاران امام حسین ـ علیه السّلام ـ در شب عاشورا غسل نموده‌اند ، در میان تاریخ نویسان اختلاف است. در کتاب لهوف سید بن طاووس،[4] به مسئله غسل کردن امام حسین ـ علیه السّلام ـ و یارانش اشاره نشده است. هم چنین در کتاب ارشاد شیخ مفید[5] نیز به این مطلب اشاره نشده است و لی در کتاب خصائص الحسین شیخ جعفر شوشتری[6] به غسل کردن امام حسین ـ علیه السّلام ـ در شب عاشورا اشاره شده است. و کتاب‌های معتبر تاریخی به مسئله غسل اشاره‌ای نکرده‌اند.
پاورقی ها:
[1] . مقتل ابن مخنف، قم ، موسسه امام خمینی، ص 129.
[2] . بنا به نقلی علی اکبر ـ علیه السّلام ـ
[3] . رک : مقتل ابی مخنف، همان، ص 129؛ ورک : فرهاد میرزا ؛ قمقام زخار و صمصام بتّار ، انتشارات کتابفروشی اسلامیه، ص 378؛ ورک: نهضت عاشورا، جمعی از محققین، مرکز مطالعات و پژوهشهای حوزه علمیه، قم، 1381، ص 61.
[4] . لهوف سید بن طاووس، مترجم بخشایشی، دفتر نشر نوید اسلام، قم، چ 7، 1379.
[5] . الارشاد ، شیخ مفید، انتشارات علمیه الاسلامیه، 1387 ق.
[6] . اشک روان بر امیر کاروان، ترجمه خصائص الحسین، مترجم شهرستانی، دار الکتاب، قم، 1413 ه . ق ، ص 112
منبع: اندیشه قم
درباره غسل کردن امام حسین ـ علیه السّلام ـ در شب عاشورا باید گفته شود که با تحقیق در کتاب‌هایی روایی چنین حدیثی از معصوم ـ علیهم السّلام ـ یافت نشده است، ولی در بعضی کتاب‌های تاریخی به این مطلب اشاره شده است.
ابو مخنف می‌نویسد: ابن زیاد نامه‌ای به این مضمون برای عمر بن سعد نوشت: «چون نامة مرا خواندی، اگر حسین بر حکم من گردن نهاد و اطاعت کرد که هیچ و گرنه بی‌درنگ او را از آب منع کن. آب بر یهودی و نصرانی حلال است مگر بر حسین و اهل بیتش».[1]
به تعقیب این دستور، از هفتم محرم، آب بر اهل خیام بسته شد، این بدان معنا نیست که امام حسین ـ علیه السّلام ـ و یارانش در این سه روز دسترسی به آب نداشته‌اند در حالی که یاران او در این فواصل با جنگ و نبرد، آب را به خیام می‌رساندند.
امام ـ علیه السّلام ـ در عصر تاسوعا به برادرش عباس ـ علیه السّلام ـ دستور داد که آب را به خیام برسانند تا اصحاب خود را پاکیزه نمایند و تن ها بشویند و وضو نمایند و خود را برای شهادت فردا آماده نمایند. حضرت عباس ـ علیه السّلام ـ [2] با چند تن از یاران خود به شریعه فرات رفته و بعد از جنگ سختی آب را به خیام رسانده‌اند.[3]
بنابراین از اینکه یاران امام حسین ـ علیه السّلام ـ در شب عاشورا غسل نموده‌اند ، در میان تاریخ نویسان اختلاف است. در کتاب لهوف سید بن طاووس،[4] به مسئله غسل کردن امام حسین ـ علیه السّلام ـ و یارانش اشاره نشده است. هم چنین در کتاب ارشاد شیخ مفید[5] نیز به این مطلب اشاره نشده است و لی در کتاب خصائص الحسین شیخ جعفر شوشتری[6] به غسل کردن امام حسین ـ علیه السّلام ـ در شب عاشورا اشاره شده است. و کتاب‌های معتبر تاریخی به مسئله غسل اشاره‌ای نکرده‌اند.
پاورقی ها:
[1] . مقتل ابن مخنف، قم ، موسسه امام خمینی، ص 129.
[2] . بنا به نقلی علی اکبر ـ علیه السّلام ـ
[3] . رک : مقتل ابی مخنف، همان، ص 129؛ ورک : فرهاد میرزا ؛ قمقام زخار و صمصام بتّار ، انتشارات کتابفروشی اسلامیه، ص 378؛ ورک: نهضت عاشورا، جمعی از محققین، مرکز مطالعات و پژوهشهای حوزه علمیه، قم، 1381، ص 61.
[4] . لهوف سید بن طاووس، مترجم بخشایشی، دفتر نشر نوید اسلام، قم، چ 7، 1379.
[5] . الارشاد ، شیخ مفید، انتشارات علمیه الاسلامیه، 1387 ق.
[6] . اشک روان بر امیر کاروان، ترجمه خصائص الحسین، مترجم شهرستانی، دار الکتاب، قم، 1413 ه . ق ، ص 112
منبع: اندیشه قم
