پرسش :

مصیبت امام حسین(ع) از همه مصیبت‌ها بزرگ تر بوده به همان میزان به عزاداری آن می‌پردازیم یعنی محرم و صفر عزاداری می کنیم که خود انعکاس دهنده مصیبت بزرگ است . چرا در تمامی مجالس مذهبی از این واقعه صحبت می‌شود؟

پاسخ :
پیامبر(ص) فرمودند: حسینی منی و انا من حسین. طی جستجویی که کردیم در مورد حضرت امیر(ع) یک مرتبه فرمودند و آن این‌که "علی منی و انا من علی" ولی در مورد امام حسین(ع) در موارد مختلفی فرمودند. در جهان عرب، یک قانون پیمان‌بندی وجود داشت که در اسلام شکل اخوت به خود گرفت. اگر دو قبیله یا جریان می خواستند با هم معاهده ببندند می گفتند من از شما و شما از من هستید. رسول الله(ص) در آیینه زمان این صف بندی را می‌دیدند. در یک صف‌بندی امام حسین(ع) می ایستند و یک جا هم جریانی دیگر و خود را هم کاملاً این طرف می‌گذارد. طه حسین مولف سُنّی در تحلیل تاریخ اسلام گفته ‌است:" اوج صف‌بندی تشیع و تسنن در کربلاست". بنابراین هر زمان کربلا را متبلور می‌کنیم تمام اندیشه‌ی علوی متبلور می‌شود و هر جا از کربلا سخن می‌گوییم همه‌ی اندیشه‌ی علوی برمی‌آید. هیچ حادثه حق و باطلی به اندازه کربلا در همه ابعاد جامعه الگوپذیری ندارد. مثلاً در جنگ صفین همه بزرگان شرکت داشتند ولی در واقعه کربلا از کودک تا کهنسالان هم شرکت داشتند و نقش‌آفرینی کرده‌اند. اینکه همیشه نامی از امام حسین (ع) برده می‌شود به خاطر بازگشت یک عرف وجدانی بیدار و آگاه است و به نوعی نماد آزادی، آزادی خواهی و انسانیت است.