بزرگ‌ترین گناهان

امام علی علیه‌ السلام فرمودند:

أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِه صَاحِبُهُ.

سخت ترین گناهان، گناهی است که گناهکار آن را سبک شمارد.

نهج البلاغه: حکمت 469

گناه هر چقدر هم کوچک باشد همین که مخالفت با فرمان پروردگار متعال است خلاف بزرگ است. حالا اگر کسی گستاخی کند و بگوید که این گناه که چیزی نیست، دیگران گناهان کبیره و بزرگتری انجام می دهند و آن را ناچیز و سبک بشمارد خود گرفتار گناه بزرگی شده است زیرا اکثر کسانی که به لغزش های سنگین و غیرقابل جبران مبتلا شدند و به گناهان صغیره اهمیت ندادند کارشان به آنجا رسید.

امام رضا علیه السلام می فرمودند:
الصَّغائِرُ مِنَ الذُّنُوبِ طُرُقٌ اِلی الکَباِئِر وَ مَن لَم یَخَفِ اللهَ فِی القَلِیلِ لَم یَخَفهُ فِی الکَثیرِ(1)
گناهان کوچک مسیر گناهان بزرگند و کسی که از خداوند در کم ترس نداشته باشد در زیاد نیز از او نمی ترسد.

امام صادق علیه السلام به کسانی که بعضی گناهان را کوچک فرض می کنند هشدار می دهند که:
اِتَّقُوا المُحَقَّراتِ مِنَ الذُّنُوبِ فَاِنَّ لَها طالِباً لا یَقُولَنَّ اَحَدُکُم: اُذنِبُ وَ اَستَغفِرُاللهَ اِنَّ اللهَ تَعالی یَقُولُ اِن تَکُ مِثقالَ حَبَّهٍ مِن خَردَلٍ...(2)
از گناهانی که کوچک فرض می کنید بپرهیزید زیرا آنها را نیز بازخواست کننده ای است هیچ یک از شما نگویید گناه می کنم و از خدا آمرزش می طلبم زیرا خدای تعالی می فرماید اگر عمل بنده بر وزن دانه خردلی باشد یعنی حتی برای اعمال بسیار کوچک هم مواخذه و حسابرسی هست.

پی‌نوشت‌ها:
1- بحارالانوار، ج 73، ص 353
2- تفسیر نورالثقلین، ج 4، ص 204

منبع: حدیث زندگی: شرح حکمت های نهج البلاغه، کاظم ارفع، تهران: پیام عدالت، 1390.