ج. کارول نيش
Naish, J. Carrol
بازيگر (1897، نيويورک - امريکا؛ 1973)
با نام جوزف پاتريک کارول نيش به دنيا آمد. از تبار اشراف زادگان ايرلندي و نبيره ي يکي از مقامات عالي قضايي ايرلند بود. در محله ي ناآرام يورکويل - هارلم نيويورک بزرگ شد و در شانزده سالگي تحصيل را رها کرد تا به نيروي دريايي بپيوندد. طي جنگ جهاني اول در واحد هوايي گردان هاي مخابرات ارتش امريکا، مستقر در اروپا، خدمت کرد. پس از جنگ نيز در اروپا ماند و به حرفه هاي مختلف پرداخت و زبان هاي گوناگوني آموخت. سپس به امريکا بازگشت و در چند محصول صامت هاليوودي به نقش بدل و سياهي لشکر ظاهر شد. در سال 1926 به عنوان بازيگر رزرو در برودوي فعاليت کرد و سپس نقش هاي اصلي چند نمايش را به دست آورد. در 1930، به طور جدي، وارد سينما شد و خيلي زود با نقش هاي دوم خارجي ها (به خصوصي ايتاليايي ها و ديگر اقوام لاتيني) مورد توجه قرار گرفت. مهارتش در اداي لهجه هاي غريب، او را قادر مي ساخت تا حتي شخصيت هاي چيني، ژاپني، عرب و هندي را به خوبي به تصوير دربياورد، اما به دليل چهره ي سيه چرده اش هيچ گاه در نقش ايرلندي ها بازي نکرد! در تقريباً دويست فيلم ظاهر شد و در تيپ هاي هم آدم هاي خوب و هم تبهکار موفق بود. در راديو و تلويزيون نيز (از جمله در مجموعه ي کمدي زندگي با لوييجي، 1952-1953 و ماجراهاي جديد چارلي چن، 1956-1957) فعاليت داشت. براي صحرا و مدالي براي بني کانديداي دريافت اسکار بهترين بازيگر نقش دوم شد.
از فيلم ها: 1930 - اسکاتلند يارد (و. ک. هوارد)، نيات خوب (و. ک. هوارد)؛ 1932 - مأمور سرکوبي (ولمن)، ببر کوسه (هاکس)، کلبه اي در پنبه زار (کورتيز)؛ 1933 - بازي جنون آميز (کامينگز)؛ 1934 - مأمور بريتانيايي (کورتيز)؛ 1935 - کاپيتان بلاد (کورتيز)، زني در صفحه ي اول (کورتيز)، زندگي هاي يک نيزه دار بنالي (هاتاوي)؛ 1936 - رامونا (ه. کينگ)، رابين هود ال دورادو (ولمن)، حمله ي هنگ سبک (کورتيز)؛ 1938 - قاچاق (ل. کينگ)، سلطان آلکاتراز (فلوره)؛ 1939 - سلطان محله ي چيني ها (گريند)، بو ژست (ولمن)؛ 1940 - به سوي آرژانتين (کامينگز)؛ 1941 - آن شب در ريو (کامينگز)، خون و شن (ماموليان)، برادران کورسيکايي (راتاف)؛ 1942 - ني لبک نواز (پيچل)، قصه هاي منهتن (دوويويه)؛ 1943 - صحرا (ز. کوردا)، تماس با دکتر مرگ (له بورگ)؛ 1944 - آرسن لوپن وارد مي شود (بي بي)، زن جنگل (له بورگ)، تخم اژدها (کانوي)، هيولاساز (نيوفيلد)، مدالي براي بني (پيچل)؛ 1945 - جنوبي (رنوار)، خانه ي فرانکنستاين (کنتن)؛ 1946 - موسيقي سبک (نگولسکو)؛ 1947 - فراري (ج. فورد)؛ 1948 - ژان دارک (و. فلمينگ)؛ 1949 - آن بوسه ي نيمه شب (تاروگ)؛ 1950 - ريو گرانده (ج. فورد)، آني سلاح به دست (سيدني)؛ 1951 - از ميان رودخانه ي پهن ميزوري (ولمن)؛ 1953 - زير صخره ي دريايي دوازده مايلي (وب)؛ 1954 - سيتينگ بول (سالکو)؛ 1955 - شنبه ي خشونت بار (ر. فلايشر)، گزارش محرمانه ي نيويورک (ر. راس)، آخرين فرمان (لويد)؛ 1957 - جوانان گريه نمي کنند (وِرکر)؛ 1964 - مرد حلق آويز شده (سيگل)؛ 1971 - دراکولا عليه فرانکنستاين (ا. آدامسن).
