چهارشنبه، 5 فروردين 1394
تخمین زمان مطالعه:
موارد بیشتر برای شما

رابرت واکر

رابرت واکر

بازيگر (1918، سالت ليک سيتي يوتا - امريکا؛ 1951)

با نام رابرت هادسن واکر به دنيا آمد. از دوره ي مدرسه روي صحنه مي رفت. در سال 1938 وارد آکادمي هنرهاي دراماتيک نيويورک شد. يک سال بعد با يکي از هم کلاسي هايش با نام فيليس ايزلي (که بعدها با نام جنيفر جونز به شهرت رسيد) ازدواج کرد. اين دو براي گذراندن ماه عسل رهسپار هاليوود شدند و خيلي زود در نقش هاي کوتاه جلوي دوربين رفتند. با اين همه به نيويورک بازگشتند و جونز دو فرزند (با نام هاي رابرت واکر جونير و مايکل واکر) به دنيا آورد که هر دو در بزرگ سالي بازيگر شدند. رابرت واکر پدر ابتدا مدتي در راديو کار کرد و سپس در 1942، هم راه خانواده، به هاليوود بازگشت. جونز به خدمت ديويد آليور سلزنيک درآمد و رابرت با مترو - گلدوين - ماير قرارداد بست. جونز با آهنگ برنادت به شهرت رسيد و برنده ي اسکار بهترين بازيگر نقش اول شد. رابرت نيز با بيا اين جا، سرباز هارگروو مورد توجه قرار گرفت. اين دو (در حالي که عملاً از يک ديگر جدا شده بودند ) در از وقتي که رفتي سلزنيک هم بازي شدند. جونز در 1949 با سلزنيک ازدواج کرد و رابرت در 1948 (به مدت هشت هفته) با باربارا، دختر جان فورد کارگردان. به خاطر زندگي نابساماني که داشت به الکل معتاد بود و دچار بحران هاي عصبي بسياري شد. پيش از اين که با بازي درخشانش در بيگانگان در قطار در زمره ي ستارگان سينماي امريکا دربيايد، يک سالي مشغل تمدد اعصاب و ترک اعتياد بود. طي فيلم برداري آخرين فيلمش، پسرم جان (که يکي از بهترين فيلم هايش بود)، بر اثر مصرف داروهاي آرام بخش (به تجويز پزشکان) درگذشت. نقش آفريني رابرت در اين فيلم با استفاده از قطعات استفاده نشده و نماهاي نزديک بيگانگان در قطار تکميل شد.

از فيلم ها: 1939 - اين دختران جذاب (س. سايمن)، کارناوال زمستاني (رايسنر)؛ 1943 - باتان (گارنت)؛ 1944 - بيا اين جا، سرباز هارگروو (راگلز)، از وقتي که رفتي (کرامول)، مادام کوري (لروي)؛ 1945 - والاحضرت و پادو (ر. تورپ)، ساعت (مينه لي)، بعدش چي، سرجوخه هارگروو؟ (ر. تورپ)، سي ثانيه بالاي توکيو (لروي)؛ 1946 - تا وقتي که ابرها دور مي شوند (وورف)، درياي علف (کازان)؛ 1947 - آغاز پايان (تاروگ)، آهنگ عشق (ک. براون)؛ 1948 - يک تماس ونوس (سايتر)؛ 1950 - لطفاً حرف مرا باور کن (تاروگ)، ناخدا زنش را غافلگير کرد (نوجنت)، دره ي انتقام (ر. تورپ)؛ 1951 - بيگانگان در قطار (هيچکاک)؛ 1952 - پسرم جان (مکري)

ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.