جيمز وودز

 Woods, James 

بازيگر (1947، ورنال يوتا - امريکا)                                

با نام جيمز هوارد وودز به دنيا آمد. در انستيتوي تکنولوژي ماساچوستس تحصيلاتش را به پايان برد. در سال هاي تحصيل حضور گسترده اي در تآترهاي بوستن داشت. سپس به نيويورک رفت و خيلي زود در برودوي به چهره اي تثبيت شده بدل شد و از جمله به خاطر نمايش رفتار نامناسب برنده ي جايزه شد. در دهه ي 1970 به سينما راه يافت. از آن پس حضوري برجسته و بارز در فيلم ها داشته است، چه در نمايش شرارت و چه ابهام هاي اخلاقي. به خاطر بازي در نقش روزنامه نگار فرصت طلبي که متحول مي شود در سالوادور و يک نژاد پرست در اشباح ميسي سيپي، کانديداي دريافت اسکار بهترين بازيگر نقش دوم بود. همسرش، کاترين ماريسن (1980-1983)، طراح لباس است.

قراردادهاي غالب سينمايي درباره ي رابطه ي چهره ي بازيگر با شخصيت او، وودز را برابر انتخاب هاي محدودي قرار مي دهند، به اين ترتيب طبيعي است که با چهره اي چنين باريک و چشم هايي چنان نزديک به هم، بايد نقش رواني ها، خبيث ها، دروغ گوها، اوباش، متقلب ها و نامردها را بازي کند! در واقع هم، او مدت ها نقش هايي از اين دست را بازي کرد تا توانست نقش هاي اول را به دست آورد. او به عنوان بازيگري خود ساخته معروف است و خودش هم روي اين نکته تأکيد کرده است. نخستين نقشش را در بيست و چهار سالگي در فيلم شکست خورده ي ملاقات کنندگان اليا کازان بازي کرد. ابتدا نقش آدم هاي بدجنس دم دست را به عهده مي گرفت، اما خيلي زود ياد گرفت چگونه صحنه ها را از ستارگان دور و برش بربايد. مثلاً کنار رابرت ردفورد و باربارا استرايسند در آن طور که بوديم در نقش محبوب راديکال و دانشگاهي استرايسند و فيلم راه گشاي کارنامه اش، مزرعه ي پياز که در نقش قاتلي ماهر و خون سرد به گونه اي به يادماندني نفرت انگيز بود. در روزي روزگاري در امريکا با حدت بسيار نقش گنگستر يهودي خشن و بدذات را بازي کرد و در سالوادور اوج بازيگري اش را به نمايش گذاشت. انرژي عصبي او و آتشي مزاجي اش از آن پس در فيلم هايي نه چندان موفق يا مهم به معرض ديد گذاشته شد. امتحان او در نقش هاي احساساتي تر يا حتي کمدي، چندان موفق نبود و به اين ترتيب وودز در حيطه ي ايفاي نقش شخصيت هاي نيمه ديوانه و عقده مند باقي مانده است. حيطه اي که در آن کم رقيب است و اتفاقاً يک بار در راه سخت به هجو اين چهره ي خودش هم پرداخته است. هم زمان وودز در تلويزيون هم کارنامه ي موفقي داشته است و دو بار برنده ي جايزه ي امي شده است: به خاطر وعده (1986) و نام من بيل و. است (1989). در مجموع به نظر مي رسد که در تلويزيون بخت بيش تري براي به دست آوردن نقش هاي معتبر و قابل توجه داشته است.

از فيلم ها: 1972 - ملاقات کنندگان (کازان)؛ 1973 - آن طور که بوديم (س. پولاک)؛ 1974 - قمارباز (رايتس)؛ 1975 - حرکت هاي شبانه (آ. پن)؛ 1976 - الکس و کولي (کورتي)؛ 1977 - هم سرايان (آلدريچ)؛ 1979 - مزرعه ي پياز (ه. بکر)؛ 1980 - مرمر سياه (ه. بکر)؛ 1981 - شاهد عيني (يتس)؛ 1982 - تصوير شکسته (کاچف)، عرصه ي تلويزيون (کراننبرگ)؛ 1984 - به رغم همه ي موانع (هکفورد)، روزي روزگاري در امريکا (لئونه)؛ 1985 - چشم گربه (تيگ)، جاشوآ، آن زمان و حالا (کاچف)؛ 1986 - سالوادور(آ. استون)؛ 1987 - کتاب پُرفروش (فلين)؛ 1988 - پليس (ج. هريس) (+ هت)؛ 1989 - معتقد واقعي (روبين)؛ 1991 - راه سخت (بدهم)، حرف رک (کِلمن)؛ 1992 - ديگزتاون (ريچي)؛ 1994 - متخصص (لوسا)، گريز (دانلدسن)؛ 1995 - نفرين طبقه ي گرسنه (مکلاري)، نيکسن (آ. استون)، کازينو (اسکورسيزي)، چه بهتر، چه بدتر (ج. الکساندر)؛ 1996 - اشباح ميسي سيپي (ر. راينر)؛ 1997 - تماس (زمکيس)؛ 1998 - هر يکشنبه ي معين (آ. استون)؛ 1999 - خون آشام ها (کارپنتر)، جنايت حقيقي (ايست وود)، بازي با تمام وجود (شلتن).