لارنس هاروي
هاروي، لارنس Harvey, Laurence
بازيگر (1928،يوميشکيس - ليتواني؛ 1973)
با نام لاروسکا ميشا اسکيکن به دنيا آمد. در سال 1934 هم راه خانواده اش به افريقاي جنوبي مهاجرت کرد و در 1947 به تابعيت انگلستان درآمد. نخستين بار در ژوهانسبورگ روي صحنه رفت. به مدت سه ماه در آکادمي سلطنتي هنرهاي دراماتيک لندن تحصيل کرد. در همين زمان قرارداد پيشنهاد شده از طرف برادران وارنر را نپذيرفت و به يک گروه تآتري در منچستر پيوست. در 1948 با فيلم خانه ي تاريکي وارد سينما شد و در 1958 با جزيره ي بزها به برودوي راه پيدا کرد. در همين سال با هنري پنجم در برودوي به موفقيت چشم گيري دست يافت و در سينما نيز به خاطر بازي در اتاقي در طبقه ي بالا کانديداي دريافت اسکار بهترين بازيگر نقش اول شد. در کارگرداني تآتر و سينما نيز دست داشت. همسر نخستش، مارگارت ليتن (1957-1961)، بازيگر بود. بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت.
هاروي ستاره اي بود که بين دو نسل سرگردان ماند؛ نه از تشخص و وقار بازيگران قديمي انگليسي بهره اي داشت و نه از نسل جديد بازيگران ايفاگر نقش هاي پرولتاريايي به شمار مي آمد. او فقط در يک دوره ي هفت ساله از اتاقي در طبقه ي بالا تا نازنين کارهاي مهمي ارائه داد. اتاقي در طبقه ي بالا به خوبي نشان گر همين وضعيت نامشخص او ميان دو نسل است. اما اين فيلم تنها يک آغازگر نامطمئن براي جنبش واقع گرايي سوسياليستي در اوايل دهه ي 1960 سينماي انگلستان بود، بدون اين که خود يکي از فيلم هاي اصلي آن باشد. هاروي در اکسپرسو بانگو خيلي راحت تر و خودانگيخته تر با نقش خود برخورد
کرد. فيلمي که برخلاف تلاش هاي جنبش واقع گرايي سوسياليستي، به مرور زمان ارزش بيش تري يافت. در حالي که آلبرت فيني و تام کورتني نسبت به او از برتري نسبي برخوردار بودند. هاروي بود که به هاليوود رفت. اما تنها نقش هايي را به دست آورد که يا پيشينه ي تآتري او نمي توانست آن ها را نجات دهد (از جمله باتر فيلد 8 و تابستان و دود) و يا مناسب پرسوناي او نبودند. (از جمله آلامو). اگرچه بازي او در کانديداي منچوري مورد ستايش قرار گرفت. اما مهارت هاي بازيگري اش را در اين فيلم به نحو متظاهرانه اي نشان مي داد. بهترين نقش او در نازنين بود و جذابيت «مار» گونه ي او هرگز بهتر از اين مورد استفاده قرار نگرفت.
از فيلم ها: 1948 - خانه ي تاريکي (ميچل)؛ 1949 - مرد فراري (هانتينگتن)، مشاهده ي خشکي (آناکين)؛ 1950 - رُز سياه (هاتاوي)، جاده ي قاهره (مک دانلد)؛ 1951 - رشته ي قرمز (گيلبرت)؛ 1952 - قاتلي راه مي رود (دريک)؛ 1953 - بي گناهان پاريس (پاري)؛ 1954 - خوبان در جواني مي ميرند (گيلبرت)، روميو و جوليت (کاستلاني)، شاه ريچارد و جنگ هاي صليبي (باتلر)؛ 1955 - توفان بالاي نيل (ت. يانگ)، من يک دوربين هستم (کورنليوس)؛ 1956 - سه مرد در يک قايق (آناکين)؛ 1957 - حقيقت درباره ي زنان (باکس)؛ 1958 - اتاقي در طبقه ي بالا (کليتن)؛ 1959 - اکسپرسو بانگو (گست)؛ 1960 - آلامو (وين)، باترفيلد 8 (دانيل مان)، طويل و کوتاه و بلند (ل. نورمن)؛ 1961 - تابستان و دود (گلنويل)، دو عشق (والترز)؛ 1962 - حرکت در سمت پُرالتهاب (دميتريک)، دختري به نام تاميکو (ج. استرجس)، دنياي شگفت انگيز برادران گريم (ه. لوين)، کانديداي منچوري (فرانکن هايمر)؛ 1963 - مرد فراري (ک. ريد)؛ 1964 - درباره ي اسارت بشري (ک. هيوز)، تجاوز (ريت)؛ 1965 - نازنين (شله زينجر)؛ 1966 - جاسوسي با شم قوي (دانيل پتري)؛ 1968 - ظاهر و باطن (آ. مان)، نبرد براي رُم (سيودماک)؛ 1969 - نبرد براي رُم 2 (سيودماک)، کاملاً طبيعي / زن و مرد (بولونيني)، مسيحي جادويي (مک گرات)؛ 1970 - WUSA (رُزنبرگ)؛ 1972 - فرار به سوي خورشيد (گولان)؛ 1973 - نظارت شبانه (هاتن)، به آروبيچ خوش آمديد (+ ک.).
