جان هرت

هرت، جان Hurt, John                                      
بازيگر (1940، چستر فيلد - انگلستان)
ابتدا در مدرسه هاي هنري گريمزبي و سينت مارتين در پي يادگيري نقاشي بود ولي بعدتر به آکادمي سلطنتي هنرهاي دراماتيک لندن رفت و در سال 1962 نخستين نقش هايش را - هم در تآتر و هم در سينما - بازي کرد. شهرت بين المللي او در 1975 با نقش دل خراش هم جنس خواه عذاب کشيده در نمايش تلويزيوني کارمند دولتي برهنه آغاز شد که به خاطرش جايزه ي آکادمي بريتانيا را دريافت کرد. در سينما، به خاطر ايفاي نقش در قطار سريع السير نيمه شب و مرد فيل نما کانديداي دريافت اسکار بوده است. در دهه ي 1980 در فيلم هاي امريکا بسياري نقش هاي دوم را به عهده گرفت. سه بار ازدواج کرد: آنت رابرتسن بازيگر (1962-1964)، دانا پيکاک بازيگر (1984-1990) و سرانجام جو دالتن، دستيار تهيه ي يکي از فيلم هايش (از 1990).
نام هرت اغلب با فيلم هاي عجيب و جنون آميز پيوند خورده است و مسلماً چهره ي خسته و رنجور او اين موضوع را تسهيل مي کند. با اين حال کارنامه ي متنوعي به عنوان بازيگر نقش هاي فرعي يا حتي اصلي دارد. در اين نقش ها، اغلب ديدني و به ندرت تکراري است. رابين وود معتقد است او ميان بازيگران جدي اي که به نوعي ستاره شده اند، از همه کم تر خصايل متعارف مردانگي را بروز مي دهد و ضعف و عدم سلامت مشخصه ي دائمي چهره ي سينمايي اش است که در نتيجه پيوند او را با معلوليت توجيه مي کند؛ او به شکل هاي مخلف، قرباني و تک افتاده بوده است: هم جنس خواهي (شريک ها )، الکليسم (دروازه ي بهشت)، سرطان (قهرمانان)، در حالي که سينه اش را بيرون آمدن موجودي بيگانه دريده است (بيگانه) و شکنجه ي طولاني (1984). تکرار اين نقش ها باعث اين شوخي رايج شده که: همه منتظرند ببينند در فيلم بعدي چه بلايي بر سر هرت نازل خواهد شد. جالب اين که ميان بازيگران سرشناس انگليسي، از معدود کساني است که بيش ترين فعاليت را در سينما و تلويزيون داشته و نه در تآتر. فرد زينه مان، هرت را در يک نمايش نامه ديد و شگفت زده از «قدرت عصبي انفجارآميز» او، نقش گيراي خائن جاه طلب را در مردي براي تمام فصول به او داد. در شماره ي ده ميدان ريلينگتن شخصيت فراموش نشدني مردي عصبي، نامتعادل و تيره روز را بازي مي کرد که بي گناه اعدام مي شود، در حالي که از لحاظ قانوني قادر به دفاع از خود نيست. سال هاي آخر دهه ي 1970 و اوايل دهه ي 1980 بهترين دوران او بودند؛ با فيلم هايي مثل شرق الفانت راک، فرياد، بيگانه، زير گريمي سنگين و خيره کننده در نقش استثنايي مرد فيل نما و بالاخره نقش بسيار مورد انتقاد واقع شده و به راستي قابل حذفي در دروازه ي بهشت که در آن يک روز و نيم در طول ده هفته بازي کرد و نزديک بود به خاطرش فرصت حضور در مرد فيل نما را از دست بدهد. علاوه بر اين، در اين دوره صدايش را به چند فيلم نقاشي متحرک بخشيد. در اوايل دهه ي 1980، در 1984 شخصيتي رمانتيک داشت و در نقشه قتل قاتلي خطرناک بود؛ نقش هايي که آشکارا کوششي براي گسترش دامنه ي نقش هاي او بودند. از نيمه ي دوم اين دهه، حضور کم رنگ تري در فيلم ها داشت و نتوانست اميدهايي را که به او مي رفت، برآورده کند (از جمله اميد به چالش ژرف تر با تصوير قراردادي هم جنس خواهي در سينما که از سوي ديگران پي گرفته شد). يکي از نقش هاي متأخر بهتر او در رسوايي بود.
از فيلم ها:1962 - وحشي و با اراده (ر. تامس)؛ 1966 - مردي براي تمام فصول (زينه مان)؛ 1968 - ديوي گناه کار (هيوستن)؛ 1969 - در جست و جوي گريگوري (پ. وود)؛ 1971 - شماره ده ميدان ريلينگتن (ر. فلايشر)؛ 1972 - ني لبک نواز هاملين (ژ.دمي)؛ 1974 - غول (فرانسيس)؛ 1976 - سايه هاي شک (بولت)، شرق الفانت راک (بويد)؛ 1978 - فرياد (اسکوليموفسکي)، قطار سريع السير نيمه شب (آ. پارکر)؛ 1979 - بيگانه (ر. اسکات)؛ 1980 - مرد فيل نما (لينچ)، دروازه ي بهشت (چيمينو)؛ 1981ر- تاريخ جهان، قسمت 1 (م. بروکس)؛ 1982 - عبور شبانه (دلبرت مان)، شريک ها (باروز)؛ 1983 - تعطيلي آخر هفته ي آسترمن (پکين پا)، قهرمانان (اروين)؛ 1984 - 1984 (رادفورد)، نقشه ي قتل (فريرز)؛ 1986 - جيک اسپيد (اندرو لين)؛ 1987 - گلوله هاي فضايي (م. بروکس)، ونسان (کاکس)، بلاي سفيد (رادفورد)؛ 1989 - رسوايي (کاتن جونز)؛ 1990 - زمين (شريدان)؛ 1991 - شاه رالف (وارد)؛ 1992 - طاعون (پوئنزو)؛ 1993 - لحظات بزرگ در هوانوردي (کيدرون)، مقام دوم (منگس)؛ 1994 - حتي دختران گاوچران هم نغمه هاي بلوز را مي فهمند (وان سانت)؛ 1995 - مرد مرده (جارموش)، راب روي (کاتن جونز)، وايلد بيل (ر. هيل)؛ 1996 - خشن (ديچر).