وان هفلين
Heflin, Van
بازيگر (1910، والترز اوکلاهما - امريکا؛ 1971)
با نام امت اوان هفلين جونير به دنيا آمد. تحصيلاتش را در دانش گاه اوکلاهما و مدرسه ي نمايش ييل به پايان برد. در طول تحصيل مدام با کشتي هاي تجاري به سفرهاي خارج از کشور رفت. در همين سال ها گه گاه روي صحنه مي رفت و در سال 1928 براي نخستين بار در برودوي ظاهر شد. سپس به مدت سه سال به سفر بر روي درياها پرداخت و در اواسط دهه ي1920 سرانجام دانش گاه را به پايان برد. در 1936، در حين اجراي نمايش پايان تابستان، کاترين هپبرن بازي او را ديد و کمپاني ر. ک. ا. را متقاعد کرد تا نقش مقابل خودش را در زني طغيان مي کند به او بدهند. پس از ايفاي اين نخستين نقش سينمايي خود و راه يابي به هاليوود، بازي در نقش هاي دوم را آغاز کرد و در 1939 مجدداً مقابل هپبرن، اما اين بار روي صحنه ي برودوي، در داستان فيلادلفيا بازي کرد. هم چنين به راديو راه پيدا کرد و مدتي در نمايش هاي راديويي به گويندگي پرداخت. در 1942 به خاطر جاني ايگر، اسکار بهترين بازيگر نقش دوم را از آن خود کرد و پس از انجام خدمت در يگان توپخانه ي ارتش در سال هاي جنگ جهاني دوم، آرام آرام، به ايفاي نقش هاي اصلي ارتقاء يافت. در بسياري از ملودرام ها و فيلم هاي حادثه اي نيز نقش هاي اصلي را به عهده گرفت، که ميان آن ها، شين و الگوها از بقيه شاخص تر هستند. در دهه ي 1960 بار ديگر در نقش هاي دوم ظاهر شد. در طول بيش از سي سال بازيگري در سينما، بارها روي صحنه رفت و علاوه بر گويندگي در راديو، در 1950 در تماشاخانه ي 90 تلويزيون به ايفاي نقش پرداخت و از 1963 تا 1965راوي مجموعه ي تلويزيوني ماجراي بزرگ بود. همسر دومش، فرانسس نيل (1942-1967)، نيز بازيگر بود. در حال شنا دچار سکته ي قلبي شد و پس از مرگ، بنا بر وصيت خودش، به خاطر علاقه به دريا و ماهي گيري، جسدش را سوزاندند و خاکستر آن را بر روي اقيانوس آرام پاشيدند.
هفلين اغلب نقش شخصيت هاي باهوش، بااراده و پيچيده را بازي مي کرد. در آخرين فيلمش، فرودگاه، نيز مردي است که مي خواهد با انفجار بمب در يک هواپيما، همسرش از پول بيمه ي او استفاده کند. در سينما ظاهر مردانه و شخصيت محکم او همواره با اسپنسر تريسي مقايسه مي شد، اما به رغم بازي هاي قابل توجه در بيش از پنجاه فيلم، بهترين نقش هايش را در اجراهاي تآتري ايفا کرد. در عين حال شهرت هفلين در سينما مديون بازي در نقش وجدان آگاه و در عين حال دائم الخمر رابرت تيلر در جاني ايگر، مالک شجاع مزرعه در شين، و بمب گذار در فرودگاه است. هفلين، در پي جدايي از ر. ک. ا. به خدمت مترو -
گلدوين - ماير درآمد و پس از بازي در نمايش داستان فيلادلفيا و موفقيت بسيار اين نمايش به مرز ستارگان هاليوود رسيد. ليکن مترو در نسخه ي سينمايي نمايش مزبور، جيمز استوارت را به جاي هفلين برگزيد و بدين ترتيب در روند کسب شهرت و محبوبيتش وقفه ايجاد شد. با وجود اين، شانس بازي در جاني ايگر، فرصت از دست رفته را جبران کرد و هفلين به مدت هشت سال ديگر با کمپاني مترو هم کاري اش را ادامه داد. پس از جدايي از مترو، در فيلم هايي با کيفيات متفاوت بازي کرد و در طول دهه هاي 1950 و 1960 در چندين محصول اروپايي نيز به ايفاي نقش پرداخت.
از فيلم ها : 1936 - زني طغيان مي کند (سندريچ)؛ 1937 - پرواز از افتخار (لندرز)؛ 1939 - در پشتي به سوي بهشت (و. ک. هوارد)؛ 1940 - گذرگاه سانتا فه (کورتيز)؛ 1941 - عالي جناب ه. م. پلهام (ک. ويدور)، جاني ايگر (لروي)، حس زنانه (وان دايک)؛ 1942 - قاتل دستکش چرمي (زينه مان)، هفت محبوب (بورزيگي)، تنسي جانسن (ديترله)؛ 1943 - معرفي لي لي مارس (تاروگ)؛ 1946 - عشق عجيب مارتا ايورز (مايلستون)؛ 1947 - خيابان گرين دولفين (و. ساويل)، زيرسلطه (برنهارت)؛ 1948 - عمل خشونت آميز (زينه مان)، سه تفنگدار (سيدني)؛ 1949 - مادام بوواري (مينه لي)، سمت شرق، سمت غرب (لروي)؛ 1950 - پليس گشت (لوزي)، تبر سرخ پوستان (ج. شرمن)؛ 1951 - تعطيلي آخر هفته با پدر (سيرک)؛ 1952 - پسرم جان (مکري)؛ 1953 - شين (ج. استيونز)، بال هاي عقاب (باتيکر)؛ 1954 - تانگانيکا (د تات)، دنياي زن (نگولسکو)؛ 1955 - خروش جنگ (والش)، سه بار بشمار و دعا کن (ج. شرمن)؛ 1956 - الگوها (کوک)؛ 1957 - قطار ساعت سه و ده دقيقه به يوما (ديوز)؛ 1958 - توفان (لاتوادا)؛ 1959 - آنا به کوردورا آمدند (رابرت راسن)، زنان نشاندار (ريت)؛ 1960 - زير ده پرچم (کولتي)، سقوط (کاکويانيس)؛ 1963 - فرياد جنگ (لرنر)؛ 1965 - بزرگ ترين داستان عالم (ج. استيونز)، زماني يک دزد (ر. نلسن)؛ 1966 - دليجان (گ. داگلاس)؛ 1970 - فرودگاه (سيتن).
