پل هنريد

 Henreid, Paul                            

بازيگر (1908، تريسته - اتريش؛ 1992)

با نام پاول گئورگ يوليوس فون هنريت، از پدري بانکدار به دنيا آمد. ابتدا در کار انتشارات بود. بازيگري را، شبانه، در کنسرواتوار دراماتيک وين نو آموخت. در سال 1932 براي نخستين بار جلوي دوربين رفت. يک سال بعد به خدمت ماکس راينهارت درآمد و کار خود را روي صحنه آغاز کرد. پس از به قدرت رسيدن نازي ها در 1935 به انگلستان رفت و در سينما و تآتر اين کشور به فعاليت پرداخت. در 1940 به امريکا مهاجرت کرد. خيلي زود در هاليوود جاافتاد و به شهرت رسيد. اغلب نقش عشاق اروپايي، شخصيت هاي اشرافي، باوقار و متين را به عهده مي گرفت. به ياد ماندني ترين نقش هايش در حالا، مسافر، مقابل بتي ديويس، و نقش «ويکتور لاسلو» در کازابلانکا بودند. از دهه ي 1950 بيش تر در تلويزيون فعال بود و بيش از سيصد برنامه يا نمايش تلويزيوني را کارگرداني کرد. آخرين حضور شاخص او، روي صحنه، در 1972 در نمايش دون ژوان در جهنم برنارد شا بود. دخترش، مانيکا هنريد، نيز بازيگر است. خاطراتش را در کتابي با نام هم نشين زنان (1984) نوشته است.

از فيلم ها : 1932 - بارود (اينگرام)؛ 1934 - دبيرستان (انگلس)؛ 1935 - اوا (رايمان)؛ 1937 - ويکتورياي کبير (ه. ويلکاکس)؛ 1939 - خداحافظ، آقاي چيپس (س. وود)؛ 1940 - قطار شبانه به مونيخ (ک. ريد)؛ 1942 - حالا مسافر (راپر)، کازابلانکا (کورتيز)، ژان پاريسي (استيونسن)؛ 1944 - توطئه گران (نگولسکو)، رستوران هاليوود (ديوز)، در زمان ما (و. شرمن)؛ 1945 - درياي اسپانيايي (بورزيگي)؛ 1946 - درباره ي اسارت بشري (گلدينگ)، سرسپردگي (برنهارت)، فريب (راپر)؛ 1947 - آهنگ عشق (ک. براون)؛ 1949 - خط شني  (ديترله)؛ 1950 - آخرين دزد دريايي (لندرز)؛ 1952 - دزد دمشق (جيسن)، گريزي در کار نيست (فيشر)؛ 1953 - افسون گر بغداد (کوآين)، دام انساني (فيشر)؛ 1954 - کاباره (و. فورست)، در اعماق قلب من (دانن)؛ 1956 - مرا در لاس وگاس ملاقات کن (رولند)؛ 1957 - ده هزا راتاق خواب (ر. تورپ)؛ 1959 - هرگز نه اين قدر کم (ج. استرجس)؛ 1962 - چهار سوار آخرالزمان (مينه لي)؛ 1965 - عمليات کراسبو (م. آندرسن)؛ 1966 - يادآوري پکن (باتلر)؛ 1969 - زن ديوانه ي شايو (فوربز)؛ 1977 - جن گير 2: ملحد (بورمن).