اولِگ يانکوفسکي
Yankovsky, Oleg
بازيگر (1944، شوروي / اکنون روسيه)
با نام اولگ ايوانوويچ يانکوفسکي به دنيا آمد. تحصيلاتش را در اکتورز استوديوي سولونوف در ساراتوف به پايان برد (1965). سپس روي صحنه مي فت. تا اين که در ملاقاتي اتفاقي، در يک کافه، با کارگرداني به نام ولاديمير باسوف آشنا شد. به دعوت او در سال 1968 نخستين فيلمش، سپر و شمشير را بازي کرد. پس از چندي چهره ي آرماني فيلم سازان موج نوي روسي شد که در اواخر دهه ي 1960 و اوايل دهه ي 1970 مي خواستند رويکردي تازه به فيلم هاي تاريخي داشته باشند. نمونه ي اين آثار دو رفيق خدمت کردند بود که در آن نقش «نکراسوف» را به عهده داشت - دانش جوي جواني که نه فقط با سلاحش بلکه با دوربينش به ارتش سرخ پيوست. در تلويزيون نيز فعاليت داشت و از بازيگران محبوب سينماي روسيه به شمار مي آمد. برادرش، روتيسلاف، نيز بازيگر است.
يانکوفسکي در بازي در نقش هاي متنوع تبحر دارد. در بعضي از فيلم هايش، پيش از سقوط اتحاد جماهير شوروي، تضادهاي زندگي شهروندان روسي را در رويارويي با نارسايي هاي جامعه ي سوسياليستي به تصوير کشيده است. به ياد ماندني ترين نقش او براي تماشاگران غير روسي، شايد «آندري گورچاکوف» در نوستالگياي آندري تارکوفسکي باشد.
از فيلم ها: 1968 - سپر و شمشير (باسوف)، دو رفيق خدمت کردند (کارلوف)؛ 1969 - خورشيد سفيد منطقه ي وحشي (موتيل)، منتظرم باش، آنا (وينوگرادوف)؛ 1970 - پرداخت (فيليپوف)؛ 1972 - مسابقه دهندگان (ماسلنيکوف)؛ 1974 - جايزه (ميکاييليان)؛ 1975 - آينه (تارکوفسکي)، نامه هاي ديگران (آورباخ)، ستاره ي خوشبختي جذاب (موتيل)؛ 1976 - سرهنگ بازنشسته (ششوکوف)، کلمه اي براي دفاع (آبدراشيتوف)؛ 1978 - نقطه ي عطف (آبدراشيتوف)؛ 1979 - خود مونخهازن (زاخاروف)؛ 1981 - کلاه (کينيخيدزه)؛ 1982 - عشق داوطلبانه (ميکاييليان)، روياهاي دور و دراز (بالايان)؛ 1983 - نوستالگيا (تارکوفسکي)؛ 1987 - سونات کرويتسر (شويتزر)؛ 1989 - قرن بيستم من (انيه دي)؛ 1993 - ايوان و آبراهام (زوبرمن)؛ 1995 - شاهد خاموش (والر)؛ 1998 - آليسا (گُلداشميت)؛ 2000 - مردي که گريه کرد (س. پاتر).
