حسين گلگلاب
گلگلاب از سال 1307 متصدي کارهاي عملي گياهشناسي در دانشکده پزشکي شد و ضمن آن به تدريس گياهشناسي در دبيرستان نظام و دانشکده پزشکي ميپرداخت. وي قبل از آن به تحقيق وتأليف هم همت ميکرد که حاصل آن تا سال 1307 ، 12 جلد کتاب در رشته علوم طبيعي بود.
حسين گلگلاب در سال 1314 به معاونت دانشسراي عالي و دانشکده علوم و ادبيات منصوب شد و همزمان موفق به اخذ درجه دکترا در رشته علوم شد. پس از مدتي در سازمان نوين دانشکده پزشکي به استادي کرسي بيولوژي گياهي و رياست آزمايشگاه مربوطه رسيد.
دکتر گلگلاب در سال 1327 از مسئوليتهاي اداري کنارهگيري کرد و صرفاً به تدريس و تحقيق روز گذراند. از جمله کتابهاي علمياي که وي تأليف کرد، ميتوان به اين کتابها اشاره کرد: نباتات ايران (معرفي 6 هزار گياه که در ايران ميرويد)؛ گياه (راهنماي گياهي)؛ گياهشناسي براي دانشجويان دانشکده پزشکي؛ فرهنگ گياهان معمولي و دارويي؛ کتابهاي درسي گياهشناسي؛ زمينشناسي؛ تشريح و فيزيولوژي حيواني و شيمي براي دبيرستانها و دانشگاهها؛ تاريخ طبيعي؛ جغرافيا؛ مشخصات جغرافياي طبيعي ايران (ترجمه از روسي؛ تأليف م. پتروف)؛ ترجمه بيش از 50 قطعه نمايش کلاسيک براي هنرستان هنرپيشگي؛ ترجمه کامل اپراي کارمن؛ ترجمه کامل اپراي فوست.
دکتر گلگلاب، در موسيقي هم شناخت و تبحر داشت و سرودهاي متعددي با استفاده از موسيقي اصيل ايراني عرضه کرد. مشهورترين سرودهاي او: اي ايران، اين مرز پرگهر و سرود آذربايجان است. سرود اي ايران، اي مرز پرگهر در زماني سروده و اجرا شد که ايران در اشغال متفقين بود و يأس و نااميدي بر بخش وسيعي از مردم و خصوصاً دولتمردان سايه افکنده بود. اين سرود براي اولين بار در 27 مهرماه 1323 با صداي غلامحسين بنان در تالار مدرسه نظام (دانشکده افسري فعلي) به اجرا درآمد و روح تازهاي به ويژه در نظاميان ايراني که در مقابل سربازان اروپايي ضعيف شده بودند، دميد. کار جاودان دکتر حسين گل گلاب در شعر و موسيقي ايران از برترين کارهاي ماندگار است. حسين گلگلاب در سال 1363 در تهران، رخ در نقاب خاک کشيد و در بهشت زهرا (س) دفن شد.
