علي مطيع
علي مطيع در سال 1295 خورشيدي در تهران چشم به جهان گشود. وي پس از پايان دوره ابتدايي و متوسطه، به دليل علاقه به هنر نقاشي، وارد مدرسه صنايع قديمه شد و سه سال از استادان نقاشي همچون هادي تجويدي، علي کريمي، کلارا آبکار و علي اسفرجاني، شيوه‌هاي نگارگري را فراگرفت و زير و بم هنر مينياتور را آموخت.
مطيع در سن بيست و يک سالگي به استخدام وزارت پست و تلگراف و تلفن درآمد، ولي همچنان به فراگيري و اجراي هنر مينياتور ادامه داد و توانست در سال 1319 پايان نامه تحصيلات عالي در رشته مينياتور را دريافت کند. او در سال 1336، در نمايشگاه بين‌المللي بروکسل شرکت کرد و مدال طلاي درجه يک هنري دريافت کرد.
علي مطيع در نمايشگاه هنر 150 سال ايران شرکت کرد و از دست ملک‌الشعراي بهار، وزير فرهنگ، لوح تقدير و جايزه ارزنده دريافت کرد. وي در سال 1348 بازنشسته شد و از آن پس، تمام وقت و ذوق خود را صرف نگارگري کرد. او در سال‌هاي 1342 تا 1347 به تدريس طراحي و تاريخ هنر مشغول بود و از سال 1361 تا 1365 در فرهنگسراي نياوران، به عنوان استاد، مينياتور درس مي‌داد. هم‌زمان، در مجتمع هنري دانشگاه تهران نيز مينياتور مي‌آموخت. او به مدت يک سال در دانشگاه الزهرا (سلام الله عليها) استاد مينياتور و تذهيب بود. (69-1368).
مهم‌ترين آثار هنري استاد علي مطيع، مينياتور معراج حضرت محمد (صلي الله عليه و آله و سلم) است که از کار سلطان محمد، هنرمند صاحب نام عصر صفوي، رونوشت کرده و در سال 1312 به موزه هنرهاي ملي سپرده است. تابلوي تک چهره‌اي ساقي نيز که به سبک کارهاي رضا عباسي در مکتب اصفهان ترسيم شده از آثار مهم اين هنرمند معاصر است.
علي مطيع در مرداد ماه سال 1387 در امريکا درگذشت و همان جا به خاک سپرده شد.
