آرانیاکا ārāniākā

براهمانا (Brahmana)، به دو گروه آرانیاکا (Aranyaka) و اوپانیشاد (Upanishad) تقسیم می‌شود. اوپانیشادها نیز به نوبه‌ی خود ضمیمه‌ای بر آرانیاکاها بوده و بخش مؤخّر ادبیات ودایی را تشکیل می‌دهند. آرانیاکاها معروف به کتاب‌های جنگلی است که به طور یقین برای افرادی گوشه گیر و خلوت گزین منظور شده که به جنگل‌های دوردست پناه برده و در آن خلوتگاه، وسایل کافی و ضروری برای انجام دادن وظایف شرعی خویش نداشتند. پس ناگزیر متوجه حقایق درونی خود شده و به مراقبه‌ی احوال باطن می‌پرداختند. اندیشه، مناجات و توجه به عالم باطن، نقش مهمی در آئین نیایش آنها داشت تا جایی که به مرور زمان، قربانی باطن گشته و رنگ تمثیلی و رمزی به خود می‌گرفتند. سپس رفته رفته جایگزین قربانی واقعی شده و این گرایش به قربانی از خارج به باطن، باعث شد که مرکز ثقل قربانی تغییر یافته و جسم انسان مبدّل به محراب و قربانگاه گردد. آرانیاکاها در واقع، حلقه‌ی رابط بین براهماناها و اوپانیشادها می‌باشند. به قول داسکوپتا (Dasgupta): «آرانیاکاها به عقاید و مجادلات فلسفی که در ودا بالقوه موجود بود، فعلیت بخشیدند و راه را برای پیدایش و توسعه‌ی اوپانیشادها هموار ساختند. بدین صورت که اوپانیشادها، منشأ فیاض هر اندیشه‌ای شد که در دنیای حکمت هندو پدید آمد».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.