الیور کان
الیور در ۸ سالگی یکبار به دلیل بیماری دروازه بان تیم خود، درون دروازه جا گرفت و بازی خوبی از خود نشان داد. پدر بزرگش به همین مناسبت به او کلکسیونی از وسایل دروازه بان اسطوره ای آن زمان آلمان، “سپ مایر” را هدیه داد. همین امر سرنوشت اولیور کان را رقم زد و او را تشویق کرد که درون دروازه بایستد.
در ۱۵ سالگی برای اولیور کان محرز شده بود که می خواهد بازیکن حرفه ای شود. از آنجا که اندامی لاغر داشت، به طور منظم به تمرینات پرورش اندام پرداخت تا بتواند کاستی های خود را در این زمینه برطرف سازد. پدرش رولف که خود از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۵ در کارلسروهه در بوندسلیگا توپ میزد، درباره اراده آهنین پسرش گفته بود: “حتی روزهای تعطیل یکشنبه، صبح زود مرا از رختخواب بیرون میکشید تا با او تمرین کنم”.
پس از ۳ سال بازی مداوم و کسب تجربه در تیم آماتور کارلسروهه، سرانجام در ۱۷ سالگی در کادر بازیکنان حرفه ای این باشگاه قرار گرفت. زمان مناسب برای اولیور کان در سال ۱۹۹۰ فرارسید. دروازه بان شماره یک کارلسروهه که از آمادگی لازم برخوردار نبود، پس از چند اشتباه به ناچار روی نیمکت ذخیره ها قرار گرفت و الیور کان با آمادگی کامل توانست جای او را بگیرد. پس از مدت کوتاهی، جایگاه خود را به عنوان دروازه بان شماره یک در درون دروازه تثبیت کرد.
نخستین موفقیت اولیور کان، رسیدن با تیم کارلسروهه به مرحله نیمه نهایی جام یوفا در سال ۱۹۹۳ بود. در سال ۱۹۹۴ لقب “دروازه بان سال” را به خود اختصاص داد و به تیم ملی فراخوانده شد. در تیم ملی هنوز دروازه بان شماره سه بود.
باشگاه بایرن مونیخ در همان سال اولیور کان را در ازای پرداخت ۵ میلیون مارک به جای ” ریموند آومان” به خدمت گرفت. مبلغی که تا آن زمان در بوندسلیگا برای هیچ گلری پرداخت نشده بود.
منبع: پرورش افکار
