رشحه

بیگم دختر سید احمد هاتف اصفهانى، چون مدّتى ساكن كاشان بوده و در آن شهر به خانه شوهر رفته، بیشتر مؤلّفین وى را كاشانى نوشته‏اند، از آن جمله مؤلّف خیران حسان(141:1) گوید: رشحه كاشانى، اسمش بیگم، و دختر هاتف كاشانى، و زوجه میرزا على اكبر متخلّص به «نظیرى» است، و پسرى از او بوجود آمده موسوم به میرزا احمد، متخلّص به «كشته». این زن سیّده و صاحب طبع بوده، و بعضى از بنین و بنات خاقان خلد آشیان فتحعلیشاه طاب ثراه را مدح نموده.دیوانى دارد كه تقریباً محتوى بر سه هزار شعر. از او است: آن بت گلچهره یا رب بسته از سنبل نقاب یا به افسون كرد پنهان در دل شب آفتاب در تذكرة الخواتین(:132) عیناً مطالب خیرات حسان بدون كلمه‏اى تحریف نقل شده است. در اصفهانى بودن هاتف و پسر و دخترش سخنى نیست، و ظاهراً رشحه در بیشتر مسافرت‏هاى پدر همراه بوده است، و در اصفهان جهت برخى از خاندان خود و دیگران مرثیه گفته، در تخت فولاد بعضى از آنها بر قبور منقور است. از اشعار اوست: پى وصل تو ما را زور و زر نیست نگاه حسرتى داریم و آهى بمقصد پى برم كى؟ رشحه چون نیست به غیر از بخت گمره خضر راهى

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.