جمال الدین محمد اصفهانی

معروف به جواد اصفهانى ابو جعفر بن على بن ابو منصور، در دیوان سلطان محمود سلجوقى به سمت مأمور عرض حال برقرار بوده، چون اتابك زنگى تولیت موصل یافت او را از اصفهان برده، وزارت داد. مردى كریم و بخشنده و منشأ خدمات بزرگ بوده، مورد حسد قرار گرفته، در سال 558 یا 559 در زندان قطب الدین مودود بن زنگى وفات یافته، در مدینه طیّبه به فاصله شش ذراع از قبر مطهّر رسول اكرم صلى الله علیه و آله و سلم مدفون گردید. وى بانى آثار خیریّه از پل‏ها و غیره بوده، آثار زیر را به نام او ثبت كرده‏اند: 1- بناى مسجد خیف در منى 2- بناى حجر اسماعیل به طرف كعبه 3- بناى مسجد در كوه عرفات 4- بناى قلعه شهر مدینه 5- ساختن بركه‏هاى آب و سقّاخانه‏ها در عرفات 6- زینت طلا كارى كعبه مطهّره؛ و غیره. به همین جهات، او را معمار الحرمین لقب داده‏اند. از اقطار جهان به آوازه كرمش روى به آستانه او نهاده، و در سال قحطى تا دستار و جامه خود را به درویشان داده، و در اصفهان تعمیر مسجد آقاسى نموده. خاقانى قصیده اصفهان و مثنوى «تحفة العراقین» را در سال 551 به نام او سروده. جنازه‏اش را به دستور اسد الدین شیر كوه بنا بر معاهده‏اى كه داشت از موصل تا مدینه سر دست بردند. در آثار الوزراء عقیلى (:358) گوید: خاقانى قصیده شینیّه خود را كه «با كورة الاثمار و مذكورة الاسحار» گویند به نام و در مدح وى گفته، و خواصّ مكّه این قصیده را به زر نوشتند. براى اطلاّع بیشتر از حالات او به وفیات الاعیان، و كامل ابن اثیر، و تاریخ سلاجقه عماد كاتب و دیگر مواضع مراجعه شود.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.