محمد حسن نجفی

عالمى بزرگ، و فقیهى نامور، و در غایت زهد و تقوى بوده، در دیانت و محكمى امر مرافعات، و امتناع از چیزى كه بوى رشوه در او باشد، و عدم ملاحظه از اكابر و ارحام در این مقام، عندالخواص و العوام مسلّم بود، و مرحوم میرزاى شیرازى اعتماد تامّى به او داشته، كه اهل اصفهان هر وقت از ایشان سئوال كرده‏اند كه به چه کسی رجوع كنند؟ مى‏فرمودند: به میرزا محمّد حسن نجفى. و جمعى از خواّص از ایشان تقلید مى‏كردند، و ایشان امام جماعت مسجد ذوالفقار بودند، و عمر گرامى را صرف تحصیل و تدریس و تألیف و تصنیف و جواب استفتاءات مى‏فرمودند. در حدود سال 1237 متولّد، و در روز 5 شنبه 11 ربیع الاول سال 1317 در اصفهان وفات یافته، در لسان الارض مدفون گردید، سپس به نجف منتقل گردید. كتب زیر از ایشان است: 1- اجزایى دراصول 2- اجزایى در فقه 3- حاشیه بر فصول 4- حاشیه بر قوانین 5- رساله در زیارت عاشورا 6- كتابى در طهارت 7- كتابى در تقوى، ناتمام، و غیره. مشارالیه در نجف از زمره شاگردان: آقا سید ابراهیم قزوینى صاحب ضوابط، و شیخ مرتضى انصارى، و میرزاى شیرازى بوده، و در اصفهان عدّه زیادى در عداد شاگردانش محسوب مى‏شوند.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.