علی واعظ شیرازی

فرزند حاج على اكبر بن حاج قاسم. عالم فاضل زاهد عابد، ادیب كامل، و طبیب ماهر، از نوادر زمان، و مفاخر علمى و عملى اصفهان به شمار مى‏رفت. در زد و تقوا وحید و یگانه بود. در شعبان 1294 متولد، و در نزد جمعى كثیر از فضلاء تحصیل نمود كه از آن جمله است: شیخ عبدالحسین محلاتى، و حاج آقا حسین بروجردى (در موقع تحصیل در اصفهان) و آقا سید محمد باقر درچه‏اى، و آخوند كاشى، و حاج میرزا محمدباقر حكیم‏باشى؛ و در نجف از محضر: شیخ الشریعه‏ى اصفهانى، و آقا سید محمدكاظم یزدى، و آخوند خراسانى و غیره استفاده برده، پس از مراجعت به اصفهان سال‏ها به شغل تجارت مشغول بوده، سپس مدتى طبابت مى‏فرموده، پس از آن ترك تجارت و طب گفته، جهت ارشاد و هدایت مردم منبر رفته، به مداواى روحى مردم پرداخته. واعظى بود شیرین بیان، و متكلمى فصیح اللسان، منابرش شام مواعظ شافیه، و نصایح كافیه، از حدیث و اخبار و تفسیر و تاریخ بود. در مدرسه‏ى صدر ادبیات و نهج‏البلاغه و تفسیر مى‏فرمود، و عده‏اى از طلاب از محضرش مستفید مى‏شدند. در شب 24 جمادى‏الاولى سال 1357 وفات یافته، جنازه با احترامات لازم به قم منتقل گردیده، و در مقبره‏ى شیخان مدفون گردید. از آثارش تصحیح و مقابله‏ى قسمتى از تفسیر «تبیان» شیخ طوسى است كه به طبع رسیده است. پدرش از تجار و فضلا بوده، و در نجف نزد مولى محمد حسین كاظمینى تحصیل نموده، و كتابى در شرح چهل حدیث در فضیلت صلوات بر پیغمبر و آل او علیهم‏السلام نوشته، و در سال 135 در آنجا وفات یافته است.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.