آفتی قزوینی

(س دهم ق)، شاعر. از منشیان شاه‏طهماسب صفوى بود. این دو بیت از او است: مگر اظهار رنجش كرد دوش آن گلعذار از من كه دورى مى‏كنند امروز نزدیكان یار از من خوش آن دم كز كمال آشناییها به من گفتى كه بگذر پیش مردم بعد از این بیگانه‏وار از من[1] آقا حسینقلى فرزند آقا على‏اكبرخان، تارزن دربار ناصرى بین سالهاى 1224 تا 1234 خورشیدى متولد گردیده، او ابتدا شاگرد برادر بزرگ خود میرزا عبداللَّه و سپس آقا غلامحسین بود و از بزرگترین نوازندگان تار در زمان خویش به شمار مى‏رفت. تخصص وى نواختن تار با پنج سیم بود و هیچگاه دست به تار شش سیم كه تازه متداول شده بود، نزد. علینقى وزیرى و غلامحسین درویش كه خود در موسیقى ایرانى تأثیر فراوان داشته‏اند از جمله شاگردان آقا حسینقلى بودند. وى بعداً به اتفاق برادرش در جرگه‏ى نوازندگان دربارى درآمدند. آقا حسینقلى، به ردیف موسیقى و نغمات دستگاه كاملاً وارد بود و در ردیف، سبكى مخصوص داشت كه از روش برادرش پركارتر و تنظیم آن با ذوق بیشترى همراه بود. وى به همراه اسداللَّه‏خان نوازنده‏ى تار و باقرخان رامشگر و اسداللَّه‏خان نوازنده‏ى تار و سنتور و سید احمدخان آوازخوان و محمدباقر ضرب‏گیر، براى پر كردن صفحه به پاریس مسافرت كرد و علاوه بر انجام چند كنسرت در پاریس، در بازگشت از راه صربستان یوگسلاوى، به استانبول رفت و در سفارت ایران، با تشویق ارفع‏الدوله كنسرت‏هایى اجرا كرد كه نیمى از درآمد آن را به رسم اعانه به مدرسه ایرانیان استانبول هدیه نمود. از جمله صفحاتى كه استاد به تنهایى در آنها تار نواخته و هم‏اكنون در دست است مى‏توان از: «ماهور»، «سه‏گاه»، «شور»، «همایون»، «رهاب»، و «مسیحى» نام برد. آقا حسینقلى ردیف موسیقى ایرانى را دقیقاً به همان دقت و سلامت كه برادر بزرگترش مى‏دانست فراگرفته بود، ولى در نواختن، سبك دیگرى داشت، مضراب‏هاى چپ و راست او منظم و یكنواخت بود و اصولاً ساز او لطافت و شیرینى دیگرى داشت. در این حد تمام كسانى كه ساز عبدالحسین ثابت مى‏گردد كه این پدر و فرزند در عین این كه تمامى اصول تكنیكى را حفظ كرده بودند، سازشان گرمى خاصى داشته و به قول معروف پنجه شیرینى داشتند. آقا حسینقلى در سال 1296 شمسى در سن شصت و شش سالگى درگذشت، روانش شاد و روحش قرین رحمت الهى باد.

آفتی قزوینی

تازه های مشاهیر

بیشترین بازدید هفته