ابواسحاق ابراهیم بلخی

(ح 162 /161 -112 ق)، عارف و محدث. در خاندانى كوفى در بلخ متولد شد. آنچه درباره‏ى زندگى او مى‏گویند بیشتر به افسانه شباهت دارد تا واقعیت؛ از جمله آنكه او را فرزند حاكم بلخ دانسته‏اند كه بر اثر انقلابى درونى از زندگى اشرافى دست كشید و به درویشى روى آورد. شاید چون خانواده‏اش عرب‏تبار بودند، از ترس ابومسلم ناگزیر به ترك وطن شد و از خراسان به شام رفت (ح 132 ق) و پس از آن به سفر در سرزمینهاى اسلامى پرداخت. گویا در جنگهاى مسلمانان با بیزانس شركت داشت. وى بر خلاف بسیارى از متصوفه با كار در مزارع، دروگرى، خوشه‏چینى، خرمنكوبى و باغبانى روزگار مى‏گذارنید و در عین زهد متوجه زندگى نیز بود. به روایتى به خدمت امام باقر (ع) نیز رسید و از بركات و انفاس او بهره گرفت. به روایت ابن‏فهد، وى، زمانى كه امام صادق (ع) از كوفه عازم مدینه بود با ایشان ملاقت كرد. در تصوف آوازه‏اى بلند داشت. میان زدگى او و افسانه‏ى بودا شباهتهایى یافته‏اند. كتاب عامیانه «سیرةالسلطان ابراهیم بن ادهم»، درباره‏ى زندگى اوست. وى را در شمار محدثین مورد اعتماد نیز آورده‏اند.[1] ابواسحاق ابراهیم بن ادهم بلخى از بزرگان زهاد نیمه اول قرن دوم هجرى (مقت. 160 یا 166 ه.ق.) وى از بلخ به مكه رفت و مجاور گردید. در مكه به صحبت چند تن از اولیا مانند فضیل بن عیاض و سفیان ثورى رسید و سپس به شام رفت و تا پایان عمر بدانجا بود. وى در جنگ دریایى ضد بیزنطیه (بیزانس) به شهادت رسید.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.