ابوزکریا یوحنا ابن ماسویه

(وف 243 ق)، طبیب مسیحى. اهل جندى‏شاپور بود. پدرش از راه یافتن به دربار خلیفه او را به بغداد برد. نزد جبرئیل بن بختیشوع پزشكى خواند. هارون پس از فتح آنكارا به او فرمان داد تا بر نسخه بردارى و ترجمه‏ى كتب نظارت و خود نیز كتب پزشكى را ترجمه كند. یوحنا از یونانى و سریانى ترجمه مى‏كرد و كتابهاى خود را به عربى مى‏نوشت. پس از هارون، در عهد مأمون سرپرست بیت‏الحكمه شد. در روزگار فرمانروایى معتصم شهرتى فراوان به دست آورد و به كارهاى پژوهشى مشغول شد و خلیفه به خاطر تحقیقاتش در كالبد شكافى فرمان داد تا برایش میمون بیاورند. خلفا به حذاقت او چندان باور داشتند كه بى‏حضور او هیچ نمى‏خوردند. وى در ادب و فلسفه نیز دست داشت. از آثارش: «نوادر الطیبه»، مجموعه‏ى دستورهاى كوتاه پزشكى؛ «كتاب الازمنه»، توصیف فصلهاى گوناگون بر پایه‏ى فرضیه‏ى اخلاط طبایع؛ «كتاب الباه»؛ «كتاب البرهان»؛ «دغل العین»، كهن‏ترین كتاب در علم چشم پزشكى؛ «كتاب فى الاشربه»؛ «المنحج فى الصفات و الحلاجات»؛ «كتاب فى الفصد والحجامه»؛ «كتاب فى الجذام» كه ظاهراً نخستین كتاب در این زمینه است.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.