ابوبکر طمسانی

(وف 340 ق)، صوفى. در طمسان، شهر كوچكى در چهار فرسخى فسا به دنیا آمد. وى از شاگردان شبلى بود و نزد او احترام و منزلت خاصى داشت. در فارس با ابراهیم دبّاغ و سایر مشایخ آن دیار مصاحبت داشت و مورد تكریم آنان بود. وى صاحب كرامات بود. احوال سكر و محبت بر او غالب بود. در عبارت و شطح چنان بود كه در فارس كس قوّت شنیدن سخن او را نداشت. سخنان شطح‏آمیز او سبب شد كه مشایخ فارس از بیم آن كه مبادا، به او آسیبى رسد، مصلحت دیدند كه به خراسان رود. این مهاجرت در اواخر زندگى او صورت گرفت. وى در طى این سفر مدت كوتاهى در اصفهان اقامت كرد و سپس به نیشابور رفت؛ در این شهر گوشه‏گیرى اختیار كرد و روزگار را به انزوا گذرانید. ابوبكر همانند سهل تُسترى و جنید مى‏كوشید تا پیوندهاى استوارى میان تصوف و سنت برقرار كند. وى صاحب تألیفى و تصنیفى نبود. لیكن سخنان وى كه بیانگر افكار عرفانى او بود در اغلب كتابهاى متصوفه نقل شده است. در نیشابور وفات یافت و در قبرستان حیره‏ى آن شهر دفن شد.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.