ابوالفرج رونی

(وف بعد از 492 ق)، شاعر. از استادان مسلم در شعر فارسى در دوره‏ى دوم غزنوى بود. در محل تولد وى اختلاف است على الظاهر نسبت رونى وى به جهت انتساب او به رونه از قراء نیشابور است. بنابراین مى‏توان گفت اصل او گرچه از رونه بوده اما منشأ و مولد او مانند مسعود سعد، لاهور بود. شهرت او در شاعرى از هنگام ورود به دربار سلطان ابراهیم بن مسعود غزنوى آغاز شد. وى پسر ابراهیم، سلطان مسعود و عده‏اى از رجال آن دوره را نیز مدح گفت. مسعود سعد خود را شاگرد او مى‏خواند ابوالفرج در میان معاصران و شاعران بعد از خود به استادى مشهور بود. وى خیلى زودتر از دیگر شاعران زمان خود متوجه نو كردن سبك سخن شد و در سبك دوره‏ى او غزنوى نوآورى كرد و شیوه‏اى نو پدید آورد. انورى از پیروان سبك اوست. از ویژگى‏هاى سبك شناختى وى بسامد بالاى زیاد لغات عربى و استفاده از اصطلاحات و افكار علمى و ابداع تركیبات و استعارات و تشبیهات بدیع خیالى و بكارگیرى ردیف‏هاى متعدد و مشكل است. «دیوان» وى دو هزار و اندى بیت دارد و چند بار تصحیح و چاپ شده است.[1] رونى بن مسعود، از شاعران بنام (ف. بین 508 -492 ه.ق./ 1114 -1098 م.) اصل او از «رونه» از قراى نزدیك نیشابور و مولد و منشأ او لاهور بود، و زندگانیش در دربار سلطان ابراهیم بن مسعود و مسعود بن ابراهیم گذشت. دیوانش به طبع رسیده.وى از نخستین شاعرانى است كه سبك دوره اول غزنوى را ترك گفته و سبكى نو پدید آورده است.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.