ابوالقاسم اردوبادی

(1333 -1274 ق)، فقیه، اصولى و متكلم. در تبریز متولد شد. در چهار سالگى همراه پدر به نجف رفت، و در آنجا شروع به تحصیل علم و كمال كرد. وى نزد ملامحمد ایروانى و ملاعلى نهاوندى و شیخ محمد حسین كاظمى درس خواند و از محضر فاضل اردكانى و میرزاى شیرازى بهره‏مند شد. او از شیخ محمد طه نجف اجازه روایت و از فاضل شربیانى و شیخ زین‏العابدین و شیخ لطف‏اللَّه مازندرانى و میرزاى شیرازى اجازه‏ى اجتهاد گرفت. پس از رسیدن به مقامات عالیه به تبریز بازگشت و به تدریس و نشر احكام در آن دیار مشغول شد و از مراجع تقلید آن سامان گشت. مجددا به نجف رفت و در آن شهر زیست و به تدریس مشغول شد. تا اینكه در راه سفر به خراسان در همدان درگذشت. و پس از چند سال جنازه‏اش به نجف منتقل شد. در «اعیان الشیعه» پنجاه و دو اثر به وى نسبت داده شده است. از آثار وى: « القبسات فى اصول‏الدین»؛ «مناهج الیقین فى الرد على النصارى»؛ «الشهاب المبین فى اعجاز القرآن»؛ «اصول‏الدین»؛ «الدّرة البیضاء»؛ «النجم الثاقب فى نفائس المناقب»؛ رساله‏اى در «احتكار»؛ رساله‏اى در «اوزان و مقادیر».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.