حسنعلی اصفهانی

(1361 -1279 ق)، عالم، مدرس، عارف ربانى و حكیم الهى. مشهور به نخودكى. مقدمات را تا یازده سالگى نزد پدر خویش و دیگران آموخت. سپس زیر نظر حاج میرزا محمدصادق به سیر و سلوك عارفانه پرداخت. در سنین جوانى ادبیات و قسمتى از ریاضیات مانند حساب و هیئت را نزد آخوند كاشى و فلسفه را نزد میرزا جهانگیرخان قشقایى تحصیل كرد و سپس راهى عتبات عالیه شد و در نجف به ادامه‏ى تحصیل پرداخت. و در آنجا با حاج سید مرتضى كشمیرى معاشرت و مجالست كرد. سپس به اصفهان بازگشت و پس از مدتى در مشهد اقامت گزید. حاج شیخ حسنعلى بیشتر ایام عمر را در ریاضت‏هاى طاقت‏فرسا سپرى كرد. وى داراى مقامات و كرامات بسیار بوده كه شرح جزئى از كرامات و كارهاى خارق‏العادى وى در كتابى تحت عنوان «نشان از بى‏نشانها» توسط فرزند آن مرحوم گردآورى شده و نشر یافته است. او به تدریس فقه مانند شرح لمعه و درس تفسیر و گاهى هم هیئت و حساب مى‏پرداخت و بقیه‏ى اوقات را به برآوردن حاجات مؤمنان از دعا و دوا مى‏گذراند. در مدت اقامت او در مشهد هزاران هزار مریض با دعاى وى معالجه شدند. آیت‏الله اصفهانى پس از یك بیمارى چهل روزه در محله سعدآباد مشهد رحلت كرد و در صحن رضوى دفن شد.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.