ابوالمجد محمدرضا اصفهانی

(1362 -1287 ق)، فقیه اصولى، حكیم، متكلم، ریاضیدان و شاعر. وى پیش از سن بلوغ، مقدمات علوم را فراگرفت و در پانزده سالگى به نجف رفت و به تحصیل فقه و اصول و تفسیر در محضر پدر و سید ابراهیم قزوینى پرداخت. علوم معقول و ریاضى را نزد میرزا حبیب‏الله ذوالفنون آموخت و براى تكمیل فقه و اصول وارد حوزه درس آخوند خراسانى و سید محمد كاظم یزدى و شریعت اصفهانى شد. پس از بازگشت سید محمد فشاركى از سامرا به نجف، نزد وى شاگردى كرد و در هفتاد و پنج سالگى به علت جنگ جهانى اول به اصفهان كوچید و در همان جا درگذشت. از آثار وى: «تنبیهات دلیل الانسداد»؛ «ذخائر المجتهدین»، در شرح كتاب معالم‏الدین فى فقه آل‏طه و یس؛ «سمط اللآل فى الوضع و الاستعمال»؛ «السیف الصنیع لرقاب منكرى علم البدیع»؛ «نقد فلسفه‏ى داروین و دحض شبهات المبطلین»؛«وقایه الاذهان»؛ «اداء المفروض فى شرح ارجوزه العروض»؛ «استیضاح المراد من قول الفاضل الجواد» و «الامجدیه» در اعمال ماه رمضان.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.