مهدی اصفهانی غروی

(1365 -1303 ق)، عالم، عارف و مدرس. وى در خاندان مشایخ بیدآباد متولد شد. پس از تحصیل در مضحر پدر خویش و آقا سید محمد باقر درچه‏اى و آخوند كاشانى و جهانگیرخان قشقایى در دوازده سالگى به عتبات رفت و به توصیه‏ى حاج آقا رحیم ارباب خدمت آقا سید اسماعیل صدر رسید. مدتى در حوزه‏ى درس آخوند خراسانى و سید محمد كاظم یزدى حضور داشت. فقه و اصول و مبانى شیخ انصارى را از میرزاى نائینى فراگرفت و به درجه‏ى اجتهاد رسید. در مراتب سلوك تحت تربیت آقاى صدر كه از خواص اصحاب آخوند ملا فتحعلى اراكى بود قرار گرفت. سپس با آقا سید احمد كربلایى و اقا شیخ محمد بهارى كه هر دو از بزرگان ملا حسینقلى همدانى بودند مجالست پیدا كرد و نیز با جمعى دیگر از اهل سلوك همچون آقا سید على قاضى و آقا سید جمال‏الدین گلپایگانى انس گرفت. پس از مدتى اعتكاف در مسجد سهله و مكاشفه‏اى كه به وى دست داد، از جزوه‏هایى كه در حین اشتغال به فلسفه و عرفان نوشته بود دست شست و مكتبى جدید در معارف ربوبى مبتنى بر قرآن و احادیث پدید آورد كه بعدا تنى چند از شاگردانش آن را به كمال رساندند. در 1345 ق به مشهد رضوى رفت و در آنجا به تدریس پرداخت و سه دوره اصول به سه شیوه تدریس كرد: 1- مفصل و مطابق معمول 2- در بیان مبانى مختاره‏ى خویش و اثبات آن 3- در تبیین قواعد مهم مورد استدلال در فقه. در ایام تعطیل حوزه، درس اخلاق و معارف داشت و همچنین جمعى را تحت تربیت خویش درآورد و به مراحلى رساند. از شاگردانش: شیخ غلامحسین مهامى، شیخ كاظم دامغانى، شیخ هاشم قزوینى، شیخ مجتبى قزوینى، شیخ زین‏العابدین مازندرانى، شیخ حسنعلى مروارید و شیخ حسینعلى راشد را مى‏توان نام برد. از آثار وى: «ابواب الهدى»؛ «اعجاز قرآن»؛ «الجنات الرضویه»؛ «غایه المنى»؛ «الصوارم العقلیه»؛ «معارف قرآن».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.